Πηγή: Άντρεα Ζοκ
Στην ελληνική μυθολογία, η Κασσάνδρα, αδερφή του Έκτορα, ήταν προικισμένη με μαντικές δυνάμεις, αλλά καταδικάστηκε από τον Απόλλωνα να μην ακούγεται.
Σήμερα, και εδώ και αρκετό καιρό, στην Ευρώπη, η κατανόηση των συνεχιζόμενων διαδικασιών δεν απαιτεί θεϊκές προφητικές ικανότητες. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια αξιοπρεπής ιστορικοπολιτική εκπαίδευση και όχι η καθημερινή ναρκωτική δράση των μέσων ενημέρωσης.
Η σημερινή Ευρώπη είναι γεμάτη από Κασσάνδρες που απολαμβάνουν το αμφίβολο προνόμιο να βλέπουν συνεχώς εκ των υστέρων ότι είχαν δίκιο, ενώ όσοι είχαν εντελώς άδικο συνεχίζουν να καρφώνουν μετάλλια ο ένας στο στήθος του άλλου, ανέγγιχτοι από τις δικές τους αποτυχίες.
Έτσι, το να ακούς τον Γερμανό Καγκελάριο Μερτς να κατακεραυνώνει τα απομεινάρια του γερμανικού κράτους πρόνοιας και να απαιτεί θυσίες για να τροφοδοτήσει μια νέα κούρσα εξοπλισμών είναι σχεδόν συγκινητικό για όλους εκείνους, και υπάρχουν πολλοί, που θυμούνται τη Γερμανία του Σόιμπλε, τη Γερμανία που έκανε κήρυγμα στη Νότια Ευρώπη (ευγενικά γνωστή με το ακρωνύμιο PIGS) για την παραγωγικότητα και την ηθική, ενώ παράλληλα αξιοποιούσε ένα τεχνητά υποτιμημένο ευρώ για να τροφοδοτήσει τις εξαγωγές της.
Η Γερμανία που κυριολεκτικά κατέστρεψε την Ελλάδα μεταξύ 2011 και 2016 —παίρνοντας εκδίκηση μετά το 1945— εξήγησε ότι η βοήθεια για τη φερεγγυότητα της Ελλάδας ήταν απλώς αδύνατη, καθώς θα αποτελούσε περίπτωση «ηθικού κινδύνου». Η Γερμανία, σύμφωνα με μια μακροχρόνια παράδοση, παρουσιάστηκε ως ενάρετη, λιτή, παραγωγική, εγγενώς ανώτερη, και προορισμένη μόνο από μια κυνική και σκληρή μοίρα, την οποία είχε δει να χάνει στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε έναν ρόλο υποστηρικτικού παράγοντα στην παγκόσμια σκηνή.
Και ποιο ήταν το οικονομικό μοντέλο που πρότεινε η γερμανική ευφυΐα ως οικονομική σοφία και ηθική αρετή; Απλό: να ποντάρει όλα τα χαρτιά της σε ένα θετικό εμπορικό ισοζύγιο, σε ένα σταθερό πλεόνασμα εξαγωγών.
Και ποια ήταν τα κλειδιά για την επιτυχία αυτής της στρατηγικής;
Ακόμα πιο απλά: 1) χαμηλό κόστος ενέργειας (με προμήθειες από τη Ρωσία), 2) συμπίεση μισθών (εν μέρει στην εγχώρια αγορά της, αλλά ιδιαίτερα μεταξύ των δικών της εργολάβων όπως η Ιταλία) και τέλος 3) η προαναφερθείσα υποτίμηση του ευρώ (ενός κοινού νομίσματος του οποίου η αξία ήταν ο μέσος όρος με τις λιγότερο βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες).
Αυτή η ευφυής οικονομική στρατηγική ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας «πολιτικής ζητιάνου του γείτονά σου»: μια οικονομική πολιτική που στοιχημάτιζε τα πάντα στη σχετική φτώχεια των γειτόνων της.
Σήμερα, η Γερμανία, αφού βυθίστηκε σε ύφεση το 2023 και το 2024, έκλεισε το 2025 με ένα αξιοθρήνητο +0,2%, με έναν βιομηχανικό τομέα σε συνεχή συρρίκνωση, τόσο κυκλικά όσο και με την τρέχουσα τάση.
Τώρα, όταν πριν από χρόνια έγιναν προσπάθειες να εξηγηθεί (μεταξύ άλλων μέσω δημόσιων εγγράφων, κινητοποιήσεων υπογραφών κ.λπ.) ότι μια στρατηγική που φτώχειαρε την εσωτερική αγορά της Ευρώπης με σκοπό την κατάκτηση αγορών μέσω εξαγωγών δεν ήταν μόνο κοινωνικά άδικη αλλά και θεμελιωδώς ηλίθια, νομίζω ότι όλοι θυμόμαστε πώς ο δουλικός μας τύπος αγκάλιασε ολόψυχα τη γερμανική αφήγηση, απαιτώντας λιτότητα, απαιτώντας «μείωση της περιμέτρου του κράτους», απαιτώντας εκτεταμένη εργασιακή ανασφάλεια ως «κίνητρο για την παραγωγικότητα».
Σήμερα, όταν η Ευρώπη, υπό γερμανική ηγεσία, έχει αποκόψει τον ενεργειακό τομέα στον οποίο καθόταν, διακόπτοντας τους δεσμούς με τη Ρωσία (φυσικά, για λόγους ανώτερης ηθικής, όπως όλοι γνωρίζουμε), σήμερα, όταν το γερμανικό ναυάγιο βυθίζει την Ευρώπη μαζί του (και πάλι, μια αειθαλής), μια Ευρώπη που στερείται μιας εσωτερικής αγοράς ικανής να διατηρήσει την παραγωγή. Τώρα που έχουμε πετύχει το αξιοθαύμαστο κατόρθωμα του συνδυασμού μιας πολιτικής εκμετάλλευσης των εργατικών τάξεων με μια ανελέητη πολιτική απέναντι στις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, και ταυτόχρονα μια πολιτική που χάνει το δικό μας μεγάλο κεφάλαιο, σήμερα θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να δώσουμε στον εαυτό μας την ικανοποίηση ότι είχαμε πάντα δίκιο.
Αλλά αυτή η ικανοποίηση μας στερείται, επειδή για να διορθώσει την καταστροφή που έχουμε δημιουργήσει, η ίδια άρχουσα τάξη που τη δημιούργησε μας πιέζει να την διορθώσουμε φυσώντας τον άνεμο του πολέμου.
Κανένα στοιχείο του δυτικού κατεστημένου δεν είναι πιο έντονα επικεντρωμένο από την ΕΕ, υπό την ηγεσία της Γερμανίας, στην ματαίωση κάθε προσπάθειας για ειρήνη. Κανένα δεν είναι πιο αφοσιωμένο στην προετοιμασία ενός μελλοντικού πολέμου με λόγια και πράξεις.
Στην Οδύσσεια και την Ορέστεια, η Κασσάνδρα πιάστηκε όμηρος από τον Αγαμέμνονα, προέβλεψε την καταστροφή που περίμενε τον βασιλιά (τη συνωμοσία της Κλυταιμνήστρας), αλλά, για άλλη μια φορά, αγνοήθηκε.
Και αυτή τη φορά χάθηκε στην επακόλουθη καταστροφή.
Είναι ατυχές να το πούμε, αλλά το να προβλέψουμε όλες τις καταστροφές χωρίς να ανατρέψουμε την εξουσία που τις κυβερνά είναι άσκοπο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου