Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι
Το DAYS OF ASH, το νέο άλμπουμ των U2, κυκλοφόρησε.
Δεν είναι ένα concept άλμπουμ, αλλά πλησιάζει στο ότι οι στίχοι είναι ένα είδος Γεωπολιτικού Άτλαντα του Καλού και του Κακού: μια επισκόπηση των πλαισίων της κρίσης στον σύγχρονο κόσμο, συνοδευόμενη από μια ένδειξη για το ποια οπτική γωνία του Καλού ή του Κακού θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την αξιολόγησή τους.
Τα τραγούδια:
Μερικά είναι αξιοπρεπώς δομημένα, παρά τη ρητορική μεγαλοπρέπεια και το γεγονός ότι ο Bono επισκιάζει υπερβολικά το υπόλοιπο συγκρότημα. Όπως συμβαίνει με σχεδόν όλα τα άλμπουμ της νέας χιλιετίας που έφτιαξε το ιρλανδικό συγκρότημα, ωστόσο, είμαστε ποιοτικά πολύ μακριά - ακόμη και όσον αφορά τις ενορχηστρώσεις - τόσο από τις δόξες της δεκαετίας του '80 όσο και από την επόμενη περίοδο με τον Brian Eno.
Οι στίχοι:
- Το American Obituary μας λέει ότι ο Trump και η ICE είναι κακοί.
- Το Song of the Future μας λέει ότι η ιρανική κυβέρνηση είναι κακή.
- Το Yours Eternally μας λέει ότι ο ουκρανικός στρατός είναι καλός.
- Το One Life at a Time σπάει λίγο τον Μανιχαϊσμό δηλώνοντας ότι το καλό ή το κακό είναι σχετικό μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων και, στην πραγματικότητα, θυμίζει τη δολοφονία της Παλαιστίνιας δημοσιογράφου Awdah Hathaleen.
- Πρέπει ακόμα να ακούσω τα άλλα τραγούδια.
Εν ολίγοις:
Η Δύση είναι Καλή, εκτός από τον Τραμπ.
Ό,τι δεν είναι Δύση είναι Κακό, το οποίο προφανώς πρέπει να καταπολεμηθεί. Η
μόνη εξαίρεση είναι η ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση: σε αυτή την περίπτωση και μόνο σε αυτή την περίπτωση, μπορεί κανείς να ασκεί κριτική στις δυτικές πολιτικές (χωρίς υπερβολή, φυσικά). Ευχαριστώ Bono και ευχαριστώ U2: σε αυτόν τον χαοτικό κόσμο, επιτέλους κάποιος που μπορεί να μας πει τι και πώς να σκεφτόμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου