ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ Α. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
Συνάξεις γιά νέους
Ἐφηβεία, γάμος, ἀγαμία
Τόμος Α΄
Πορεία πρός τήν ὡριμότητα.
Anima, animus.
ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
A 5
Λείπει ἡ ἐσωτερική, ή μυστική κοινωνία
Φοιτητής: Όταν ἕνα παιδί μπεῖ στὴν ἐφηβική ἡλικία, ὅπως λέτε, προβαίνει σ' αὐτή τήν ἀπαγκί-στρωση από το σπίτι του, καὶ ἔρχεται σὲ ἐπαφή με περισσότερο κόσμο καί με διάφορους ἀνθρώπους καὶ διαπιστώνει ότι σε πολλούς νέους τῆς ἡλικίας του ἐπικρατοῦν ἀλληλοσυγκρουόμενες ἀντιλήψεις καὶ ἀπόψεις πάνω σε διάφορα θέματα καί εἰδικά πάνω στο γενετήσιο. Καί νομίζω ὅτι ἕνας λόγος που το παιδί φαίνεται σαν πιὸ ἀποξενωμένο ἀπό τούς γονεῖς του εἶναι καὶ τὸ ὅτι προσπαθεῖ νὰ πάρει μια δική του στάση πάνω στο πρόβλημα αὐτὸ καὶ γι' αὐτό κλείνεται κάπως στὸν ἑαυτό του.
Ὁμιλητής: Αὐτά πού θίγετε τώρα μποροῦμε νὰ τὰ ἐξετάσουμε ὡς ἐπί μέρους θέματα, καὶ μᾶλλον θὰ τὰ ἐξετάσουμε. Ἀλλὰ ἐγώ αὐτή τη στιγμή προσπαθῶ νὰ δοῦμε καὶ τὸ γενετήσιο θέμα μέσα στην ὅλη αὐτή κίνηση και πορεία τοῦ παιδιοῦ. Αὐτὸ πού παρουσιάζεται τόσο ἔντονο, καὶ σήμερα ἔχει τόσες παρεκκλίσεις καί παρεκτροπές στη νεότητα, δὲν εἶναι κάτι που μόλις τὸ ἐπισημάνει κανείς σε κάποιον, πρέπει νὰ τὸν πυροβολήσει, ἀλλὰ εἶναι καί αὐτό μέσα σε ὅλες ἐκεῖνες τις δυνάμεις πού ξεν πηδοῦν καὶ ξεφυτρώνουν μέσα στον νέο καὶ τὸν ὁδηγοῦν στὴν ὡρίμανση.
Εἶπα προηγουμένως ὅτι ὁ νέος θα γίνει ἱκανός νὰ δοθεῖ καὶ νὰ δεχθεί. Να δοθεῖ σὲ ἕνα πρόσωπο καὶ νὰ δεχθεῖ τὴν ἀγάπη κάποιου προσώπου τοῦ ἄλλου φύλου. Αὐτό θέλει ἱκανότητα· δὲν εἶναι μικρό πράγμα. Δέν εἶναι θέμα ἁπλῶς νὰ δημιουργή σει ἕνας νέος σχέσεις με μια νέα. Τι βγαίνει ἀπὸ μια τέτοια σχέση παρά ἁμαρτία; Το θέμα εἶναι νὰ φθάσει ὁ νέος σε τέτοια ωριμότητα, σε τέτοια κατάσταση, που νὰ μπορεῖ νὰ γίνει αὐτό που λέει ὁ Κύριος: «Καί ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν». Μέ τὴν ἔννοια ὅτι μὲ τὸ μυστήριο τοῦ γάμου, ἑπομένως ἐν Θεῷ, ὁ ἕνας ἀπόλυτα θα δοθεῖ στὸν ἄλλο, καὶ θὰ ἔχει καὶ τὴν ἱκανότητα να δεχθεῖ τὸν ἄλλο καί ὁ ἄλλος ἐπίσης θὰ δοθεῖ καὶ θὰ ἔχει τὴν ἱκα-νότητα να δεχθεί.
Εἶναι σπάνιο σήμερα, ἀκόμη καὶ μεταξύ τῶν ἀνδρογύνων, νὰ βρεῖ κανείς δύο ἀνθρώπους που νὰ ἔχουν μυστική κοινωνία μεταξύ τους, ὥστε νὰ νιώ θει ὁ ἕνας τὸν ἄλλο ὡς δικό του μέλος, καὶ νὰ αἰσθάνονται ὅτι εἶναι μέλη τοῦ αὐτοῦ σώματος, τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκόμη καὶ τὰ ἀνδρόγυνα, στὰ ὁποῖα καί ἄλλοι πα-ράγοντες συντελοῦν στὸ νὰ φθάσουν σ' αὐτή την καθ' ὅλα κοινωνία, τελικά δέν φθάνουν. Λείπει ἡ ἐσωτερική, ἡ μυστική κοινωνία, λείπει αὐτό πού λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, νὰ αἰσθάνεται δηλαδή ὁ σύζυγος τη σύζυγό του ὡς δικό του σῶμα, καὶ ἡ σύζυγος τον σύζυγό της ὡς δικό της σῶμα. Εἶναι κάτι ξένο, εἶναι κάτι πού μόνο γράφεται στα βιβλία, κάτι που μόνο λέγεται. Γιατί; Διότι ἁπλούστατα προτρέχει ἡ ἄλφα ἢ ἡ βῆτα ἀδυναμία, καί δέν ἔχουμε μιά κανονική πορεία, ἐξέλιξη καί ἀνάπτυξη ὅλων τῶν δυνάμεων καὶ τῶν στοιχείων με κύριο χαρακτηριστικό αὐτόν τον σκοπό: να γίνει κανείς πρόσωπο, ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ δοθεῖ καί κατά εἰδικό τρόπο μέσα στον γάμο. Ἀλλά δέν εἶναι μόνο αὐτό. Σκο-πὸς εἶναι νὰ ἔχουμε τήν ἱκανότητα ὡς πρόσωπα να ἐρχόμαστε μὲ τὴν ἀγάπη μας σε κοινωνία με τον ἄλλο συγχριστιανό μας καί, κυρίως, νὰ μποροῦμε να δοθούμε στον Θεό καί νὰ εἴμαστε σε κατάσταση τέτοια πού να δεχόμαστε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
Σᾶς λέω ἐγώ ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ σαν μια πλημμύρα χύνεται πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Πλημμύρα. Αὐτὴ τὴν ὥρα, ἂν εἴχαμε εἰδικό ραντάρ να πιάσουμε, νὰ δοῦμε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, θα διαπιστώναμε ὅτι αὐτή ἡ αἴθουσα εἶναι γεμάτη. Πόσοι ὅμως ἀπὸ ἐμᾶς δέχονται αὐτὴ τὴν ἀγάπη; Δὲν μποροῦν νὰ τὴ δεχθοῦν. Πῶς θὰ τὴ δεχθοῦν; Πρέπει να είναι και νείς, τρόπον τινά, δεκτικός αὐτῆς τῆς ἀγάπης. Καὶ εἶναι δεκτικός, ὅταν συγχρόνως μπορεί να δίδεται.
Αὐτό λοιπόν πού ἀναφέρατε εἶναι ἕνα ζήτημα, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ τὸ ἐξετάσουμε ὡς ἐπί μέρους εἰδικό θέμα. Ἀλλά πρωτίστως να το δοῦμε καί αὐτό μέσα στὴν ὅλη ἐξέλιξη τοῦ νέου καὶ μαζί με το γενικό χαρακτηριστικό της πορείας πρός τὴν ἐνηλικίωση, πρός τήν ωρίμανση, ὁπότε κανείς εἶναι πλέον πρόσωπο, εἶναι ἐλεύθερος, καὶ μπορεῖ νὰ ἀγαπᾶ, μπορεῖ νὰ δίδεται καί μπορεῖ νὰ δέχεται.
Χρειάζεται ἕνα μυστικό
Φοιτητής: Ὁ νέος, ὅταν εἶναι εἰδικά ενημερω μένος γι' αὐτές τις καταστάσεις, τίς ἀντιμετωπίζει πιο λογικά καὶ πιό συνετά, χωρίς νὰ ἔχει μεγάλες πτώσεις. Νομίζω ὅτι πρέπει να λέγονται αὐτὰ τὰ πράγματα.
Ὁμιλητής: Νὰ λέγονται, φυσικά. Άλλωστε, γι' αὐτό προσπαθοῦμε κι ἐμεῖς νὰ ποῦμε, ὅσα μπο-ροῦμε νὰ ποῦμε, για να βοηθήσουμε. Νὰ μὴν εἴμαστε ὅμως καὶ πολύ ἀπόλυτοι στο να λέγονται. Το θέμα δὲν εἶναι ἁπλῶς νὰ τὰ ποῦμε. Γενικότερα στην πνευματική ζωή δεν φθάνει ἁπλῶς νὰ ξέρει κανείς κάτι, να μαθαίνει μερικά πράγματα ἢ καὶ νὰ θέλει να κάνει κάτι. Το βασικό εἶναι νὰ ἔχει τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ, ποὺ τὸν ὁδηγεῖ στὴν πνευματική ζωή καί γενικότερα στη χριστιανική ζωή ἀλλά καί στην κοινωνική ζωή καί, ἄν θέλετε, στὴν οἰκογενειακή ζωή καὶ στα θέματα αὐτά. Γι' αὐτό καί νὰ μὲ συγχωρεῖτε- ἐπιμένω πιο πολύ σε γενικές θέσεις καὶ λιγότερο στὰ ἐπί μέρους καί στις λεπτομέρειες.
Γνωρίζω νέους που διαβάζουν καί ξέρουν χαρτι καὶ καλαμάρι τα θέματα αὐτά. Ὅμως, δέν φθάνει ἁπλῶς νὰ τὰ διαβάσει κανείς. Χρειάζεται ἕνα μυστικό, καί αὐτό εἶναι ἡ πίστη. «Οὐ πάντων ἡ πίστις», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Δεν πιστεύουν ὅλοι. Ὄχι γιατί δὲν μποροῦν, ἀλλά γιατί δὲν ἔχουν διάθεση. Υπάρχει κάτι βαθύτερο, που βοηθάει τον ἄνθρωπο να πιστέψει, καί ὑπάρχει ἀντίστοιχα κάποιο ἐμπόδιο, ποὺ δὲν τὸν ἀφήνει να πιστέψει.
Πήγε κάπου ὁ ἀπόστολος Παῦλος καί κήρυξε, καὶ πίστεψαν «ὅσοι ἦσαν τεταγμένοι εἰς ζωήν αἰώνιον». Ὅσοι ήταν να πιστέψουν, πίστεψαν. Καθόλου δέν εἶναι σωστό αὐτό πού κάνουμε ἐμεῖς, που θέλουμε ὁ ἄλλος, σώνει καί καλά, να πιστέψει. Τι πράγμα εἶναι αὐτό! Τελικά, οὔτε αὐτός εἶναι χριστιανός οὔτε ἐμεῖς.
Φοιτητής: Νὰ τὸν ἀφήσουμε ἐλεύθερο;
Ὁμιλητής: Νὰ ποῦμε καί νὰ ξαναπούμε την ἀλήθεια, ἀλλά χωρίς την παραμικρή προσπάθεια νὰ τὴν ἐπιβάλουμε. Μόνη της ή πίστη νὰ ἐπιβλη-θεῖ. Ὅποιος ἔχει διάθεση να πιστέψει, θα πιστέψει. Εἴπαμε ὅτι «οὐ πάντων ἡ πίστις», καί ὅτι πίστε ψαν «ὅσοι ήσαν τεταγμένοι εἰς ζωήν αἰώνιον».
Ὅπου δὲν ὑπάρχει πίστη, ὅση προσπάθεια κι ἄν κάνουμε, ὁ κόπος μας θα πάει χαμένος.
Φοιτητής: Για να δεχθεί κανείς την πίστη, πρέ-πει νὰ ἔχει δεκτικότητα;
Ὁμιλητής: Ναί. Όχι βέβαια ὅτι φτιάχτηκε και νεἰς ἔτσι, ποὺ νὰ μὴν ἔχει δεκτικότητα. Δεκτικότητα εἶναι ἡ στάση που χρειάζεται να πάρει κανείς ἀπέναντι στον Θεό. Ἕνας χριστιανός μπορεῖ νὰ ἀνακατεύεται σε χριστιανικές κινήσεις, σὲ ὀργανώ σεις, σε ἐξορμήσεις και κατά βάθος να μήν πιστεύει. Κατά βάθος ἄλλα πράγματα ἱκανοποιούνται ἐκεῖ που πηγαίνει, καὶ δὲν πορεύεται ὁ ἄνθρωπος αὐτός πρὸς τὸν Θεό. Τελικά, ἀποδεικνύεται ἄπιστος στην πραγματικότητα, καὶ ἀποροῦν οἱ δικοί του ἡ ἀκόμη καί ὁ ἴδιος.
Αὐτὸ τὸ θέμα τῆς δεκτικότητος εἶναι πολύ βασι-κό. Ἔχουμε πεῖ τόσα ἀπόψε. Ὅποιος ἔχει μια δεκτι-κότητα, θὰ τὰ ἁρπάξει. Ὅταν, π.χ., διψάει κάποιος, καὶ τοῦ φέρουν ἕνα ποτήρι κρύο νερό, δὲν θὰ τὸ ἁρπάξει νὰ τὸ πιεῖ; Ὅταν πεινάει κάποιος, καὶ τοῦ φέρουν φαγητό ὀρεκτικό, δὲν θὰ τὸ ἁρπάξει; Ἔτσι εἶναι ἡ ἀλήθεια γιὰ ἐκεῖνον ποὺ τὴν περιμένει. Αὐτός ποὺ δὲν τὴν περιμένει, ποιός ξέρει ποῦ βόσκει...
Ὁμιλητής: Δὲν εἶναι ἀπόλυτο αὐτό. Ἕνας γονέας μπορεῖ νὰ κάνει τὸ πᾶν γιὰ τὸ παιδί του, καὶ τελικά το παιδί καθόλου νὰ μὴν ἐπηρεασθεῖ. Ἔχου με τὸ παράδειγμα τοῦ Ἰούδα. Δὲν εἶχε κάποιον με γάλο ἅγιο ἢ ἄγγελο ὡς διδάσκαλο, ἀλλά τον ἴδιο τὸν Κύριο. Εἶδε θαύματα, έφαγε ψωμί πού ἔγινε διά θαύματος, ἔλαβε τη δύναμη να βγάζει δαιμό νια, ἀλλά τελικά πῆρε τὸν δρόμο του.
Ποιόν δρόμο θὰ ἀκολουθήσει κανείς, δὲν εἶναι κάτι ποὺ ἐξαρτᾶται ἁπλῶς ἀπό τήν καλή διαπαι δαγώγηση τῶν γονέων ἤ γενικῶς τῶν μεγαλυτέρων. Όχι. Ἐξαρτᾶται καί ἀπό τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο, καὶ τελικά ὁ καθένας θα γίνει αὐτό πού καί ὁ ἴδιος θα θελήσει. Μπορεῖ οἱ γονεῖς νὰ χρησιμοποιήσουν ὅλους τούς τρόπους καί ὅλα τὰ μέσα, και μάλιστα ὡς καλοί χριστιανοί, ὡς ἅγιοι ἄνθρωποι να κάνουν ὅ,τι χρειάζεται, καί το παιδί να φαίνε-ται ὅτι πηγαίνει καλά, καί κάποια στιγμή νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τόν Θεό…
Ὁμιλητής: Το παιδί, ἀφοῦ μπεῖ στήν ἐφηβική ἡλικία, θὰ φανεῖ τί θα γίνει. Ἀλλά καί πάλι, κάποιος πού φαίνεται ὅτι χάνεται κατά τήν ἐφηβική ἡλικία, καθώς γίνεται ἕνας ἀντάρτης, μόλις περάσει αὐτή τή δύσκολη περίοδο, αὐτή την κρίσιμη ἡλικία καί φθάσει στα εἴκοσι, στα εἴκοσι δύο, στα εἴκοσι πέντε, μπορεῖ νὰ θυμηθεῖ τὰ παιδικά του βιώματα –γι' αὐτὸ ἐκεῖνα δὲν εἶναι ἄχρηστα καὶ μάταια- καὶ νὰ ἐπανέλθει. Καί θὰ ἐπανέλθει μάλιστα πιο πιστός ἀπό ὅ,τι ἴσως ἤθελαν να τον φτιάξουν οἱ γονεῖς του, καθώς τὸν φρόντιζαν κατά την παιδική ἡλικία.
Φοιτητής: Όταν ἕνα παιδί μπεῖ στὴν ἐφηβική ἡλικία, ὅπως λέτε, προβαίνει σ' αὐτή τήν ἀπαγκί-στρωση από το σπίτι του, καὶ ἔρχεται σὲ ἐπαφή με περισσότερο κόσμο καί με διάφορους ἀνθρώπους καὶ διαπιστώνει ότι σε πολλούς νέους τῆς ἡλικίας του ἐπικρατοῦν ἀλληλοσυγκρουόμενες ἀντιλήψεις καὶ ἀπόψεις πάνω σε διάφορα θέματα καί εἰδικά πάνω στο γενετήσιο. Καί νομίζω ὅτι ἕνας λόγος που το παιδί φαίνεται σαν πιὸ ἀποξενωμένο ἀπό τούς γονεῖς του εἶναι καὶ τὸ ὅτι προσπαθεῖ νὰ πάρει μια δική του στάση πάνω στο πρόβλημα αὐτὸ καὶ γι' αὐτό κλείνεται κάπως στὸν ἑαυτό του.
Ὁμιλητής: Αὐτά πού θίγετε τώρα μποροῦμε νὰ τὰ ἐξετάσουμε ὡς ἐπί μέρους θέματα, καὶ μᾶλλον θὰ τὰ ἐξετάσουμε. Ἀλλὰ ἐγώ αὐτή τη στιγμή προσπαθῶ νὰ δοῦμε καὶ τὸ γενετήσιο θέμα μέσα στην ὅλη αὐτή κίνηση και πορεία τοῦ παιδιοῦ. Αὐτὸ πού παρουσιάζεται τόσο ἔντονο, καὶ σήμερα ἔχει τόσες παρεκκλίσεις καί παρεκτροπές στη νεότητα, δὲν εἶναι κάτι που μόλις τὸ ἐπισημάνει κανείς σε κάποιον, πρέπει νὰ τὸν πυροβολήσει, ἀλλὰ εἶναι καί αὐτό μέσα σε ὅλες ἐκεῖνες τις δυνάμεις πού ξεν πηδοῦν καὶ ξεφυτρώνουν μέσα στον νέο καὶ τὸν ὁδηγοῦν στὴν ὡρίμανση.
Εἶπα προηγουμένως ὅτι ὁ νέος θα γίνει ἱκανός νὰ δοθεῖ καὶ νὰ δεχθεί. Να δοθεῖ σὲ ἕνα πρόσωπο καὶ νὰ δεχθεῖ τὴν ἀγάπη κάποιου προσώπου τοῦ ἄλλου φύλου. Αὐτό θέλει ἱκανότητα· δὲν εἶναι μικρό πράγμα. Δέν εἶναι θέμα ἁπλῶς νὰ δημιουργή σει ἕνας νέος σχέσεις με μια νέα. Τι βγαίνει ἀπὸ μια τέτοια σχέση παρά ἁμαρτία; Το θέμα εἶναι νὰ φθάσει ὁ νέος σε τέτοια ωριμότητα, σε τέτοια κατάσταση, που νὰ μπορεῖ νὰ γίνει αὐτό που λέει ὁ Κύριος: «Καί ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν». Μέ τὴν ἔννοια ὅτι μὲ τὸ μυστήριο τοῦ γάμου, ἑπομένως ἐν Θεῷ, ὁ ἕνας ἀπόλυτα θα δοθεῖ στὸν ἄλλο, καὶ θὰ ἔχει καὶ τὴν ἱκανότητα να δεχθεῖ τὸν ἄλλο καί ὁ ἄλλος ἐπίσης θὰ δοθεῖ καὶ θὰ ἔχει τὴν ἱκα-νότητα να δεχθεί.
Εἶναι σπάνιο σήμερα, ἀκόμη καὶ μεταξύ τῶν ἀνδρογύνων, νὰ βρεῖ κανείς δύο ἀνθρώπους που νὰ ἔχουν μυστική κοινωνία μεταξύ τους, ὥστε νὰ νιώ θει ὁ ἕνας τὸν ἄλλο ὡς δικό του μέλος, καὶ νὰ αἰσθάνονται ὅτι εἶναι μέλη τοῦ αὐτοῦ σώματος, τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκόμη καὶ τὰ ἀνδρόγυνα, στὰ ὁποῖα καί ἄλλοι πα-ράγοντες συντελοῦν στὸ νὰ φθάσουν σ' αὐτή την καθ' ὅλα κοινωνία, τελικά δέν φθάνουν. Λείπει ἡ ἐσωτερική, ἡ μυστική κοινωνία, λείπει αὐτό πού λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, νὰ αἰσθάνεται δηλαδή ὁ σύζυγος τη σύζυγό του ὡς δικό του σῶμα, καὶ ἡ σύζυγος τον σύζυγό της ὡς δικό της σῶμα. Εἶναι κάτι ξένο, εἶναι κάτι πού μόνο γράφεται στα βιβλία, κάτι που μόνο λέγεται. Γιατί; Διότι ἁπλούστατα προτρέχει ἡ ἄλφα ἢ ἡ βῆτα ἀδυναμία, καί δέν ἔχουμε μιά κανονική πορεία, ἐξέλιξη καί ἀνάπτυξη ὅλων τῶν δυνάμεων καὶ τῶν στοιχείων με κύριο χαρακτηριστικό αὐτόν τον σκοπό: να γίνει κανείς πρόσωπο, ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ δοθεῖ καί κατά εἰδικό τρόπο μέσα στον γάμο. Ἀλλά δέν εἶναι μόνο αὐτό. Σκο-πὸς εἶναι νὰ ἔχουμε τήν ἱκανότητα ὡς πρόσωπα να ἐρχόμαστε μὲ τὴν ἀγάπη μας σε κοινωνία με τον ἄλλο συγχριστιανό μας καί, κυρίως, νὰ μποροῦμε να δοθούμε στον Θεό καί νὰ εἴμαστε σε κατάσταση τέτοια πού να δεχόμαστε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
Σᾶς λέω ἐγώ ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ σαν μια πλημμύρα χύνεται πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Πλημμύρα. Αὐτὴ τὴν ὥρα, ἂν εἴχαμε εἰδικό ραντάρ να πιάσουμε, νὰ δοῦμε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, θα διαπιστώναμε ὅτι αὐτή ἡ αἴθουσα εἶναι γεμάτη. Πόσοι ὅμως ἀπὸ ἐμᾶς δέχονται αὐτὴ τὴν ἀγάπη; Δὲν μποροῦν νὰ τὴ δεχθοῦν. Πῶς θὰ τὴ δεχθοῦν; Πρέπει να είναι και νείς, τρόπον τινά, δεκτικός αὐτῆς τῆς ἀγάπης. Καὶ εἶναι δεκτικός, ὅταν συγχρόνως μπορεί να δίδεται.
Αὐτό λοιπόν πού ἀναφέρατε εἶναι ἕνα ζήτημα, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ τὸ ἐξετάσουμε ὡς ἐπί μέρους εἰδικό θέμα. Ἀλλά πρωτίστως να το δοῦμε καί αὐτό μέσα στὴν ὅλη ἐξέλιξη τοῦ νέου καὶ μαζί με το γενικό χαρακτηριστικό της πορείας πρός τὴν ἐνηλικίωση, πρός τήν ωρίμανση, ὁπότε κανείς εἶναι πλέον πρόσωπο, εἶναι ἐλεύθερος, καὶ μπορεῖ νὰ ἀγαπᾶ, μπορεῖ νὰ δίδεται καί μπορεῖ νὰ δέχεται.
Χρειάζεται ἕνα μυστικό
Φοιτητής: Ὁ νέος, ὅταν εἶναι εἰδικά ενημερω μένος γι' αὐτές τις καταστάσεις, τίς ἀντιμετωπίζει πιο λογικά καὶ πιό συνετά, χωρίς νὰ ἔχει μεγάλες πτώσεις. Νομίζω ὅτι πρέπει να λέγονται αὐτὰ τὰ πράγματα.
Ὁμιλητής: Νὰ λέγονται, φυσικά. Άλλωστε, γι' αὐτό προσπαθοῦμε κι ἐμεῖς νὰ ποῦμε, ὅσα μπο-ροῦμε νὰ ποῦμε, για να βοηθήσουμε. Νὰ μὴν εἴμαστε ὅμως καὶ πολύ ἀπόλυτοι στο να λέγονται. Το θέμα δὲν εἶναι ἁπλῶς νὰ τὰ ποῦμε. Γενικότερα στην πνευματική ζωή δεν φθάνει ἁπλῶς νὰ ξέρει κανείς κάτι, να μαθαίνει μερικά πράγματα ἢ καὶ νὰ θέλει να κάνει κάτι. Το βασικό εἶναι νὰ ἔχει τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ, ποὺ τὸν ὁδηγεῖ στὴν πνευματική ζωή καί γενικότερα στη χριστιανική ζωή ἀλλά καί στην κοινωνική ζωή καί, ἄν θέλετε, στὴν οἰκογενειακή ζωή καὶ στα θέματα αὐτά. Γι' αὐτό καί νὰ μὲ συγχωρεῖτε- ἐπιμένω πιο πολύ σε γενικές θέσεις καὶ λιγότερο στὰ ἐπί μέρους καί στις λεπτομέρειες.
Γνωρίζω νέους που διαβάζουν καί ξέρουν χαρτι καὶ καλαμάρι τα θέματα αὐτά. Ὅμως, δέν φθάνει ἁπλῶς νὰ τὰ διαβάσει κανείς. Χρειάζεται ἕνα μυστικό, καί αὐτό εἶναι ἡ πίστη. «Οὐ πάντων ἡ πίστις», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Δεν πιστεύουν ὅλοι. Ὄχι γιατί δὲν μποροῦν, ἀλλά γιατί δὲν ἔχουν διάθεση. Υπάρχει κάτι βαθύτερο, που βοηθάει τον ἄνθρωπο να πιστέψει, καί ὑπάρχει ἀντίστοιχα κάποιο ἐμπόδιο, ποὺ δὲν τὸν ἀφήνει να πιστέψει.
Πήγε κάπου ὁ ἀπόστολος Παῦλος καί κήρυξε, καὶ πίστεψαν «ὅσοι ἦσαν τεταγμένοι εἰς ζωήν αἰώνιον». Ὅσοι ήταν να πιστέψουν, πίστεψαν. Καθόλου δέν εἶναι σωστό αὐτό πού κάνουμε ἐμεῖς, που θέλουμε ὁ ἄλλος, σώνει καί καλά, να πιστέψει. Τι πράγμα εἶναι αὐτό! Τελικά, οὔτε αὐτός εἶναι χριστιανός οὔτε ἐμεῖς.
Φοιτητής: Νὰ τὸν ἀφήσουμε ἐλεύθερο;
Ὁμιλητής: Νὰ ποῦμε καί νὰ ξαναπούμε την ἀλήθεια, ἀλλά χωρίς την παραμικρή προσπάθεια νὰ τὴν ἐπιβάλουμε. Μόνη της ή πίστη νὰ ἐπιβλη-θεῖ. Ὅποιος ἔχει διάθεση να πιστέψει, θα πιστέψει. Εἴπαμε ὅτι «οὐ πάντων ἡ πίστις», καί ὅτι πίστε ψαν «ὅσοι ήσαν τεταγμένοι εἰς ζωήν αἰώνιον».
Ὅπου δὲν ὑπάρχει πίστη, ὅση προσπάθεια κι ἄν κάνουμε, ὁ κόπος μας θα πάει χαμένος.
Φοιτητής: Για να δεχθεί κανείς την πίστη, πρέ-πει νὰ ἔχει δεκτικότητα;
Ὁμιλητής: Ναί. Όχι βέβαια ὅτι φτιάχτηκε και νεἰς ἔτσι, ποὺ νὰ μὴν ἔχει δεκτικότητα. Δεκτικότητα εἶναι ἡ στάση που χρειάζεται να πάρει κανείς ἀπέναντι στον Θεό. Ἕνας χριστιανός μπορεῖ νὰ ἀνακατεύεται σε χριστιανικές κινήσεις, σὲ ὀργανώ σεις, σε ἐξορμήσεις και κατά βάθος να μήν πιστεύει. Κατά βάθος ἄλλα πράγματα ἱκανοποιούνται ἐκεῖ που πηγαίνει, καὶ δὲν πορεύεται ὁ ἄνθρωπος αὐτός πρὸς τὸν Θεό. Τελικά, ἀποδεικνύεται ἄπιστος στην πραγματικότητα, καὶ ἀποροῦν οἱ δικοί του ἡ ἀκόμη καί ὁ ἴδιος.
Αὐτὸ τὸ θέμα τῆς δεκτικότητος εἶναι πολύ βασι-κό. Ἔχουμε πεῖ τόσα ἀπόψε. Ὅποιος ἔχει μια δεκτι-κότητα, θὰ τὰ ἁρπάξει. Ὅταν, π.χ., διψάει κάποιος, καὶ τοῦ φέρουν ἕνα ποτήρι κρύο νερό, δὲν θὰ τὸ ἁρπάξει νὰ τὸ πιεῖ; Ὅταν πεινάει κάποιος, καὶ τοῦ φέρουν φαγητό ὀρεκτικό, δὲν θὰ τὸ ἁρπάξει; Ἔτσι εἶναι ἡ ἀλήθεια γιὰ ἐκεῖνον ποὺ τὴν περιμένει. Αὐτός ποὺ δὲν τὴν περιμένει, ποιός ξέρει ποῦ βόσκει...
Ὁμιλητής: Δὲν εἶναι ἀπόλυτο αὐτό. Ἕνας γονέας μπορεῖ νὰ κάνει τὸ πᾶν γιὰ τὸ παιδί του, καὶ τελικά το παιδί καθόλου νὰ μὴν ἐπηρεασθεῖ. Ἔχου με τὸ παράδειγμα τοῦ Ἰούδα. Δὲν εἶχε κάποιον με γάλο ἅγιο ἢ ἄγγελο ὡς διδάσκαλο, ἀλλά τον ἴδιο τὸν Κύριο. Εἶδε θαύματα, έφαγε ψωμί πού ἔγινε διά θαύματος, ἔλαβε τη δύναμη να βγάζει δαιμό νια, ἀλλά τελικά πῆρε τὸν δρόμο του.
Ποιόν δρόμο θὰ ἀκολουθήσει κανείς, δὲν εἶναι κάτι ποὺ ἐξαρτᾶται ἁπλῶς ἀπό τήν καλή διαπαι δαγώγηση τῶν γονέων ἤ γενικῶς τῶν μεγαλυτέρων. Όχι. Ἐξαρτᾶται καί ἀπό τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο, καὶ τελικά ὁ καθένας θα γίνει αὐτό πού καί ὁ ἴδιος θα θελήσει. Μπορεῖ οἱ γονεῖς νὰ χρησιμοποιήσουν ὅλους τούς τρόπους καί ὅλα τὰ μέσα, και μάλιστα ὡς καλοί χριστιανοί, ὡς ἅγιοι ἄνθρωποι να κάνουν ὅ,τι χρειάζεται, καί το παιδί να φαίνε-ται ὅτι πηγαίνει καλά, καί κάποια στιγμή νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τόν Θεό…
Ὁμιλητής: Το παιδί, ἀφοῦ μπεῖ στήν ἐφηβική ἡλικία, θὰ φανεῖ τί θα γίνει. Ἀλλά καί πάλι, κάποιος πού φαίνεται ὅτι χάνεται κατά τήν ἐφηβική ἡλικία, καθώς γίνεται ἕνας ἀντάρτης, μόλις περάσει αὐτή τή δύσκολη περίοδο, αὐτή την κρίσιμη ἡλικία καί φθάσει στα εἴκοσι, στα εἴκοσι δύο, στα εἴκοσι πέντε, μπορεῖ νὰ θυμηθεῖ τὰ παιδικά του βιώματα –γι' αὐτὸ ἐκεῖνα δὲν εἶναι ἄχρηστα καὶ μάταια- καὶ νὰ ἐπανέλθει. Καί θὰ ἐπανέλθει μάλιστα πιο πιστός ἀπό ὅ,τι ἴσως ἤθελαν να τον φτιάξουν οἱ γονεῖς του, καθώς τὸν φρόντιζαν κατά την παιδική ἡλικία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου