Πηγή: Άντρεα Ζοκ
Η μάχη για το Ιράν εξακολουθεί να εκκρεμεί, αλλά έχει το προφίλ ενός αποφασιστικού ιστορικού κατωφλίου.
Το Ισραήλ ασκεί όλη την πίεση που μπορεί στην κυβέρνηση των ΗΠΑ για να εξαπολύσει μια επίθεση. Το γεγονός ότι ένας ολοκληρωτικός πόλεμος είναι απίθανο να αφήσει το Ισραήλ ανέγγιχτο δεν φαίνεται να ανησυχεί ούτε τον Νετανιάχου ούτε τους Ισραηλινούς, οι οποίοι, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, τάσσονται συντριπτικά υπέρ μιας σύγκρουσης.
Ο Τραμπ έχει επίσης συσσωρεύσει μια εξαιρετική στρατιωτική ικανότητα, ειλικρινά δυσανάλογη για μια μπλόφα.
Ωστόσο, η επίθεση, σύμφωνα με διάφορες αναφορές, έχει ήδη αναβληθεί δύο φορές.
Και οι λόγοι για αυτές τις καθυστερήσεις είναι αρκετά σαφείς.
Τους τελευταίους μήνες, πολλά αεροσκάφη μεταφοράς εμπορευμάτων έχουν φτάσει στο Ιράν από τη Ρωσία και την Κίνα. Το αν πρόκειται για εξαιρετικές παραδόσεις όπλων είναι κοινό μυστικό.
Η Κίνα, επιπλέον, φαίνεται να διαθέτει άμεσα το δικό της σύστημα ανίχνευσης αεροδιαστημικής, με πολλά από τα δικά της πλοία να αποστέλλονται στον Περσικό Κόλπο, καθιστώντας έτσι το Ιράν ουσιαστικά ικανό να ανιχνεύει ακόμη και αμερικανική τεχνολογία stealth.
Ενώ κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη στρατιωτική ανωτερότητα του αμερικανο-ισραηλινού διδύμου, το ερώτημα είναι πόση ζημιά μπορεί να προκαλέσει το Ιράν και για πόσο καιρό. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η ισραηλινο-αμερικανική συμμαχία μπορεί να υποστεί σημαντική ζημιά χωρίς να αναγκαστεί να υποχωρήσει (όπως συνέβη στον «Πόλεμο των Δωδεκαημέρων»).
Το συμπέρασμα είναι ότι η μάχη για το Ιράν είναι η αποφασιστική μάχη στην αντιπαράθεση μεταξύ του ισραηλινο-αμερικανικού μπλοκ (με τους Ευρωπαίους να παίζουν το ρόλο των υποστηρικτών λακέδων) και των φιλοδοξιών του αναδυόμενου πολυπολικού κόσμου.
Ένα υποταγμένο Ιράν σημαίνει το τέλος των προοπτικών της Κίνας για εμπορική και ηγεμονική επέκταση. Χωρίς ιρανικό πετρέλαιο και έναν σύμμαχο στη Μέση Ανατολή, η Κίνα βρίσκεται κλειδωμένη στον ρόλο της περιφερειακής δύναμης, έναν ρόλο που έχει ήδη αγωνιστεί να διατηρήσει, με την Ιαπωνία, τις Φιλιππίνες και την Ταϊβάν όλες υπό αμερικανική ηγεμονία στο κατώφλι της.
Η Κίνα σήμερα βρίσκεται σε μια θέση που θυμίζει κάπως τη Γερμανία στα πρόθυρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου: έχει ξεπεράσει τον σημαντικότερο διεθνή ανταγωνιστή της όσον αφορά την παραγωγή και την τεχνολογία (τη Βρετανία για τη Γερμανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες για την Κίνα), αλλά η γεωγραφική της θέση και η έλλειψη εσωτερικών πόρων την καθιστούν περιορισμένη από τις επεκτατικές δυνατότητες του αντιπάλου της. Η επέκταση του στρατιωτικού της ελέγχου (βρετανικές αποικίες για τη Γερμανία, αμερικανικές βάσεις για την Κίνα) απειλεί συγκεκριμένα το διεθνές εμπόριο και τις προμήθειές της σε πρώτες ύλες.
Το 1914, η Γερμανία επέλεξε τον πόλεμο για να βγει από αυτή τη δύσκολη θέση, και ήταν ατυχές.
Η Κίνα, παραδοσιακά αντίθετη στον στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό, δεν έχει καμία πρόθεση να εμπλακεί άμεσα σε μια αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, ωστόσο, μετά το πραξικόπημα των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, δεν μπορεί να συνεχίσει να κωλυσιεργεί και να χάνει συμμαχίες.
Εάν οι ΗΠΑ δεν επιτεθούν τους επόμενους μήνες, θα οδεύουμε προς τις ενδιάμεσες εκλογές και μια σύγκρουση με σημαντικές απώλειες θα αποτελούσε ταφόπλακα για την προεδρία Τραμπ. Επιπλέον, ακόμη και η αποχώρηση χωρίς την επίτευξη μιας επωφελούς συμφωνίας - οι προτάσεις των ΗΠΑ προς το Ιράν μέχρι στιγμής ισοδυναμούν με αίτημα συνθηκολόγησης - θα έριχνε σκιά στην αμερικανική ισχύ.
Επομένως, όλα υποδηλώνουν ότι η επίθεση είναι αναπόφευκτη, με προθεσμία που έχει οριστεί για αυτό το καλοκαίρι.
Αλλά εάν η επίθεση πραγματοποιηθεί, θα είναι ένα παιχνίδι χωρίς περιορισμούς, που πιθανότατα θα περιλαμβάνει και άλλες χώρες του Κόλπου (το Ντουμπάι βρίσκεται στο στόχαστρο του Ιράν) και με την πιθανότητα άμεσων «επεισοδίων» μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ (η Ρωσία δεν μπορεί να αντέξει υπερβολική έκθεση λόγω της συνεχιζόμενης ουκρανικής διαμάχης).
Αυτή η ιστορική φάση έχει εγκαινιάσει ένα νέο είδος αντιπαράθεσης, χωρίς καμία προσποίηση, χωρίς περιφρόνηση, χωρίς προσπάθειες δικαιολόγησης. Η σημαντική πειρατεία που εξαπέλυσε το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ (και σε κάποιο βαθμό το ευρωπαϊκό) εναντίον των ναυτικών προμηθειών από και προς τη Ρωσία διευκρινίζει το επίπεδο της σύγκρουσης.
Το ζήτημα είναι πλέον καθαρά και απλά ζήτημα ισχύος, και οι εναλλακτικές λύσεις που διακυβεύονται είναι η παγκόσμια επιβολή του ισραηλο-αμερικανικού ιμπεριαλισμού ή η επιβολή ενός νέου πολυπολισμού, με επίκεντρο την Κίνα και τη Ρωσία.
Ο αμερικανικός χορός, που αγωνίζεται να αποφασίσει αν θα βομβαρδίσει το Ιράν για να απελευθερώσει τους καταπιεσμένους Ιρανούς ή για να υπερασπιστεί την πυρηνική δύναμη του Ισραήλ από τα ανύπαρκτα πυρηνικά όπλα του Ιράν, είναι εμβληματικός για το πώς δεν προσπαθούμε πλέον καν να ταΐσουμε τον απλό λαό με την ίδια παλιά ηθικολογική δικαιολογία.
(Φυσικά, με εξαίρεση τον ευρωπαϊκό τύπο, ο οποίος, αψηφώντας τον χλευασμό, συνεχίζει να παρουσιάζει την επίθεση του ισραηλο-αμερικανικού Τυραννόσαυρου στους άλλους δεινόσαυρους του κόσμου ως σταυροφορία για δικαιοσύνη και ηθική.)
ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟΣ ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ. ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ.
ΠΟΙΑ ΟΝΤΟΤΗΤΑ ΚΛΕΒΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ; ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΡΙΑ!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου