Πολιτική / Ρομπ Πικόλι
Ο Αμερικανός πρέσβης στο Ισραήλ, σε συνέντευξη που έδωσε στον Τάκερ Κάρλσον , παραδέχεται ότι σύμφωνα με τη Βίβλο, το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να κατακτήσει τη μισή Μέση Ανατολή. Στη συνέχεια, προσπαθεί να ανακαλέσει τη δήλωσή του, αλλά είναι πολύ αργά. Η δήλωση αποκαλύπτει την πραγματική φύση μιας συμμαχίας που οδηγεί τον κόσμο σε έναν καταστροφικό πόλεμο.
Η δήλωση έγινε μετά από σχεδόν μία ώρα θεολογικής διαμάχης. Ο Τάκερ Κάρλσον πίεσε τον Μάικ Χάκαμπι για τα σύνορα της «γης της επαγγελίας», παραθέτοντας τη Γένεση 15: «από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη». Ρώτησε αν, βάσει αυτής της υπόσχεσης, το Ισραήλ θα είχε το δικαίωμα να καταλάβει την Ιορδανία, τη Συρία, τον Λίβανο και το Ιράκ. Ο Χάκαμπι απέστρεψε την προσοχή του, μιλώντας για την ασφάλεια, τα τρέχοντα σύνορα και το δικαίωμα ύπαρξης. Στη συνέχεια, στριμωγμένος, έριξε τη μάσκα του:
«Θα ήταν δίκαιο αν τα έπαιρναν όλα.»
Η πρόταση είναι τόσο εκρηκτική που ο Χάκαμπι προσπαθεί αμέσως να την ηρεμήσει: «Δεν μιλάμε γι' αυτό σήμερα», «Δεν το ζητούν αυτή τη στιγμή», «Αν τους επιτίθονταν και κέρδιζαν, θα ήταν μια διαφορετική ιστορία». Αλλά η ομολογία έχει γίνει. Και τίποτα δεν μπορεί να τη σβήσει. Αυτή η πρόταση είναι το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες. Αποκαλύπτει τα αληθινά μυαλά εκείνων που ηγούνται του χριστιανικού σιωνισμού. Αποκαλύπτει τη θεολογικά επεκτατική φύση του εγχειρήματος. Και πάνω απ' όλα, αποκαλύπτει την άβυσσο προς την οποία αυτό το δόγμα ωθεί τον κόσμο.
Μια θεολογία χωρίς σύνορα
Για τον Χάκαμπι, έναν Βαπτιστή πάστορα και νυν πρέσβη των ΗΠΑ στο Ισραήλ, η Βίβλος δεν είναι βιβλίο πίστης, αλλά μια συμβολαιογραφική πράξη. Ο Θεός υποσχέθηκε αυτή τη γη στους Εβραίους. Όλη της. Από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη. Το γεγονός ότι Αιγύπτιοι, Ιορδανοί, Σύριοι, Λιβανέζοι και Ιρακινοί ζουν τώρα σε αυτή τη γη είναι μια λεπτομέρεια. Το γεγονός ότι υπάρχουν κυρίαρχα κράτη, αναγνωρισμένα από τα Ηνωμένα Έθνη, είναι άσχετο. Ο λόγος του Θεού, γι' αυτόν, εξαλείφει οποιαδήποτε σύνορα έχουν χαραχθεί από ανθρώπους.
«Γιατί να σταματήσουμε στα σύνορα του 1967;» πιέζει ο Κάρλσον. Και ο Χάκαμπι δεν ξέρει πώς να απαντήσει. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει απάντηση. Αν το δίκαιο είναι θεϊκό, είναι απόλυτο. Δεν σταματάει στο 1967, δεν σταματάει στο 1948. Σταματάει μόνο εκεί που ο Θεός είπε ότι θα γινόταν: στον Ευφράτη.
Έτσι, «το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει με ασφάλεια» - η φράση που χρησιμοποίησε ο Χάκαμπι για να ορίσει τον Σιωνισμό στην αρχή - αποκαλύπτεται για αυτό που είναι: ένας Δούρειος Ίππος. Περιέχει δυνητικά απεριόριστη επέκταση. Περιέχει κατακτητικούς πολέμους. Περιέχει την εξόντωση ολόκληρων λαών, υπό την προϋπόθεση ότι δεν είναι απόγονοι του Αβραάμ - παρόλο που, όπως επισημαίνει ο Κάρλσον, κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά ποιοι είναι αυτοί οι απόγονοι.
Ποιοι είναι οι κληρονόμοι του Αβραάμ; Ο Χάκαμπι δεν ξέρει.
Και εδώ είναι το θέμα. Γιατί αν η γη είχε υποσχεθεί στους απογόνους του Αβραάμ, πρέπει να καταλάβουμε ποιοι είναι. Και ο Χάκαμπι κολλάει σε αυτό. Από τη μία πλευρά, λέει ότι είναι οι Εβραίοι, που προσδιορίζονται από τη γλώσσα, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις. Αλλά ο Κάρλσον αναφέρει το παράδειγμα του Νετανιάχου: οι πρόγονοί του κατάγονται από την Ανατολική Ευρώπη, δεν μιλούσαν εβραϊκά, δεν ήταν θρησκευόμενοι και συχνά ήταν άθεοι. Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι πάτησαν ποτέ το πόδι τους σε αυτή τη γη πριν από τον εικοστό αιώνα. Σε ποια βάση έχει περισσότερα δικαιώματα από έναν Χριστιανό αγρότη του οποίου η οικογένεια ζει εκεί για δύο χιλιάδες χρόνια;
Ο Χάκαμπι τραυλίζει. Προσπαθεί να πει ότι είναι θέμα «αίματος», αλλά μετά πρέπει να παραδεχτεί ότι ένας Εβραίος που ασπάζεται τον Χριστιανισμό χάνει το δικαίωμα να επιστρέψει στο Ισραήλ. Δεν είναι λοιπόν μόνο αίμα. Προσπαθεί να πει ότι είναι και θρησκεία, αλλά τότε τι δικαίωμα είχαν οι άθεοι ιδρυτές του Ισραήλ; Ο ορισμός του «Εβραίου» αποδεικνύεται ότι είναι ένας λογικός αγωγός μέσω του οποίου περνούν τα πάντα και τίποτα δεν εξηγείται.
Και πάνω σε αυτό το θολό θεμέλιο, πάνω σε αυτή την κυμαινόμενη ταυτότητα που μπορεί να επικαλεστεί ή να αρνηθεί κανείς ως βολική, κατασκευάζεται το καθημερινό απαρτχάιντ στη Δυτική Όχθη. Δικαιολογεί τα σημεία ελέγχου για τους Χριστιανούς που θέλουν να πάνε στον Πανάγιο Τάφο. Νομιμοποιεί την απαλλοτρίωση γης από οικογένειες που ζουν εκεί πριν από τη γέννηση του Μωάμεθ.
Ο πρέσβης που τάσσεται κατά της Αμερικής
Αλλά το πιο ανησυχητικό μέρος της συνέντευξης δεν είναι καν η θεολογία. Είναι ο ρόλος του Huckabee. Ένας Αμερικανός πρεσβευτής, πληρωμένος από τους Αμερικανούς φορολογούμενους, που χρησιμοποιεί τον χρόνο του για να συναντηθεί με τον Jonathan Pollard - τον πιο διαβόητο προδότη της Αμερικής, τον άνθρωπο που έκλεψε στρατιωτικά μυστικά για το Ισραήλ και τώρα ενθαρρύνει τους Αμερικανοεβραίους να κατασκοπεύουν για τη Μοσάντ. Ένας πρεσβευτής που, όταν ο Carlson τον ρωτάει για τις απώλειες αμάχων στη Γάζα, απαντά επαινώντας τον ισραηλινό στρατό ως πιο ηθικό από τον αμερικανικό στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Μετάφραση: ένας εκπρόσωπος των ΗΠΑ δυσφημεί τη χώρα του για να δοξάσει μια ξένη δύναμη. Και κανείς στην Ουάσινγκτον δεν φαίνεται να το βρίσκει περίεργο.
Όταν ο Κάρλσον επισημαίνει ότι ένας Αμερικανός πολίτης που κατηγορείται για παιδεραστία (ο Τόμερ Αλεξάντροβιτς) έχει καταφύγει στο Ισραήλ και δεν εκδίδεται, ο Χάκαμπεϊ απαντά ότι «αυτό δεν είναι ευθύνη της πρεσβείας». Αλλά όταν πρόκειται για συνάντηση με τον Πόλαρντ ή για πιέσεις για πόλεμο κατά του Ιράν, τότε η πρεσβεία είναι σίγουρα αρμόδια.
Ο κίνδυνος για την παγκόσμια ειρήνη
Και φτάνουμε στο πιο δραματικό σημείο. Ο Κάρλσον θυμάται ότι ο Νετανιάχου έχει πάει στον Λευκό Οίκο επτά φορές μέσα σε ένα χρόνο. Επτά. Περισσότερες από οποιονδήποτε εκπρόσωπο του αμερικανικού λαού. Και το αίτημά του είναι πάντα το ίδιο: πόλεμος με το Ιράν.
Οι δημοσκοπήσεις λένε ότι πάνω από το 70% των Αμερικανών δεν θέλουν έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Αλλά οι δημοσκοπήσεις δεν έχουν σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι τι θέλει ο Μπίμπι. Και ο Μπίμπι θέλει οι Ηνωμένες Πολιτείες να κάνουν τη βρώμικη δουλειά: να βομβαρδίσουν το Ιράν, να καταστρέψουν τους συμμάχους του, να διατηρήσουν μια ισορροπία στον τρόμο.
Ο Χάκαμπι αρνείται ότι ο Νετανιάχου θέλει πόλεμο. «Δεν θέλει πόλεμο», λέει. Αλλά εν τω μεταξύ, ο αμερικανικός στρατός αναπτύσσεται στον Κόλπο, τα αεροπλανοφόρα κάνουν κρουαζιέρες και τα έξυπνα μυαλά μιλούν για μια «αναπόφευκτη στρατιωτική επιλογή». Και αν ξεσπάσει πόλεμος, θα πληρωθεί με το αίμα Αμερικανών στρατιωτών και τα χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων. Για να υπερασπιστεί το «θείο δικαίωμα» του Ισραήλ να κατέχει εδάφη που ίσως, μια μέρα, «θα ήταν σωστό να τα πάρει όλα».
Ο Χριστιανικός Σιωνισμός ως Παγκόσμια Απειλή
Η ομολογία του Χάκαμπι—«Θα ήταν δίκαιο αν τα έπαιρναν όλα»—δεν είναι γλωσσικό ολίσθημα. Είναι δόγμα.
Ο Αμερικανός πρέσβης στο Ισραήλ, σε συνέντευξη που έδωσε στον Τάκερ Κάρλσον , παραδέχεται ότι σύμφωνα με τη Βίβλο, το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να κατακτήσει τη μισή Μέση Ανατολή. Στη συνέχεια, προσπαθεί να ανακαλέσει τη δήλωσή του, αλλά είναι πολύ αργά. Η δήλωση αποκαλύπτει την πραγματική φύση μιας συμμαχίας που οδηγεί τον κόσμο σε έναν καταστροφικό πόλεμο.
Η δήλωση έγινε μετά από σχεδόν μία ώρα θεολογικής διαμάχης. Ο Τάκερ Κάρλσον πίεσε τον Μάικ Χάκαμπι για τα σύνορα της «γης της επαγγελίας», παραθέτοντας τη Γένεση 15: «από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη». Ρώτησε αν, βάσει αυτής της υπόσχεσης, το Ισραήλ θα είχε το δικαίωμα να καταλάβει την Ιορδανία, τη Συρία, τον Λίβανο και το Ιράκ. Ο Χάκαμπι απέστρεψε την προσοχή του, μιλώντας για την ασφάλεια, τα τρέχοντα σύνορα και το δικαίωμα ύπαρξης. Στη συνέχεια, στριμωγμένος, έριξε τη μάσκα του:
«Θα ήταν δίκαιο αν τα έπαιρναν όλα.»
Η πρόταση είναι τόσο εκρηκτική που ο Χάκαμπι προσπαθεί αμέσως να την ηρεμήσει: «Δεν μιλάμε γι' αυτό σήμερα», «Δεν το ζητούν αυτή τη στιγμή», «Αν τους επιτίθονταν και κέρδιζαν, θα ήταν μια διαφορετική ιστορία». Αλλά η ομολογία έχει γίνει. Και τίποτα δεν μπορεί να τη σβήσει. Αυτή η πρόταση είναι το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες. Αποκαλύπτει τα αληθινά μυαλά εκείνων που ηγούνται του χριστιανικού σιωνισμού. Αποκαλύπτει τη θεολογικά επεκτατική φύση του εγχειρήματος. Και πάνω απ' όλα, αποκαλύπτει την άβυσσο προς την οποία αυτό το δόγμα ωθεί τον κόσμο.
Μια θεολογία χωρίς σύνορα
Για τον Χάκαμπι, έναν Βαπτιστή πάστορα και νυν πρέσβη των ΗΠΑ στο Ισραήλ, η Βίβλος δεν είναι βιβλίο πίστης, αλλά μια συμβολαιογραφική πράξη. Ο Θεός υποσχέθηκε αυτή τη γη στους Εβραίους. Όλη της. Από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη. Το γεγονός ότι Αιγύπτιοι, Ιορδανοί, Σύριοι, Λιβανέζοι και Ιρακινοί ζουν τώρα σε αυτή τη γη είναι μια λεπτομέρεια. Το γεγονός ότι υπάρχουν κυρίαρχα κράτη, αναγνωρισμένα από τα Ηνωμένα Έθνη, είναι άσχετο. Ο λόγος του Θεού, γι' αυτόν, εξαλείφει οποιαδήποτε σύνορα έχουν χαραχθεί από ανθρώπους.
«Γιατί να σταματήσουμε στα σύνορα του 1967;» πιέζει ο Κάρλσον. Και ο Χάκαμπι δεν ξέρει πώς να απαντήσει. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει απάντηση. Αν το δίκαιο είναι θεϊκό, είναι απόλυτο. Δεν σταματάει στο 1967, δεν σταματάει στο 1948. Σταματάει μόνο εκεί που ο Θεός είπε ότι θα γινόταν: στον Ευφράτη.
Έτσι, «το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει με ασφάλεια» - η φράση που χρησιμοποίησε ο Χάκαμπι για να ορίσει τον Σιωνισμό στην αρχή - αποκαλύπτεται για αυτό που είναι: ένας Δούρειος Ίππος. Περιέχει δυνητικά απεριόριστη επέκταση. Περιέχει κατακτητικούς πολέμους. Περιέχει την εξόντωση ολόκληρων λαών, υπό την προϋπόθεση ότι δεν είναι απόγονοι του Αβραάμ - παρόλο που, όπως επισημαίνει ο Κάρλσον, κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά ποιοι είναι αυτοί οι απόγονοι.
Ποιοι είναι οι κληρονόμοι του Αβραάμ; Ο Χάκαμπι δεν ξέρει.
Και εδώ είναι το θέμα. Γιατί αν η γη είχε υποσχεθεί στους απογόνους του Αβραάμ, πρέπει να καταλάβουμε ποιοι είναι. Και ο Χάκαμπι κολλάει σε αυτό. Από τη μία πλευρά, λέει ότι είναι οι Εβραίοι, που προσδιορίζονται από τη γλώσσα, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις. Αλλά ο Κάρλσον αναφέρει το παράδειγμα του Νετανιάχου: οι πρόγονοί του κατάγονται από την Ανατολική Ευρώπη, δεν μιλούσαν εβραϊκά, δεν ήταν θρησκευόμενοι και συχνά ήταν άθεοι. Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι πάτησαν ποτέ το πόδι τους σε αυτή τη γη πριν από τον εικοστό αιώνα. Σε ποια βάση έχει περισσότερα δικαιώματα από έναν Χριστιανό αγρότη του οποίου η οικογένεια ζει εκεί για δύο χιλιάδες χρόνια;
Ο Χάκαμπι τραυλίζει. Προσπαθεί να πει ότι είναι θέμα «αίματος», αλλά μετά πρέπει να παραδεχτεί ότι ένας Εβραίος που ασπάζεται τον Χριστιανισμό χάνει το δικαίωμα να επιστρέψει στο Ισραήλ. Δεν είναι λοιπόν μόνο αίμα. Προσπαθεί να πει ότι είναι και θρησκεία, αλλά τότε τι δικαίωμα είχαν οι άθεοι ιδρυτές του Ισραήλ; Ο ορισμός του «Εβραίου» αποδεικνύεται ότι είναι ένας λογικός αγωγός μέσω του οποίου περνούν τα πάντα και τίποτα δεν εξηγείται.
Και πάνω σε αυτό το θολό θεμέλιο, πάνω σε αυτή την κυμαινόμενη ταυτότητα που μπορεί να επικαλεστεί ή να αρνηθεί κανείς ως βολική, κατασκευάζεται το καθημερινό απαρτχάιντ στη Δυτική Όχθη. Δικαιολογεί τα σημεία ελέγχου για τους Χριστιανούς που θέλουν να πάνε στον Πανάγιο Τάφο. Νομιμοποιεί την απαλλοτρίωση γης από οικογένειες που ζουν εκεί πριν από τη γέννηση του Μωάμεθ.
Ο πρέσβης που τάσσεται κατά της Αμερικής
Αλλά το πιο ανησυχητικό μέρος της συνέντευξης δεν είναι καν η θεολογία. Είναι ο ρόλος του Huckabee. Ένας Αμερικανός πρεσβευτής, πληρωμένος από τους Αμερικανούς φορολογούμενους, που χρησιμοποιεί τον χρόνο του για να συναντηθεί με τον Jonathan Pollard - τον πιο διαβόητο προδότη της Αμερικής, τον άνθρωπο που έκλεψε στρατιωτικά μυστικά για το Ισραήλ και τώρα ενθαρρύνει τους Αμερικανοεβραίους να κατασκοπεύουν για τη Μοσάντ. Ένας πρεσβευτής που, όταν ο Carlson τον ρωτάει για τις απώλειες αμάχων στη Γάζα, απαντά επαινώντας τον ισραηλινό στρατό ως πιο ηθικό από τον αμερικανικό στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Μετάφραση: ένας εκπρόσωπος των ΗΠΑ δυσφημεί τη χώρα του για να δοξάσει μια ξένη δύναμη. Και κανείς στην Ουάσινγκτον δεν φαίνεται να το βρίσκει περίεργο.
Όταν ο Κάρλσον επισημαίνει ότι ένας Αμερικανός πολίτης που κατηγορείται για παιδεραστία (ο Τόμερ Αλεξάντροβιτς) έχει καταφύγει στο Ισραήλ και δεν εκδίδεται, ο Χάκαμπεϊ απαντά ότι «αυτό δεν είναι ευθύνη της πρεσβείας». Αλλά όταν πρόκειται για συνάντηση με τον Πόλαρντ ή για πιέσεις για πόλεμο κατά του Ιράν, τότε η πρεσβεία είναι σίγουρα αρμόδια.
Ο κίνδυνος για την παγκόσμια ειρήνη
Και φτάνουμε στο πιο δραματικό σημείο. Ο Κάρλσον θυμάται ότι ο Νετανιάχου έχει πάει στον Λευκό Οίκο επτά φορές μέσα σε ένα χρόνο. Επτά. Περισσότερες από οποιονδήποτε εκπρόσωπο του αμερικανικού λαού. Και το αίτημά του είναι πάντα το ίδιο: πόλεμος με το Ιράν.
Οι δημοσκοπήσεις λένε ότι πάνω από το 70% των Αμερικανών δεν θέλουν έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Αλλά οι δημοσκοπήσεις δεν έχουν σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι τι θέλει ο Μπίμπι. Και ο Μπίμπι θέλει οι Ηνωμένες Πολιτείες να κάνουν τη βρώμικη δουλειά: να βομβαρδίσουν το Ιράν, να καταστρέψουν τους συμμάχους του, να διατηρήσουν μια ισορροπία στον τρόμο.
Ο Χάκαμπι αρνείται ότι ο Νετανιάχου θέλει πόλεμο. «Δεν θέλει πόλεμο», λέει. Αλλά εν τω μεταξύ, ο αμερικανικός στρατός αναπτύσσεται στον Κόλπο, τα αεροπλανοφόρα κάνουν κρουαζιέρες και τα έξυπνα μυαλά μιλούν για μια «αναπόφευκτη στρατιωτική επιλογή». Και αν ξεσπάσει πόλεμος, θα πληρωθεί με το αίμα Αμερικανών στρατιωτών και τα χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων. Για να υπερασπιστεί το «θείο δικαίωμα» του Ισραήλ να κατέχει εδάφη που ίσως, μια μέρα, «θα ήταν σωστό να τα πάρει όλα».
Ο Χριστιανικός Σιωνισμός ως Παγκόσμια Απειλή
Η ομολογία του Χάκαμπι—«Θα ήταν δίκαιο αν τα έπαιρναν όλα»—δεν είναι γλωσσικό ολίσθημα. Είναι δόγμα.
Είναι αυτό που πιστεύουν εκατομμύρια Αμερικανοί ευαγγελικοί. Είναι αυτό που διδάσκουν στις εκκλησίες. Είναι αυτό που κηρύττουν σε συνέδρια που χρηματοδοτούνται από ποιος ξέρει τι κεφάλαια. Και αυτό το δόγμα, σήμερα, κάθεται στις αίθουσες της εξουσίας.
Καθορίζει την εξωτερική πολιτική του πιο βαριά οπλισμένου έθνους στον πλανήτη. Ωθεί τον κόσμο προς μια σύγκρουση που θα μπορούσε να κατακλύσει τη μισή Μέση Ανατολή, να κλείσει το Στενό του Ορμούζ, να εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου και να παρασύρει τους πάντες σε μια ύφεση χειρότερη από αυτή του 1929.
Όλα αυτά βάσει μιας υπόσχεσης που δόθηκε πριν από τέσσερις χιλιάδες χρόνια σε έναν νομάδα βοσκό, του οποίου την καταγωγή κανείς δεν μπορεί να αποδείξει, και του οποίου τα σύνορα - από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη - θα κατέκλυζαν τουλάχιστον έξι κυρίαρχα κράτη και δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους.
Στο τέλος της συνέντευξης, ο Χάκαμπεϊ λέει στον Κάρλσον ότι δεν μισεί κανέναν. Ίσως αυτό να είναι αλήθεια. Αλλά δεν έχει νόημα να μισείς όταν υποστηρίζεις μια θεολογία που νομιμοποιεί την απεριόριστη επέκταση, τις συστηματικές διακρίσεις και τον προληπτικό πόλεμο. Απλώς πίστεψε. Απλώς μην κάνεις ερωτήσεις. Απλώς επανέλαβε ότι «θα ήταν σωστό» ενώ όλος ο κόσμος κρατάει την ανάσα του.
Όλα αυτά βάσει μιας υπόσχεσης που δόθηκε πριν από τέσσερις χιλιάδες χρόνια σε έναν νομάδα βοσκό, του οποίου την καταγωγή κανείς δεν μπορεί να αποδείξει, και του οποίου τα σύνορα - από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη - θα κατέκλυζαν τουλάχιστον έξι κυρίαρχα κράτη και δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους.
Στο τέλος της συνέντευξης, ο Χάκαμπεϊ λέει στον Κάρλσον ότι δεν μισεί κανέναν. Ίσως αυτό να είναι αλήθεια. Αλλά δεν έχει νόημα να μισείς όταν υποστηρίζεις μια θεολογία που νομιμοποιεί την απεριόριστη επέκταση, τις συστηματικές διακρίσεις και τον προληπτικό πόλεμο. Απλώς πίστεψε. Απλώς μην κάνεις ερωτήσεις. Απλώς επανέλαβε ότι «θα ήταν σωστό» ενώ όλος ο κόσμος κρατάει την ανάσα του.
ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ; ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου