Πηγή: Πάολο Μποργκονιόνε
Οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ιράν των τελευταίων εβδομάδων ήταν ένας αντιπερισπασμός που είχε ως στόχο να αγοράσει στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ τον χρόνο που χρειαζόταν για να προετοιμαστούν για πόλεμο. Οι ίδιες οι απαιτήσεις που έθεσαν οι ΗΠΑ προς το Ιράν είχαν σχεδιαστεί για να απορριφθούν, καθώς ήταν απαράδεκτες για οποιαδήποτε κυβέρνηση. Καμία κυβέρνηση στον κόσμο, ούτε καν η πιο μετριοπαθής και φιλική, δεν θα μπορούσε ποτέ να συμφωνήσει σε μονομερή αφοπλισμό όταν, μεταξύ άλλων, περιβάλλεται από μια μαζική ανάπτυξη εχθρικών δυνάμεων. Εάν το Ιράν είχε αποδεχτεί τον αφοπλισμό που απαιτήθηκε στις διαπραγματεύσεις, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα του είχαν επιτεθεί στη συνέχεια ούτως ή άλλως, πληρώνοντας πολύ χαμηλότερο τίμημα για τις στρατιωτικές τους ενέργειες. Οι διαπραγματεύσεις ήταν μια φάρσα που είχε σχεδιαστεί για να δημιουργήσει, για τις ΗΠΑ, ένα πρόσχημα για να νομιμοποιήσει τη σύγκρουση, ισχυριζόμενες ότι το Ιράν απέρριψε οποιαδήποτε συμφωνία, ενώ, στην πραγματικότητα, ήταν ευρέως γνωστό ότι αυτές οι διαπραγματεύσεις διεξήχθησαν με τέτοιο τρόπο ώστε το Ιράν δεν θα μπορούσε ποτέ να αποδεχτεί τις επιταγές που προορίζονταν να του επιβληθούν. Σκεφτείτε μόνο: εάν οι ΗΠΑ ήταν περικυκλωμένες από μια μαζική ρωσική ή κινεζική στρατιωτική ανάπτυξη, θα συμφωνούσαν ποτέ να υπογράψουν μια μονομερή συνθήκη αφοπλισμού με τη Ρωσία ή την Κίνα; Επιπλέον, ο σημερινός πόλεμος δεν έχει καμία σχέση με αφηγήσεις και προθέσεις που αποσκοπούν στην προώθηση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ούτε καν ο Τραμπ, εκτός από σύντομες αναφορές που ίσως δεν πιστεύει καν, δικαιολόγησε την επίθεση καταφεύγοντας σε φιλελεύθερη ρητορική περί εξαγωγής «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» στο Ιράν. Ο ίδιος ο Τραμπ, ωστόσο, έχει επανειλημμένα μιλήσει για τους πραγματικούς λόγους της σύγκρουσης, οι οποίοι είναι στρατηγικοί, οικονομικοί, εμπορικοί και ηγεμονικοί. Το μόνο πέπλο που περιβάλλει αυτόν τον πόλεμο είναι αυτό της φιλελεύθερης υποκρισίας. Και είναι ένα πέπλο που τελικά έχει αρθεί, αφήνοντας χώρο, τουλάχιστον προς το παρόν, για τον κυνισμό όσων επιδεικνύονται και χρησιμοποιούν παράνομα βία για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα, όχι για να εξάγουν αξίες. Ο προληπτικός πόλεμος αποφασίστηκε κατά την τελευταία συνάντηση στην Ουάσιγκτον μεταξύ Τραμπ και Νετανιάχου. Το Ισραήλ προσπαθεί να εμπλέξει τις ΗΠΑ στη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή εδώ και χρόνια, επειδή το Τελ Αβίβ από μόνο του δεν θα μπορούσε να νικήσει το Ιράν. Η παρέμβαση των ΗΠΑ είναι ζωτικής σημασίας για το Ισραήλ, το οποίο την επιθυμούσε, την επεδίωξε και την πέτυχε. Το 2024, είπα ότι η εξωτερική πολιτική του Τραμπ θα χαρακτηριζόταν από μια σχετική αποδέσμευση από το ουκρανικό μέτωπο (αναθέτοντας τη σύγκρουση, με όλο το τεράστιο κόστος της, εναντίον της Ρωσίας στην ΕΕ) και μια ανανεωμένη επίδειξη δύναμης, ακόμη και μέχρι σημείου άμεσης παρέμβασης, στην «αυλή» της (Λατινική Αμερική) και στη Μέση Ανατολή (Ιράν). Το 2017, έγραψα ότι η κύρια διαφορά στην εξωτερική πολιτική μεταξύ «φιλελεύθερων» Δημοκρατικών και «συντηρητικών» Ρεπουμπλικανών ήταν ότι οι πρώτοι ήθελαν να φτάσουν στο Πεκίνο μέσω Μόσχας και οι δεύτεροι ήθελαν να φτάσουν στο Πεκίνο μέσω Τεχεράνης.Εννέα χρόνια αργότερα, μπορώ να πω ότι δεν έκανα και πολύ λάθος. Υ.Γ.: Ο πόλεμος Πακιστάν-Αφγανιστάν, ο οποίος ξέσπασε συμπτωματικά δύο ημέρες πριν από την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, εντάσσεται σε αυτό το στρατηγικό πλαίσιο της επιδίωξης των ΗΠΑ για στρατηγικό βάθος απέναντι στην Κίνα. Τέλος, φαίνεται ρητορικό, αλλά για λόγους ηθικής ειλικρίνειας, αξίζει πάντα να επαναλαμβάνεται: ΣΗΜΕΡΑ, 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026, ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΙΘΕΤΟΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΔΕΧΟΜΕΝΟΣ ΕΠΙΘΕΣΗ; Ή μήπως υπάρχει «απελευθερωτής» και «απελευθερωμένος»; Οι Ρώσοι «εισβάλλουν» και οι ΗΠΑ και το Ισραήλ «απελευθερώνουν»;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου