Fabio Filomeni - 31 Μαΐου 2026
Πηγή: Φάμπιο Φιλομένι
Η σύγχυση της ΕΕ με την Ευρώπη μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνη. Πολλές δυνάμεις που υποστηρίζουν την κυριαρχία και είναι λαϊκίστικες (με τη θετική έννοια της λέξης) ασχολούνται καθημερινά με τη δαιμονοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θεωρώντας την ως μια αντιδημοφιλή γραφειοκρατία άπιστη στα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα των Ευρωπαίων. Η προτεινόμενη λύση είναι πάντα η ίδια: πείτε στην ΕΕ να πάει στην κόλαση και να επιστρέψει στις μικρές εθνικές αυτονομίες και τα οικονομικά σύνορα των μέσων του 20ού αιώνα με την όμορφη λίρα μας. Όλα ωραία και εκθαμβωτικά, αν δεν άλλαζε ξαφνικά ο ορίζοντας για την Ευρώπη και τους Ευρωπαίους. Αναδύεται ένας πολυπολικός κόσμος, που κυριαρχείται από ηπειρωτικές υπερδυνάμεις: τις ΗΠΑ, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ινδία και, τελικά, την Αφρική. Οι μελλοντικοί πόλεμοι θα είναι για την αρπαγή πόρων: το διεθνές δίκαιο και ο Χάρτης του Σαν Φρανσίσκο, ο οποίος καθιέρωσε τη νομική ισότητα των κρατών, θα καούν στα τζάκια των ισχυρών. Το δίκαιο του ισχυρότερου θα ισχύει για όλους και μόνο πολιτισμοί ηπειρωτικού μεγέθους θα επιβιώσουν, αυτοί που ονομάζαμε υπερδυνάμεις τον περασμένο αιώνα. Η ισχύς, όχι ο νόμος, είναι το μέτρο των πάντων. Αν υπάρχει ένα πράγμα που μας έχουν διδάξει οι Ηνωμένες Πολιτείες, και οι ιμπεριαλιστικές τους ενέργειες μας το υπενθυμίζουν συνεχώς, είναι ότι η διεθνής πολιτική περιλαμβάνει πάντα μια σύγκρουση θελήσεων: τη θέληση να επιβληθεί κανείς και τη θέληση να μην αφήσει τη θέληση των άλλων να επιβληθεί. Το έχουμε δει στο Βιετνάμ, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Συρία, τη Βενεζουέλα, το Ιράν, τη Λιβύη, τον Λίβανο και τη Γάζα (και αύριο θα είναι η σειρά της Κούβας ή της Γροιλανδίας). Επιστρέφοντας λοιπόν στις δυνάμεις της κυριαρχίας, είναι απαραίτητο να θυμόμαστε ότι η πραγματική ανεξαρτησία δεν υπάρχει χωρίς την ικανότητα να την εγγυηθούμε (ακόμα και στρατιωτικά). Και η πρώτη προϋπόθεση για να μην είμαστε υποτελείς σε καμία άλλη δύναμη είναι να είμαστε και οι ίδιοι μια δύναμη! Σε έναν πολυπολικό κόσμο, η ανεξαρτησία και η κυριαρχία της Ευρώπης -σήμερα, δυστυχώς, διαιρεμένη μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ρωσικής Ομοσπονδίας- είναι επείγουσα ανάγκη αν θέλουμε να αναλάβουμε τον έλεγχο του δικού μας πεπρωμένου και να αποφύγουμε να γίνουμε πεδίο μάχης για διεθνείς συγκρούσεις. Σύμφωνα με τα λόγια του Ζαν Τιριάρ, του Ευρασιατικού ιππότη που ίδρυσε τη Νέα Ευρώπη, «Το ίδιο το πεπρωμένο της ανθρωπότητας εξαρτάται από το μέλλον της Ευρώπης και κανείς δεν μπορεί να αντικαταστήσει την Ευρώπη σε αυτή την αποστολή προς την ανθρωπότητα. Η αποστολή της Ευρώπης είναι να είναι το ηγετικό έθνος».
Lorenzo Merlo - 31 Μαΐου 2026
Πηγή: Λορέντζο Μέρλο
Στίξη ενός τόξου που από τις διακηρύξεις του Δικαιώματος στην Ευτυχία μας έχει εγγυηθεί τη Βεβαιότητα της Τιμωρίας .
Τα παιδιά το ακούν, αλλά, απορροφημένα στα παιχνίδια της νιότης τους, δεν δίνουν σημασία. Ωστόσο, αφομοιώνουν τον τύπο μέχρι που, ως ενήλικες, μετά από χίλιες άλλες υποσυνείδητα κρυφές απαντήσεις, αποφασισμένοι και πεπεισμένοι, τον βγάζουν από το καπέλο τους, επιβεβλημένοι από την κουλτούρα στην οποία μεγάλωσαν και η οποία τα διαμόρφωσε. Σε αυτό το σημείο, «είναι ο νόμος της αγοράς», δεν είναι πλέον απλώς μια απλή υπαρξιακή αλήθεια που ισορροπεί συνεχώς μεταξύ ανάγκης και διαθεσιμότητας, ούτε καν το τοκογλυφικό τέχνασμα κάποιου απατεώνα με δίδυμα και μια Rolls-Royce. είναι αέρας, απαραίτητος για τη ζωή.
Αν μια μητέρα το χρησιμοποιούσε στο παιδί της, θα είχαμε μετατρέψει την ανθρωπότητα σε ένα ξεπουλημένο Πανοπτικό για τους κρατούμενους στις κούνιες τους.
Στον μονολιθικό πυλώνα του δικαίου της αγοράς, οι δρόμοι του αποικισμού επιλέχθηκαν ολιγαρχικά. Για ορισμένους, με μπούκλες και συνήθειες dégagé , δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια προφανής συνέπεια της δικής τους ανωτερότητας και της ανωτερότητας του λαού τους. Για αυτούς, ο αποικισμός δεν ήταν λεηλασία αλλά απλώς η αρπαγή ό,τι ήταν απαραίτητο σε αντάλλαγμα για την εκπολιτιστική δράση που παρείχαν οι Μαύροι, οι Ιρλανδοί, οι Ινδοί, οι Άραβες, οι Ιθαγενείς Αμερικανοί, και ούτω καθεξής. Η λίστα είναι γεωγραφικά περιεκτική και ιστορικά εκτενής.
Αν, με τα λεηλατημένα λάφυρα, τα χείλη του χάσματος του πλούτου που χώριζε τους αποικιοκράτες από τους αποικιοκρατούμενους άνοιγαν αδυσώπητα, φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να πυροδοτούν απελευθερωτικές επαναστάσεις, από αυτό το ανοιχτό άνοιγμα οι κραυγές της αδικίας συνεχίζουν να ακούγονται. Κραυγές που δεν διαπερνούν τις άνετες διπλά τζάμια καμπίνες των Rolls-Royce, ούτε καν τα τριζάτα των μικρών αυτοκινήτων.
Τα όργανα της λεηλασίας, πλοία και ιστιοφόρα, που είχαν φέρει όπλα και γλυκά και επέστρεφαν με σκλάβους και κλοπιμαία χωρίς κανείς να ντραπεί, προχωρούσαν μετά από μια σύντομη στάση στα καμαρίνια για να αλλάξουν ρούχα. Σε κάποιο σημείο, η σκόπιμη βία δεν μπορούσε πλέον να χρησιμοποιηθεί: τα ανθρώπινα δικαιώματα, αν και καταπιεσμένα, έχαναν τον δρόμο τους στην ιστορία.
Η εκβιομηχάνιση, η οποία είχε αποστραγγίσει περαιτέρω το αίμα των εδαφών και των λαών και είχε επικαλυφθεί με τις τελευταίες δεκαετίες του αποικισμού, αντιμετώπιζε δύο ορίζοντες. Από τη μία, έναν καθαρό ουρανό· από την άλλη, μια ανησυχητική διαταραχή. Ο πρώτος αντιστοιχούσε στη διαθεσιμότητα αγορών στις οποίες θα μπορούσε να βυθιστεί η σύριγγα που τις εκμεταλλευόταν. Ο δεύτερος, η πρόοδος της Τέταρτης Τάξης, της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, της κομμουνιστικής ιδεολογίας.
Αλλά παρόλο που η διάσταση που αφορούσε τη βιομηχανία και τους εργάτες είχε μια παγκόσμια, δυτική ταυτότητα, οι αγορές ήταν ως επί το πλείστον τοπικές. Η έλευση της τηλεόρασης και της ψυχολογικής έρευνας στη διαφήμιση είχε αναμειχθεί επιδέξια στο χωνευτήρι των βιομηχάνων που κινούνταν από το κέρδος.
Με τις εθνικές αγορές κορεσμένες από αγαθά, η τριπλή ενότητα της βιομηχανίας, των υπηρεσιών και των επικοινωνιών ώθησε τους ανθρώπους να αναζητήσουν πέρα από τα σύνορά τους άγριες αγορές για να τις βεβηλώσουν με τη βία του καταναλωτισμού, έναν απροσδόκητο (;) τρόπο αντίληψης του κόσμου, πλέον απαραίτητο για τη διατήρηση του συστήματος. Ένας εθισμός που, όπως κάθε άλλος, συνεπαγόταν την ανάγκη για και την ανάγκη για περισσότερα.
Δεν άργησε να ειπωθεί παρά να γίνει. Οι πολυεθνικές εταιρείες, η μετεγκατάσταση και η παγκοσμιοποίηση συνέβαλαν στην επέκταση της δύναμης των λίγων, μειώνοντας το κόστος της εργασίας και των αγαθών. Ο νόμος της αγοράς το απαιτούσε αυτό για να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό που δεν ήταν ακόμη κινεζικός, αλλά εντελώς αδελφοκτόνος - δηλαδή, ενδοεθνικός και υποδυτικός - και να ξεπεράσει τις δυσκολίες του εμπορίου. Αυτό το τελευταίο λειτουργούσε ως ένα είδος βύσματος, και μόλις αφαιρεθεί, μαζί με τον μύθο της κατανομής του πλούτου, όλες οι χώρες θα υποφέρουν από το τσουνάμι των αγαθών και της επικοινωνίας, μια χρήσιμη αλοιφή ενάντια στο κύμα του καταναλωτισμού. Μια παθολογία που υποδηλώνει έναν εθισμό στην κατανάλωση και η οποία, εκτός από μερικούς καταστασιακούς κύκλους, δεν έχει ακόμη δηλωθεί ως τέτοια από κανένα πολιτικό ή πολιτιστικό σώμα σκέψης. Και πώς θα μπορούσαν αυτά να επικρίνουν, να περιορίσουν ή να παρακάμψουν την κύρια εγγύηση για την επέκταση και τη διατήρηση των αγορών και των εμπόρων, δεδομένης της οικονομικής τους βιολογίας;
Εν τω μεταξύ, τα θεμέλια των τοπικών ιστοριών και πολιτισμών, η γλώσσα και η ταυτότητα των ατόμων και των λαών που κατεδαφίστηκαν από το θανατηφόρο κύμα, παρέμειναν μόνο λείψανα που έμειναν να τα βγάλουν πέρα μόνα τους στη λάσπη που γλυκαινόταν από την καραμέλα που εισέβαλε τα πάντα. Το κέρδος είναι ζήτημα αδιαφορίας. Ο νόμος της αγοράς των ηθικών αρετών όχι μόνο δεν τους έχει καμία χρησιμότητα, αλλά τους έχει ξεπεράσει και τους έχει χλευάσει, καλύπτοντας το κενό της απουσίας τους με καλούς τρόπους. Η μεταμφίεση συνήθως σιωπά, απουσιάζει από τη δημόσια συζήτηση σαν να είναι όλες οι σκέψεις μαγεμένες. Η απληστία προτιμάται να νομιμοποιείται, ακόμη και να γιορτάζεται, με την απάτη του νόμου της αγοράς. Και ας πάει στο διάολο ο νόμος των βασικών αναγκών. Η προσφορά, η ενσυναίσθηση και η κοινή χρήση ξεχνιούνται ως επί το πλείστον ακόμη και στις πιο μικρές σχέσεις. Η σκιά του «όσο περισσότερα έχει κανείς, τόσο περισσότερα δεν παύει ποτέ να υψώνεται πάνω από τις σκέψεις μας». Με τέτοια πνευματικότητα, ποιος άλλος κόσμος, εκτός από αυτόν που αιμορραγεί, θα μπορούσε να ευημερήσει;
Αλλά αν ο πραγματικός καπιταλισμός, ο οποίος με τα λόμπι του ήταν στα πρόθυρα της ενσωμάτωσης ενός κρυφού κοινοβουλίου για να κυβερνήσει ένα μέρος του κόσμου μέσω του χρήματος, ο χρηματοπιστωτικός και ψηφιακός καπιταλισμός είναι ικανός να αντέξει οικονομικά την αγορά ενός αυξανόμενου αριθμού κρατικών πολιτικών. Το να μιλάμε σήμερα για δημόσιο αγαθό και κοινωνικές υπηρεσίες αποθαρρύνει τη σκέψη των ενωμένων προοδευτικών - αυτό το αμάλγαμα κόκκινου, μαύρου και έξι άλλων χρωμάτων που έχει πουλήσει την πολιτική στο κεφάλαιο - σαν να προσπαθεί να αναδιατάξει τις κλίμακες πεταλούδας. Μια σοσιαλιστική ουτοπία, στην ορολογία των ιδεολογιών, η οποία στα χέρια των ιδιωτών θα παραμείνει έτσι επειδή το κέρδος συνεπάγεται την εκμετάλλευση των ανθρώπων, όχι τη φροντίδα τους. Είναι ο νόμος της αγοράς που το υπαγορεύει! Τέλος συζήτησης!
Αν οι πολιτικές κοινωνικής πρόνοιας αποτελούν ένα είδος τείχους οδύνης για τον χώρο υγειονομικής ταφής, οι πολιτικές ελέγχου εμφανίζονται αντ' αυτού ως βωμός στο επίκεντρο της προσοχής. Όχι πλέον «άδεια οδήγησης και άδεια κυκλοφορίας», αλλά βιομετρικά στοιχεία σαν ζουρλομανδύας που φοριέται χωρίς ποινή, για κάποιους με ικανοποίηση.
Οι εργαζόμενοι, εκτός από τους όρους της μεταμφίεσης, δεν λαμβάνονται πλέον υπόψη. Ισοδυναμούν με κλάσματα κυβερνητικών μηχανημάτων, εργαλείων, bytes και bits που δεν προκαλούν κανένα πρόβλημα. Υπό μια αλγοριθμική αιγίδα, οι εργαζόμενοι είναι επιτέλους ενωμένοι. Αλλά αυτή τη φορά, η δύναμή τους δεν έγκειται στην επίγνωσή τους της υπεραξίας που παράγουν, αλλά στο πόσο καταναλώνουν. Ένα κριτήριο αγοράς που, αφήνοντας στην άκρη τις ελίτ, δεν αποκλείει κανέναν. Ή μάλλον, αποκλείει από το δικαίωμα ύπαρξης όποιον δεν είναι πρόθυμος ή ανίκανος να υποταχθεί στις απαιτήσεις του διευθυντή της μεταμφίεσης. Στην ουσία, όποιον δεν είναι πρόθυμος ή ανίκανος να καταναλώσει. Όποιον δεν είναι πιστό στη ζωή που βασίζεται στα σημεία.
Εν τω μεταξύ, για το υπόλοιπο της ζωής μας, όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία για τον καθένα μας συλλέγονται με ύπουλες μεθόδους —ακόμα και όταν φαίνονται διαφανείς— και αναλύονται ακόμη και χωρίς το λεπτό κόλπο της λήψης της συγκατάθεσης των υποκειμένων των δεδομένων. Ένας πλούτος πληροφοριών καταλήγει σε έναν αλγοριθμικό μηχανισμό που εξακολουθεί να στάζει αλήθειες απαραίτητες για την αγορά.
Οι πόλεμοι ως μια βιομηχανία που πρέπει να υφαίνεται και η ηγεμονία που πρέπει να διατηρείται, πόλεμοι που δεν χρειάζονται πλέον καν ιστορίες για τον άνθρακα για να τους εξαπολύσουν. Τώρα που ο έμπορος κεφαλαίων μπορεί να παίξει με τα χαρτιά του στο τραπέζι όπως ποτέ άλλοτε, αποκαλύπτει στον κόσμο την τυφλή κατεύθυνση που ακολουθεί το τρένο με τα βοοειδή, στο οποίο μεταφέρουμε τηλεοράσεις 4K και συνεχές διαδίκτυο. Αλλά ο τρελός θόρυβος δεν φτάνει στα αυτιά των καθηλωμένων στον καναπέ. Εστιασμένοι στη βιωσιμότητα, πηγαίνουν με χαρά στο κατάστημα για να αγοράσουν ένα αυτοκίνητο, μια μοτοσικλέτα, ένα ποδήλατο, μια τετράτροχη μηχανή και ένα ηλεκτρικό σκάφος, σίγουροι ότι δίνουν το καλό παράδειγμα στα παιδιά τους και στους άλλους, ικανοποιημένοι με τον φελλό που έχει κολλήσει στο μπουκάλι και έχοντας εξοικονομήσει χρήματα αγοράζοντας τρία αγαθά στην τιμή των δύο, ενώ χρειάζονταν μόνο ένα, και συχνά κανένα. Η αποφυγή της ευθύνης για τη ρύπανση του κόσμου με αυτόν τον τρόπο τον κάνει να νιώθει καλύτερα, σαν να μαθαίνει για τη Γάζα και να αλλάζει κανάλι, και για τις εκπομπές του καπιταλισμού και να επικαλείται το μαγικό TINA, ένα θεμελιώδες συστατικό σε όλες τις σάλτσες του status quo. Οι λάτρεις των καναπέδων ενδιαφέρονται για την κυκλική οικονομία και τον μηδενικό αντίκτυπο, σαν να ήταν πραγματικά φάρμακα για να γιατρέψουν τον πλανήτη. Γνωρίζουν και δεν θέλουν να μάθουν τίποτα για τις καπιταλιστικές αιτίες του καρκίνου από τον οποίο πάσχουν. Και αν επιμείνεις, θα σε αποκαλέσουν Λουδίτη.
Η απερίσκεπτη κάρτα μετανάστευσης θα ήταν εξαιρετική για τον άνθρωπο που την έπαιξε, αλλά εντελώς κοινότοπη για τους νόμους της αγοράς. Είναι μέρος της γενετικής, της βιοχημείας και της φυσιολογίας του να επινοεί το μέσο για να επιβιώνει. Είναι λίγο σαν αυτό που κάνουν όλοι όταν σκοντάφτουν.
Οι αρχηγοί συμμοριών με λευκό κολάρο - για να χρησιμοποιήσουμε έναν ξεπερασμένο, αλλά όχι εκλιπόντα, όρο - βλέπουν τους απελπισμένους εργάτες ως το κλειδί για τη μείωση του κόστους παραγωγής, απαραίτητο για την προετοιμασία για τον νέο ανατολικό ανταγωνισμό. Οι νόμοι της δυτικής, μονοπωλιακής αγοράς έχουν αναγκάσει τους κυρίους τους να τους εμπλέξουν στο πράσινο τραπέζι της γεωπολιτικής, παίζοντας το παιχνίδι ενάντια στον νέο παίκτη που ονομάζεται BRICS. Αυτή η χειρονομία δεν κρύβει καμία κοινωνική αλληλεγγύη, αλλά ίσως είναι το τελευταίο κόλπο των Αμερικανών καπιταλιστών για να αποφύγουν την απομόνωση της χώρας τους από τον υπόλοιπο κόσμο και να διακινδυνεύσουν την προοπτική μιας αναγκαστικής αυτάρκειας.
Μέσα στο μεγάλο χάος -αλλά δεν υποτίθεται ότι το φως της λογικής και του κατανεμημένου πλούτου θα μας οδηγούσε αλλού; Δεν υποτίθεται ότι το φως της επιστήμης θα μας οδηγούσε στην υγεία; Και δεν θα είχε σβήσει το φως της υλικής ευημερίας τα υπαρξιακά δράματα;- η παρακμή της δημοκρατίας, η μείωση του πληθυσμού και η εκθετική αύξηση της σπατάλης δεν είναι ακόμη θέματα συζήτησης όπως ο νόμος για το διαζύγιο και στη συνέχεια ο νόμος για τις αμβλώσεις. Μόλις η νοοτροπία ωριμάσει σωστά, ο προοδευτισμός που ακόμη και τότε πουλούσε και φλυαρούσε για τα ατομικά δικαιώματα θα επιστρέψει στο προσκήνιο, για να σκαρφαλώσει στα ύψη των τηλεοπτικών εκπομπών και στις αυλές των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για να υποστηρίξει τη νέα καπιταλιστική παγκόσμια τάξη. Και, αν η ποπ ευθανασία δεν έχει πλέον ανηφορική κλίση αλλά μόνο κατηφορική κλίση μπροστά της, η εμπορευματοποίηση των οργάνων κάποιου μετά θάνατον θα προωθηθεί από κάτω, από τους φτωχούς, προσκολλημένους στην ελπίδα να σώσουν τα παιδιά τους από την καθημερινή ταλαιπωρία. Ο νόμος της αγοράς το απαιτεί από εμάς.
Ακριβώς, είναι ο νόμος. Αλλά ο νόμος επινοείται, αλλάζει, καταργείται. Επομένως, είναι αυθαίρετος, προς όφελος λίγων και για να προστατεύσει (κατά κάποιο τρόπο) όσους συμμορφώνονται. Αν το φιλελεύθερο Αμερικανικό Όνειρο ήταν ένα ορό που έχει εύκολα μεθύσει τα πνεύματα των ορθώς σκεπτόμενων/μη σκεπτόμενων ανθρώπων ολόκληρης της Δύσης, όσοι δεν έχουν δηλητηριαστεί και όσοι έχουν καταφέρει να απελευθερωθούν από τον εθισμό δεν έχουν πολιτικό βάρος, δεν μετράνε για τίποτα εκτός από τις περιοριστικές λίστες των αθώων αντιγραφέων οι οποίοι, όπως υποστηρίζει η ναζιστική αλλά δημοκρατική Ουκρανία, έτσι συναθροίζουν όλα τα βότανα των αντιφρονούντων, είτε πρόκειται για επίπεδους γήινους, είτε για Νόουαξ, είτε για Νόουαρ, είτε για Πουτινιστές, είτε για ουτοπιστές.
Είναι δίκαιο! Είναι ο νόμος του ισχυρότερου! Είναι φυσικό! Έτσι λένε οι υποστηρικτές του συστήματος που δημιούργησε τα καταστροφικά προβλήματα που μας κατακλύζουν σαν καταιγίδα και που -σουρεαλιστικός επίλογος- πιστεύει ότι μπορεί να λυθεί χωρίς να το εγκαταλείψουμε.
Και έπειτα, δεν είναι καθόλου φυσικό, δεν υπάρχει καμία συνοχή μεταξύ της καπιταλιστικής συσσώρευσης και αυτού που συμβαίνει στη φύση, όπου υπάρχει μόνο ό,τι είναι απαραίτητο για την επιβίωση.
Τέλος, οι προαναφερθείσες κατηγορίες, που επινοήθηκαν από τους κουρέλια και δυσφημίστηκαν από την πλειοψηφία που αγαπά τους καναπέδες, ίσως, ακριβώς μέσα στον αυξανόμενο γενικό βρωμιδισμό που βλέπουμε, βρουν την κατάλληλη ιδέα για να συσπειρωθούν και να κάνουν διείσδυση. Είναι ο νόμος της επιβίωσης!
