Αγαπητέ Aldo Maria Valli,
όταν φτάνει στό κόκαλο, η σύγκρουση μεταξύ του Prevost και της Εταιρείας του Αγίου Πίου Ι΄ καταλήγει στην αποδοχή ή την απόρριψη της Δεύτερης Βατικανού Συνόδου. Δηλαδή, των αξιών του 1789 που εισήλθαν στην Εκκλησία.
Ή, πιο συγκεκριμένα, στην σχεδόν άνευ όρων παράδοση της Καθολικής ιεραρχίας (η οποία ξεκίνησε με τη Σύνοδο) στους νικητές του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια του Ψυχρού Πολέμου. Δηλαδή, στη φιλελεύθερη πλουτοκρατία.
Όλα τα άλλα, ακόμη και ο δυϊσμός μεταξύ της Τριδεντίνης Λειτουργίας και της Λειτουργίας του Παύλου ΣΤ΄, είναι μια αντανάκλαση αυτής της σύγκρουσης μεταξύ δύο ασυμβίβαστων θρησκειών: αυτής του Θεού που έγινε άνθρωπος και αυτής του ανθρώπου που γίνεται Θεός, παρόλο που η τελευταία εδώ και εξήντα χρόνια καλύπτεται παρωδικά από ένα ολοένα και πιο άδειο κέλυφος (ο παπισμός, η ιεραρχία, τα θρησκευτικά τάγματα).
Από τη μία πλευρά, έχουμε την Εκκλησία. από την άλλη, μια ΜΚΟ που μεταμφιέζεται σε Εκκλησία.
Από τη μία πλευρά, η Εκκλησία συνεχίζει να κάνει τη σωτηρία της ψυχής αποστολή της. από την άλλη, η κίβδηλη και αποιεροποιημένη Εκκλησία, όπως η Πρέβοστ, η οποία προτιμά να προσκυνάει τα είδωλα των Άνδεων, να ευλογεί κομμάτια πάγου και να βεβαιώνει ότι ο Θεός βρίσκεται στο τζαμί (ή στη συναγωγή, δεν έχει σημασία).
Επιπλέον, προωθεί την εθνική υποκατάσταση των ευρωπαϊκών λαών με κάθε δυνατό τρόπο, στο όνομα των παγκοσμιοποιημένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Πρέβοστ -που είναι ένας Μπεργκόλιο με ανθρώπινο πρόσωπο- αρνήθηκε ακόμη και να συναντηθεί με έναν εκπρόσωπο των επισκόπων και των ιερέων της SSPX. Ακριβώς όπως αρνήθηκε να συναντηθεί με τον Αρχιεπίσκοπο Βιγκάνο.
Το αμείλικτο συνοδικό μάντρα του «διαλόγου» δεν ισχύει για όσους αμφισβητούν την άνευ όρων και άσωτη παράδοση στις κοσμικές δυνάμεις. Δηλαδή, για όσους εξακολουθούν να αντιτίθενται στην οριστική μετατροπή της Εκκλησίας του Χριστού σε μια παρωδία του εαυτού της.
Ή, πιο συγκεκριμένα, στην σχεδόν άνευ όρων παράδοση της Καθολικής ιεραρχίας (η οποία ξεκίνησε με τη Σύνοδο) στους νικητές του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια του Ψυχρού Πολέμου. Δηλαδή, στη φιλελεύθερη πλουτοκρατία.
Όλα τα άλλα, ακόμη και ο δυϊσμός μεταξύ της Τριδεντίνης Λειτουργίας και της Λειτουργίας του Παύλου ΣΤ΄, είναι μια αντανάκλαση αυτής της σύγκρουσης μεταξύ δύο ασυμβίβαστων θρησκειών: αυτής του Θεού που έγινε άνθρωπος και αυτής του ανθρώπου που γίνεται Θεός, παρόλο που η τελευταία εδώ και εξήντα χρόνια καλύπτεται παρωδικά από ένα ολοένα και πιο άδειο κέλυφος (ο παπισμός, η ιεραρχία, τα θρησκευτικά τάγματα).
Από τη μία πλευρά, έχουμε την Εκκλησία. από την άλλη, μια ΜΚΟ που μεταμφιέζεται σε Εκκλησία.
Από τη μία πλευρά, η Εκκλησία συνεχίζει να κάνει τη σωτηρία της ψυχής αποστολή της. από την άλλη, η κίβδηλη και αποιεροποιημένη Εκκλησία, όπως η Πρέβοστ, η οποία προτιμά να προσκυνάει τα είδωλα των Άνδεων, να ευλογεί κομμάτια πάγου και να βεβαιώνει ότι ο Θεός βρίσκεται στο τζαμί (ή στη συναγωγή, δεν έχει σημασία).
Επιπλέον, προωθεί την εθνική υποκατάσταση των ευρωπαϊκών λαών με κάθε δυνατό τρόπο, στο όνομα των παγκοσμιοποιημένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Πρέβοστ -που είναι ένας Μπεργκόλιο με ανθρώπινο πρόσωπο- αρνήθηκε ακόμη και να συναντηθεί με έναν εκπρόσωπο των επισκόπων και των ιερέων της SSPX. Ακριβώς όπως αρνήθηκε να συναντηθεί με τον Αρχιεπίσκοπο Βιγκάνο.
Το αμείλικτο συνοδικό μάντρα του «διαλόγου» δεν ισχύει για όσους αμφισβητούν την άνευ όρων και άσωτη παράδοση στις κοσμικές δυνάμεις. Δηλαδή, για όσους εξακολουθούν να αντιτίθενται στην οριστική μετατροπή της Εκκλησίας του Χριστού σε μια παρωδία του εαυτού της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου