Συνέχεια από Πέμπτη 18. Ιουνίου 2026
Η Αμερική ως πεδίο μάχης 2
Ο πόλεμος κατά του Αμερικάνικου Λαού
Του John W. Whitehead
Εκδόσεις SelectBooks, Inc., 2015
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2
Καλώς ήρθατε στο αστυνομικό κράτος
«Αυτός δεν είναι ένας νέος κόσμος: είναι απλώς μια προέκταση εκείνου που άρχισε στον παλιό. Έχει διαμορφώσει τον εαυτό του κατά το πρότυπο κάθε δικτάτορα που άφησε ποτέ το σχιστικό αποτύπωμα της μπότας του πάνω στις σελίδες της ιστορίας από την αρχή του χρόνου. Διαθέτει βελτιώσεις, τεχνολογικές προόδους και μια πιο εκλεπτυσμένη προσέγγιση στην καταστροφή της ανθρώπινης ελευθερίας. Αλλά, όπως κάθε ένα από τα υπερκράτη που προηγήθηκαν, έχει έναν σιδερένιο κανόνα: η λογική είναι εχθρός και η αλήθεια είναι απειλή.»
—ROD SERLING, The Twilight Zone
Πώς κάνεις ένα έθνος να αποδεχθεί πειθήνια ένα αστυνομικό κράτος; Πώς πείθεις έναν πληθυσμό να αποδεχθεί ανιχνευτές μετάλλων και σωματικούς ελέγχους στα σχολεία του, ελέγχους τσαντών στους σιδηροδρομικούς σταθμούς του, τανκς και στρατιωτικό οπλισμό που χρησιμοποιούνται από τις αστυνομικές δυνάμεις των μικρών του πόλεων, κάμερες παρακολούθησης στα φανάρια της κυκλοφορίας, σωματικές έρευνες από την αστυνομία στους δημόσιους δρόμους του, αναίτιες και εξαναγκαστικές αιμοληψίες σε σημεία ελέγχου για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, σαρωτές ολόκληρου σώματος στα αεροδρόμιά του και κυβερνητικούς πράκτορες που παρακολουθούν τις επικοινωνίες του;
Προσπάθησε να επιβάλεις με το ζόρι μια τέτοια κατάσταση, και μπορεί να βρεθείς αντιμέτωπος με εξέγερση.
Αντί γι’ αυτό, βομβαρδίζεις τους πολίτες με διαρκείς συναγερμούς χρωματικής κωδικοποίησης, τους τρομοκρατείς με αναφορές για πυροβολισμούς και απειλές βομβών σε εμπορικά κέντρα, σχολεία και αθλητικούς χώρους, τους απευαισθητοποιείς με μια σταθερή δίαιτα αστυνομικής βίας, και τους υπνωτίζεις με θεάματα ψυχαγωγίας —εκείνο που οι Ρωμαίοι συνήθιζαν να αποκαλούν περισπασμούς «άρτου και θεαμάτων»— και με ηλεκτρονικές συσκευές, ενώ ταυτόχρονα τους πουλάς όλο αυτό το πακέτο ως κάτι που γίνεται για το συμφέρον τους.
Και όταν ηγέτες όπως ο John F. Kennedy, ο Martin Luther King Jr., ο John Lennon και άλλοι αναδύονται και τολμούν να αμφισβητήσουν την κυβερνητική ελίτ, τι τους συμβαίνει; Κυβερνητικοί πράκτορες τους θέτουν υπό παρακολούθηση, τους εκφοβίζουν, τους απειλούν και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τους κάνουν να «εξαφανιστούν», γνωρίζοντας πολύ καλά ότι λίγοι θα σηκωθούν για να πάρουν τη θέση τους.
Παρομοίως, όταν κυβερνητικοί πληροφοριοδότες δημοσίου συμφέροντος, χωρίς οπαδούς ή αναγνωρισιμότητα, εμφανίζονται και ρίχνουν φως στα κακουργήματα της κυβέρνησης, χαρακτηρίζονται προδότες, απομονώνονται από τους φίλους και τους αγαπημένους τους και μετατρέπονται σε παραδείγματα προς αποφυγή: αυτό συμβαίνει σε όσους τολμούν να αμφισβητήσουν το αστυνομικό κράτος.
Διορθώνοντας το αδιόρθωτο
Εκείνο που εντυπωσιάζει περισσότερο στο αμερικανικό αστυνομικό κράτος δεν είναι οι μεγα-εταιρείες που δρουν ανεξέλεγκτα στους διαδρόμους του Κογκρέσου, η στρατιωτικοποιημένη αστυνομία που εισβάλλει σπάζοντας πόρτες και πυροβολεί άοπλους πολίτες, ούτε το παρεμβατικό καθεστώς παρακολούθησης που έχει φθάσει να κυριαρχεί σε κάθε πλευρά της ζωής μας.
Όχι· εκείνο που υπήρξε το πιο ανησυχητικό στην ανάδυση του αμερικανικού αστυνομικού κράτους είναι ο βαθμός στον οποίο οι πολίτες φαίνονται ικανοποιημένοι να περιμένουν παθητικά κάποιον άλλον να λύσει τα πολλά προβλήματα του έθνους.
Κι όμως, αν δεν δράσουμε σύντομα, όλα όσα χρειάζονται διόρθωση θα γίνουν σύντομα αδιόρθωτα, ιδίως σε ό,τι αφορά το αστυνομικό κράτος, που εδραιώνεται όλο και περισσότερο με κάθε ημέρα που περνά. Με τον όρο «αστυνομικό κράτος» εννοώ κάτι περισσότερο από μια κοινωνία κατακλυσμένη από το μακρύ χέρι της αστυνομίας —ομοσπονδιακής, πολιτειακής και τοπικής. Εννοώ μια κοινωνία στην οποία όλες οι πλευρές της ζωής ενός ανθρώπου αστυνομεύονται από κυβερνητικούς πράκτορες· μια κοινωνία στην οποία όλοι οι πολίτες είναι ύποπτοι, οι δραστηριότητές τους παρακολουθούνται και ρυθμίζονται, οι κινήσεις τους ανιχνεύονται, οι επικοινωνίες τους κατασκοπεύονται, και η ζωή τους, οι ελευθερίες τους και η επιδίωξη της ευτυχίας τους εξαρτώνται από την έγκριση της κυβέρνησης.
Τούτων λεχθέντων, πώς μπορεί να αναμένεται από οποιονδήποτε να «διορθώσει» ό,τι είναι σπασμένο, χωρίς πρώτα να κατανοήσει μέχρι ποιο σημείο είναι διατεθειμένη να φθάσει η κυβέρνηση προκειμένου να συνηθίσει τον αμερικανικό λαό στη ζωή μέσα σε ένα αστυνομικό κράτος; Γιατί εκατομμύρια αθώοι Αμερικανοί παρακολουθούνται από κυβερνητικούς πράκτορες, καθώς και από τους συνεργάτες τους στον επιχειρηματικό κόσμο, ενώ δεν έχουν κάνει τίποτε κακό;
Όπως σημείωσε το Brookings Institution, «για πρώτη φορά στην ιστορία, θα γίνει τεχνολογικά και οικονομικά εφικτό για αυταρχικές κυβερνήσεις να καταγράφουν σχεδόν οτιδήποτε λέγεται ή γίνεται εντός των συνόρων τους —κάθε τηλεφωνική συνομιλία, κάθε ηλεκτρονικό μήνυμα, κάθε αλληλεπίδραση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις κινήσεις σχεδόν κάθε ανθρώπου και οχήματος, και βίντεο από κάθε γωνιά του δρόμου».
Πράγματι, όπως καθιστά σαφές η τάση προς την υπερποινικοποίηση, δεν θα αργήσει η στιγμή κατά την οποία οι μέσοι νομοταγείς Αμερικανοί θα παραβιάζουν νόμους που ούτε καν γνώριζαν ότι υπάρχουν, μέσα στην πορεία μιας συνηθισμένης ημέρας. Το ζήτημα, φυσικά, είναι ότι, ενώ εσύ μπορεί να αγνοείς τη λεγόμενη παραβίασή σου του νόμου —είτε πρόκειται για τη συλλογή βρόχινου νερού για να ποτίσεις το γκαζόν σου, είτε για το άναμμα ενός τσιγάρου στην ιδιωτικότητα του σπιτιού σου, είτε για μια συνάντηση με φίλους στην πίσω αυλή σου για μια κυριακάτικη βραδινή μελέτη της Βίβλου— η κυβέρνηση θα γνωρίζει κάθε μία από αυτές τις παραβάσεις και θα τις χρησιμοποιήσει εναντίον σου όταν τη βολεύει.
Εμείς είμαστε ο εχθρός
Οι προοπτικές για τις πολιτικές ελευθερίες γίνονται ολοένα πιο ζοφερές μέρα με τη μέρα: από την αποδοχή από την κυβέρνηση της επ’ αόριστον κράτησης πολιτών των ΗΠΑ και τα οπλισμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη παρακολούθησης που πετούν πάνω από τα κεφάλια μας, μέχρι την παρακολούθηση χωρίς ένταλμα των τηλεφωνικών, ηλεκτρονικών και διαδικτυακών επικοινωνιών και τις διώξεις κυβερνητικών πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος.
Στο μεταξύ, η πατρίδα κυβερνάται από ένα αστυνομικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, προέκταση της αμερικανικής στρατιωτικής αυτοκρατορίας. Όλα όσα οι ιδρυτές πατέρες μας προειδοποιούσαν να αποφύγουμε —έναν μόνιμο στρατό που θα έβλεπε τους Αμερικανούς πολίτες ως εχθρικούς μαχητές— είναι τώρα ο νέος κανόνας. Η κυβέρνηση —με τις τοπικές δυνάμεις επιβολής του νόμου να αποτελούν πλέον προεκτάσεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης— έχει στρέψει το στόχαστρό της στον αμερικανικό λαό.
Έχουμε γίνει ο εχθρός.
Και αν είναι αλήθεια, όπως υποστηρίζει ο στρατός, ότι το κλειδί για την ήττα ενός εχθρού είναι το τεχνολογικό πλεονέκτημα, τότε «εμείς ο λαός» βρισκόμαστε σε σοβαρό μειονέκτημα.
Αυτές οι ανησυχητικές εξελίξεις είναι οι εξωτερικές εκδηλώσεις μιας εσωτερικής φιλοσοφικής μετατόπισης που βρίσκεται σε εξέλιξη στον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση βλέπει όχι μόνο το Σύνταγμα και τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων, αλλά και «εμάς τον λαό». Αυτό που αντανακλάται εδώ είναι μια μετακίνηση από μια κυβέρνηση δεσμευμένη από το κράτος δικαίου προς μια κυβέρνηση που επιδιώκει τον ολοκληρωτικό έλεγχο μέσω της επιβολής των δικών της, ιδιοτελών νόμων στον πληθυσμό.
Και όλο αυτό το διάστημα, ο αμερικανικός λαός παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανυποψίαστος απέναντι στις απειλές που πλησιάζουν τις ελευθερίες του, πρόθυμος να πεισθεί ότι η κυβέρνηση μπορεί να λύσει τα προβλήματα που μας μαστίζουν, είτε πρόκειται για την τρομοκρατία, είτε για μια οικονομική ύφεση, είτε για μια περιβαλλοντική καταστροφή, είτε ακόμη και για μια ιογενή επιδημία.
Συνεχίζεται με: ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Μια κατάσταση στρατιωτικού νόμου
Ο πόλεμος κατά του Αμερικάνικου Λαού
Του John W. Whitehead
Εκδόσεις SelectBooks, Inc., 2015
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2
Καλώς ήρθατε στο αστυνομικό κράτος
«Αυτός δεν είναι ένας νέος κόσμος: είναι απλώς μια προέκταση εκείνου που άρχισε στον παλιό. Έχει διαμορφώσει τον εαυτό του κατά το πρότυπο κάθε δικτάτορα που άφησε ποτέ το σχιστικό αποτύπωμα της μπότας του πάνω στις σελίδες της ιστορίας από την αρχή του χρόνου. Διαθέτει βελτιώσεις, τεχνολογικές προόδους και μια πιο εκλεπτυσμένη προσέγγιση στην καταστροφή της ανθρώπινης ελευθερίας. Αλλά, όπως κάθε ένα από τα υπερκράτη που προηγήθηκαν, έχει έναν σιδερένιο κανόνα: η λογική είναι εχθρός και η αλήθεια είναι απειλή.»
—ROD SERLING, The Twilight Zone
Πώς κάνεις ένα έθνος να αποδεχθεί πειθήνια ένα αστυνομικό κράτος; Πώς πείθεις έναν πληθυσμό να αποδεχθεί ανιχνευτές μετάλλων και σωματικούς ελέγχους στα σχολεία του, ελέγχους τσαντών στους σιδηροδρομικούς σταθμούς του, τανκς και στρατιωτικό οπλισμό που χρησιμοποιούνται από τις αστυνομικές δυνάμεις των μικρών του πόλεων, κάμερες παρακολούθησης στα φανάρια της κυκλοφορίας, σωματικές έρευνες από την αστυνομία στους δημόσιους δρόμους του, αναίτιες και εξαναγκαστικές αιμοληψίες σε σημεία ελέγχου για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, σαρωτές ολόκληρου σώματος στα αεροδρόμιά του και κυβερνητικούς πράκτορες που παρακολουθούν τις επικοινωνίες του;
Προσπάθησε να επιβάλεις με το ζόρι μια τέτοια κατάσταση, και μπορεί να βρεθείς αντιμέτωπος με εξέγερση.
Αντί γι’ αυτό, βομβαρδίζεις τους πολίτες με διαρκείς συναγερμούς χρωματικής κωδικοποίησης, τους τρομοκρατείς με αναφορές για πυροβολισμούς και απειλές βομβών σε εμπορικά κέντρα, σχολεία και αθλητικούς χώρους, τους απευαισθητοποιείς με μια σταθερή δίαιτα αστυνομικής βίας, και τους υπνωτίζεις με θεάματα ψυχαγωγίας —εκείνο που οι Ρωμαίοι συνήθιζαν να αποκαλούν περισπασμούς «άρτου και θεαμάτων»— και με ηλεκτρονικές συσκευές, ενώ ταυτόχρονα τους πουλάς όλο αυτό το πακέτο ως κάτι που γίνεται για το συμφέρον τους.
Και όταν ηγέτες όπως ο John F. Kennedy, ο Martin Luther King Jr., ο John Lennon και άλλοι αναδύονται και τολμούν να αμφισβητήσουν την κυβερνητική ελίτ, τι τους συμβαίνει; Κυβερνητικοί πράκτορες τους θέτουν υπό παρακολούθηση, τους εκφοβίζουν, τους απειλούν και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τους κάνουν να «εξαφανιστούν», γνωρίζοντας πολύ καλά ότι λίγοι θα σηκωθούν για να πάρουν τη θέση τους.
Παρομοίως, όταν κυβερνητικοί πληροφοριοδότες δημοσίου συμφέροντος, χωρίς οπαδούς ή αναγνωρισιμότητα, εμφανίζονται και ρίχνουν φως στα κακουργήματα της κυβέρνησης, χαρακτηρίζονται προδότες, απομονώνονται από τους φίλους και τους αγαπημένους τους και μετατρέπονται σε παραδείγματα προς αποφυγή: αυτό συμβαίνει σε όσους τολμούν να αμφισβητήσουν το αστυνομικό κράτος.
Διορθώνοντας το αδιόρθωτο
Εκείνο που εντυπωσιάζει περισσότερο στο αμερικανικό αστυνομικό κράτος δεν είναι οι μεγα-εταιρείες που δρουν ανεξέλεγκτα στους διαδρόμους του Κογκρέσου, η στρατιωτικοποιημένη αστυνομία που εισβάλλει σπάζοντας πόρτες και πυροβολεί άοπλους πολίτες, ούτε το παρεμβατικό καθεστώς παρακολούθησης που έχει φθάσει να κυριαρχεί σε κάθε πλευρά της ζωής μας.
Όχι· εκείνο που υπήρξε το πιο ανησυχητικό στην ανάδυση του αμερικανικού αστυνομικού κράτους είναι ο βαθμός στον οποίο οι πολίτες φαίνονται ικανοποιημένοι να περιμένουν παθητικά κάποιον άλλον να λύσει τα πολλά προβλήματα του έθνους.
Κι όμως, αν δεν δράσουμε σύντομα, όλα όσα χρειάζονται διόρθωση θα γίνουν σύντομα αδιόρθωτα, ιδίως σε ό,τι αφορά το αστυνομικό κράτος, που εδραιώνεται όλο και περισσότερο με κάθε ημέρα που περνά. Με τον όρο «αστυνομικό κράτος» εννοώ κάτι περισσότερο από μια κοινωνία κατακλυσμένη από το μακρύ χέρι της αστυνομίας —ομοσπονδιακής, πολιτειακής και τοπικής. Εννοώ μια κοινωνία στην οποία όλες οι πλευρές της ζωής ενός ανθρώπου αστυνομεύονται από κυβερνητικούς πράκτορες· μια κοινωνία στην οποία όλοι οι πολίτες είναι ύποπτοι, οι δραστηριότητές τους παρακολουθούνται και ρυθμίζονται, οι κινήσεις τους ανιχνεύονται, οι επικοινωνίες τους κατασκοπεύονται, και η ζωή τους, οι ελευθερίες τους και η επιδίωξη της ευτυχίας τους εξαρτώνται από την έγκριση της κυβέρνησης.
Τούτων λεχθέντων, πώς μπορεί να αναμένεται από οποιονδήποτε να «διορθώσει» ό,τι είναι σπασμένο, χωρίς πρώτα να κατανοήσει μέχρι ποιο σημείο είναι διατεθειμένη να φθάσει η κυβέρνηση προκειμένου να συνηθίσει τον αμερικανικό λαό στη ζωή μέσα σε ένα αστυνομικό κράτος; Γιατί εκατομμύρια αθώοι Αμερικανοί παρακολουθούνται από κυβερνητικούς πράκτορες, καθώς και από τους συνεργάτες τους στον επιχειρηματικό κόσμο, ενώ δεν έχουν κάνει τίποτε κακό;
Όπως σημείωσε το Brookings Institution, «για πρώτη φορά στην ιστορία, θα γίνει τεχνολογικά και οικονομικά εφικτό για αυταρχικές κυβερνήσεις να καταγράφουν σχεδόν οτιδήποτε λέγεται ή γίνεται εντός των συνόρων τους —κάθε τηλεφωνική συνομιλία, κάθε ηλεκτρονικό μήνυμα, κάθε αλληλεπίδραση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις κινήσεις σχεδόν κάθε ανθρώπου και οχήματος, και βίντεο από κάθε γωνιά του δρόμου».
Πράγματι, όπως καθιστά σαφές η τάση προς την υπερποινικοποίηση, δεν θα αργήσει η στιγμή κατά την οποία οι μέσοι νομοταγείς Αμερικανοί θα παραβιάζουν νόμους που ούτε καν γνώριζαν ότι υπάρχουν, μέσα στην πορεία μιας συνηθισμένης ημέρας. Το ζήτημα, φυσικά, είναι ότι, ενώ εσύ μπορεί να αγνοείς τη λεγόμενη παραβίασή σου του νόμου —είτε πρόκειται για τη συλλογή βρόχινου νερού για να ποτίσεις το γκαζόν σου, είτε για το άναμμα ενός τσιγάρου στην ιδιωτικότητα του σπιτιού σου, είτε για μια συνάντηση με φίλους στην πίσω αυλή σου για μια κυριακάτικη βραδινή μελέτη της Βίβλου— η κυβέρνηση θα γνωρίζει κάθε μία από αυτές τις παραβάσεις και θα τις χρησιμοποιήσει εναντίον σου όταν τη βολεύει.
Εμείς είμαστε ο εχθρός
Οι προοπτικές για τις πολιτικές ελευθερίες γίνονται ολοένα πιο ζοφερές μέρα με τη μέρα: από την αποδοχή από την κυβέρνηση της επ’ αόριστον κράτησης πολιτών των ΗΠΑ και τα οπλισμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη παρακολούθησης που πετούν πάνω από τα κεφάλια μας, μέχρι την παρακολούθηση χωρίς ένταλμα των τηλεφωνικών, ηλεκτρονικών και διαδικτυακών επικοινωνιών και τις διώξεις κυβερνητικών πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος.
Στο μεταξύ, η πατρίδα κυβερνάται από ένα αστυνομικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, προέκταση της αμερικανικής στρατιωτικής αυτοκρατορίας. Όλα όσα οι ιδρυτές πατέρες μας προειδοποιούσαν να αποφύγουμε —έναν μόνιμο στρατό που θα έβλεπε τους Αμερικανούς πολίτες ως εχθρικούς μαχητές— είναι τώρα ο νέος κανόνας. Η κυβέρνηση —με τις τοπικές δυνάμεις επιβολής του νόμου να αποτελούν πλέον προεκτάσεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης— έχει στρέψει το στόχαστρό της στον αμερικανικό λαό.
Έχουμε γίνει ο εχθρός.
Και αν είναι αλήθεια, όπως υποστηρίζει ο στρατός, ότι το κλειδί για την ήττα ενός εχθρού είναι το τεχνολογικό πλεονέκτημα, τότε «εμείς ο λαός» βρισκόμαστε σε σοβαρό μειονέκτημα.
Αυτές οι ανησυχητικές εξελίξεις είναι οι εξωτερικές εκδηλώσεις μιας εσωτερικής φιλοσοφικής μετατόπισης που βρίσκεται σε εξέλιξη στον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση βλέπει όχι μόνο το Σύνταγμα και τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων, αλλά και «εμάς τον λαό». Αυτό που αντανακλάται εδώ είναι μια μετακίνηση από μια κυβέρνηση δεσμευμένη από το κράτος δικαίου προς μια κυβέρνηση που επιδιώκει τον ολοκληρωτικό έλεγχο μέσω της επιβολής των δικών της, ιδιοτελών νόμων στον πληθυσμό.
Και όλο αυτό το διάστημα, ο αμερικανικός λαός παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανυποψίαστος απέναντι στις απειλές που πλησιάζουν τις ελευθερίες του, πρόθυμος να πεισθεί ότι η κυβέρνηση μπορεί να λύσει τα προβλήματα που μας μαστίζουν, είτε πρόκειται για την τρομοκρατία, είτε για μια οικονομική ύφεση, είτε για μια περιβαλλοντική καταστροφή, είτε ακόμη και για μια ιογενή επιδημία.
Συνεχίζεται με: ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Μια κατάσταση στρατιωτικού νόμου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου