ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ-Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
(Από το βιβλίο «Θεόδουλος»)
https://svetosavlje.org/teodul/19/
ερμηνεία του Ματθ. 5,19
Ευλογημένη είναι η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αυτή τη μόνη ευλογημένη βασιλεία, Θεόδουλε, αποκάλυψε και διακήρυξε στον κόσμο ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Και αυτή τη βασιλεία διακηρύσσουν οι χριστιανοί ιερείς από το θυσιαστήριο, στην αρχή κάθε Θείας Λειτουργίας, εδώ και σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια.
Πριν από τον ήλιο και τη σελήνη, πριν από τον έναστρο θόλο του ουρανού, πριν από κάθε κτίσμα και κάθε δημιούργημα, και επομένως πριν από κάθε άλλη βασιλεία, κοινωνία ή συγγένεια, υπήρχε αυτή η ευλογημένη τριαδική βασιλεία. Μέσα στην αιωνιότητα, ανέγγιχτη από τον χρόνο· μέσα στην απειρία, απεριόριστη από τον χώρο. Άυλη, ασώματη, πνευματική. Μέσα στην πρωταρχική και πρωτοτυπική συγγένεια του Γεννώντος, του Γεννωμένου και του Εκπορευομένου. Πλήρες και τέλειο Είναι. Πλήρης και τέλεια Αλήθεια. Πλήρης και τέλεια Δύναμη. Πλήρης και τέλεια Αγάπη. Πλήρης και τέλεια Δόξα. Πλήρης και τέλεια Βασιλεία. Γι’ αυτό ολοκληρώνουμε πολλές από τις προσευχές μας όπως διδαχθήκαμε από τον Σωτήρα στην Κυριακή Προσευχή: «Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν».
Οι Ινδοί και οι μουσουλμάνοι οργίζονται εναντίον μας, των χριστιανών. Οι Ινδοί οργίζονται επειδή πιστεύουμε σε έναν και μοναδικό Θεό και όχι στο πολυθεϊστικό τους πάνθεο των αναρίθμητων θεών. Οι μουσουλμάνοι, πάλι, οργίζονται επειδή δήθεν πιστεύουμε σε τρεις θεούς και όχι σε Έναν. Και οι δύο αυτές οργές είναι εντελώς αβάσιμες. Πρώτα απ’ όλα, εμείς πιστεύουμε όπως μας αποκαλύφθηκε από τον ουρανό, από τον ίδιο τον Θεό, και όχι όπως εμείς θέλουμε. Και μας αποκαλύφθηκε όπως ακριβώς είναι γραμμένο στην Καινή Διαθήκη του Θεού και όπως μας παραδόθηκε από τους Πατέρες, δηλαδή: ένας Θεός, αλλά Τριαδικός. Τρεις Υποστάσεις, αλλά ένας Θεός, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα· μία Θεότητα, μία δύναμη, μία δόξα και μία εξουσία, μία βασιλεία και μία κυριότητα. Αυτό μας το αποκάλυψε ο ίδιος ο προαιώνιος Υιός του Θεού, ο οποίος κατέβηκε από τον ουρανό και ανέβηκε στον ουρανό και ο οποίος, όπως γράφει και το Κοράνιο, θα είναι ο Κριτής του κόσμου κατά τη Φοβερή Κρίση του Θεού.
Και ποιος αποκάλυψε την πολυθεΐα στους Ινδούς; Άνθρωποι, φιλόσοφοι, ρίσι, γκουρού και φακίρηδες, οι οποίοι ούτε από τον ουρανό κατέβηκαν ούτε στον ουρανό ανέβηκαν, αλλά έζησαν και παρέμειναν μέσα σε αυτή την κοσμική σαμσάρα, όπου οι ψυχές μεταβαίνουν από σώμα σε σώμα. Ή ας ρωτήσουμε τους μουσουλμάνους: ποιος αποκάλυψε στον Μωάμεθ έναν μη Τριαδικό Θεό, ο οποίος δεν είναι ούτε Πατήρ ούτε Υιός ούτε Άγιο Πνεύμα; Κανείς, εκτός από τον ίδιο, καθώς ερμήνευε τις δύο χριστιανικές Διαθήκες, την Παλαιά και την Καινή, κατά τον δικό του αυθαίρετο τρόπο, και, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, τον άγγελο Τζιμπρίλ. Εμείς όμως δεν παραλάβαμε την αλήθεια, σύμφωνα με τον λόγο του αγίου Αποστόλου Παύλου, ούτε από άγγελο ούτε από άνθρωπο, αλλά από τον ίδιο τον Θεό, ο οποίος φανερώθηκε στους ανθρώπους με σάρκα, για να τους ανοίξει τη βασιλεία των ουρανών και να τους οδηγήσει σε αυτή την ευλογημένη βασιλεία.
Ευλογημένη είναι και η βασιλεία των αγγέλων του Θεού. Αυτοί είναι τα τελειότερα δημιουργημένα όντα. Είναι υψηλά πνεύματα, τα οποία δημιουργήθηκαν πριν από τον σωματικό κόσμο και τα οποία δεν αγγίζουν ούτε ο χρόνος ούτε η ασθένεια ούτε ο θάνατος· γι’ αυτό είναι αιώνια νέα, φωτεινά και ισχυρά. Σε αναρίθμητες μυριάδες μυριάδων στέκονται γύρω από τον θρόνο της αιώνιας δόξας, τρεφόμενα με το φως της αλήθειας και ποτιζόμενα με τη γλυκύτητα της αγάπης από τον Πατέρα και τον Υιό, αναπνέοντας το ίδιο Πνεύμα της αγιότητας, της αγίας ενότητας και της αγίας δυνάμεως από το Άγιο Πνεύμα.
Οι άγγελοι του Θεού ονομάστηκαν αστέρες της αυγής, επειδή δημιουργήθηκαν πρώτοι και επομένως αντιπροσωπεύουν την αυγή της δημιουργίας του Θεού· και επειδή λάμπουν αιωνίως με την ίδια λάμψη, η οποία εισέρχεται μέσα τους από τον Θεό και μέσω αυτών ακτινοβολεί. Ονομάστηκαν επίσης υιοί του Θεού, μολονότι δημιουργήθηκαν και δεν γεννήθηκαν, επειδή έχουν υιική αγάπη και υιική υπακοή προς τον Δημιουργό τους, όπως οι αληθινοί υιοί προς τον πατέρα τους. Ρώτησε ο Κύριος τον δίκαιο Ιώβ: «Πού ήσουν εσύ όταν εγώ θεμελίωνα τη γη; Όταν έψαλλαν μαζί οι αστέρες της αυγής και όλοι οι υιοί του Θεού αλάλαζαν από χαρά;» (Ιώβ 38,4-7).
Πρώτοι οι Χαλδαίοι και Πέρσες σοφοί, οι αστρολόγοι, αναγνώρισαν από το άστρο ότι είχε γεννηθεί κάποιος μεγάλος και δίκαιος βασιλιάς. Και πρώτοι αυτοί ήρθαν στη Βηθλεέμ για να τον προσκυνήσουν. Η πίστη τους δεν ήταν πίστη σε έναν Θεό, αλλά σε πολλούς θεούς, αντιμαχόμενους μεταξύ τους, όπως συμβαίνει παντού στις πολυθεϊστικές χώρες. Ούτε γνώριζαν τίποτε για κάποια ευλογημένη βασιλεία των ουρανών, όπως δεν γνώριζαν ούτε η Ινδία ούτε η Αίγυπτος. Αλλά ο Ύψιστος Θεός τούς καθοδήγησε με την πρόνοιά Του, ώστε μέσω αυτών, των ειδωλολατρών, να καταισχύνει την υπερήφανη «μονοθεϊστική» Ιερουσαλήμ, η οποία, μόλις άκουσε την πρώτη είδηση για τον νέο βασιλιά, άρχισε να καταστρώνει σχέδιο για να τον θανατώσει.
Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ήταν ο πρώτος που, ακόμη πριν από τη γέννησή Του, ανέφερε στην Υπεραγία Παρθένο Μαρία τη βασιλεία Του, λέγοντας: «Και της βασιλείας Του δεν θα υπάρξει τέλος».
Τριάντα χρόνια αργότερα, ο πρώτος που διακήρυξε ότι πλησίασε η βασιλεία των ουρανών ήταν ο Ιωάννης ο Πρόδρομος στον Ιορδάνη, κραυγάζοντας στα απονεκρωμένα αυτιά των Ιουδαίων: «Μετανοείτε, διότι πλησίασε η βασιλεία των ουρανών».
Κατά τον τρίτο πειρασμό, ο σατανάς οδήγησε τον Ιησού σε ένα ψηλό βουνό και Του έδειξε «όλες τις βασιλείες αυτού του κόσμου και τη δόξα τους» και υποσχέθηκε να Του τα δώσει όλα, εάν τον προσκυνούσε. Δηλαδή την Αίγυπτο και τη Χαλδαία, την Περσία και την Αραβία, την Ινδία και την Κίνα, την Ιαπωνία και την Αμερική, την Ευρώπη και τη Σλαβία· όλες αυτές τις μη ευλογημένες βασιλείες και όλους τους λαούς που το πνεύμα της κολάσεως κρατούσε μέσα στις αλυσίδες της απάτης, της πανουργίας και της απελπισίας, ακόμη και τον ίδιο τον θεομάχο Ισραήλ.
Όμως ολόκληρη εκείνη η ιδιοκτησία του τότε «άρχοντα αυτού του κόσμου», την οποία ο Ακατονόμαστος είχε αυθαίρετα ιδιοποιηθεί και είχε μολύνει και δηλητηριάσει με το ερπετικό του δηλητήριο, ολόκληρη εκείνη τη δύσοσμη μούχλα αρνήθηκε αποφασιστικά να τη δεχθεί «ο Βασιλεύς των ουρανών, ο οποίος από φιλανθρωπία φανερώθηκε στη γη», για να ανοίξει στους ανθρώπους τις πύλες της αιώνιας βασιλείας Του στους ουρανούς.
«Η βασιλεία η δική μου δεν είναι από αυτόν τον κόσμο», απάντησε ο Ιησούς στον δικαστή Του, τον Πιλάτο, όταν εκείνος Τον ρώτησε: «Εσύ είσαι βασιλιάς;» Και όταν οι Ιουδαίοι, γήινοι ως προς το πνεύμα περισσότερο και από την ίδια τη γη και τυφλότεροι από το χώμα της γης, βλέποντας τα θαύματά Του, θέλησαν να Τον ανακηρύξουν βασιλιά τους, Εκείνος έφυγε και αποσύρθηκε στο βουνό (Ιωάν. 6,15).
Μήπως λοιπόν θα αποτελούσε κάποια τιμή γι’ Αυτόν να γίνει βασιλιάς μιας και μόνης χώρας, όπως ήθελαν οι Ιουδαίοι, ή βασιλιάς όλων των επίγειων βασιλειών, όπως Του πρότεινε ο σατανάς;
Τι απέγιναν τόσες βασιλείες και τόσοι επίγειοι βασιλείς πριν και μετά από Εκείνον; Τι απέγιναν οι βασιλείς της Αιγύπτου, ο Χέοψ, ο Χεφρήν, ο Μυκερίνος, ο Τουταγχαμών και ο ισχυρός Ραμσής; Αφού παρέδωσαν τις ψυχές τους στον σατανά, έχτιζαν πυραμίδες που υψώνονταν ως τα σύννεφα, για να διατηρήσουν τουλάχιστον τα σώματά τους άφθαρτα. Τώρα όμως οι σαρκοφάγοι τους με τα ταριχευμένα σώματα —αγορασμένες ή κλεμμένες από τις πυραμίδες— εκτίθενται στα ευρωπαϊκά μουσεία σαν πίθηκοι σε θηριοτροφεία.
Τι απέγιναν οι πλούσιοι βασιλείς και μαχαραγιάδες της Μαχαμπαράτα και της Ραμαγιάνα, ο γενναίος Ράμα και ο Αρτζούνα, ο ισχυρός Άκμπαρ και ο Μογγόλος, και οι υπόλοιποι, οι οποίοι υμνήθηκαν και δοξάστηκαν στη γη; Τι απέγιναν οι λαμπροί στρατηγοί τους και τα αναρίθμητα συντάγματά τους; Τις βασιλείες τους τις κατέλαβαν οι εχθροί τους, τα σώματά τους μεταβλήθηκαν σε σκόνη, ενώ οι ψυχές τους τώρα —σύμφωνα με την ινδική διδασκαλία— είτε μιλούν μέσα σε άλλα ανθρώπινα σώματα είτε βελάζουν μέσα στα πρόβατα είτε μουγκρίζουν μέσα στα βόδια είτε συρίζουν μέσα στα φίδια.
Πού βρίσκονται οι βασιλείς των βασιλειών που είδε σε όραμα ο προφήτης Δανιήλ; Πού είναι ο Ναβουχοδονόσορ, ο οποίος ανακήρυξε τον εαυτό του θεό, και πού η χρυσή βαβυλωνιακή βασιλεία του; Πού είναι η αργυρή περσική βασιλεία με τον βασιλιά Δαρείο, τον Κύρο και τον Ξέρξη; Πού η χάλκινη βασιλεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου; Και πού η ρωμαϊκή βασιλεία από σίδηρο και πηλό, μαζί με όλους τους Ρωμαίους καίσαρες που θήλασαν από τη λύκαινα;
Από τα νεκρικά κρανία τους θα μπορούσε να οικοδομηθεί ένας Πύργος των Κρανίων, μία Τσέλε-κούλα, τόσο ψηλή όσο το όρος Αραράτ.
Πού βρίσκονται οι μπογκντιχάνοι της Κίνας, που φορούσαν μετάξι και βάδιζαν επάνω σε μετάξι; Πού βρίσκονται οι σοφοί μανδαρίνοι τους και τα πολλά βιβλία τους, και οι τεχνίτες τους με τα θαυμάσια χειροτεχνήματά τους; Πού βρίσκονται οι Ιάπωνες Μικάδο, οι υιοί του ουρανού, και πού οι περίφημοι σαμουράι τους; Πού βρίσκονται οι τρομεροί Τιμούρ με τα μογγολικά στρατεύματά τους, που σαν ανεμοστρόβιλος αναστάτωσαν ολόκληρη την Ασία και την Ευρώπη; Ένα παχύ σκέπασμα σκόνης τούς έχει καλύψει όλους, και πάνω από αυτό το σκέπασμα ένας καμηλιέρης οδηγεί τώρα τις καμήλες του, καταριέται τη σκόνη που του γεμίζει τα μάτια και σκέφτεται μόνο πού θα βρει δείπνο για τον εαυτό του και για τις καμήλες του.
Τι απέγινε ο πλούσιος Κροίσος, ο βασιλιάς των Μήδων; Τι απέγιναν οι αριστοτεχνικές Μυκήνες; Τι απέγιναν τα κορεσμένα Σόδομα; Τι απέγινε η Ατλαντίδα; Τι απέγινε η πάμπλουτη Τύρος; Και η Φοινίκη, η βασίλισσα των θαλασσών, μαζί με τον γενναίο επίγονό της, τον Αννίβα; Και τόσοι βασιλείς των Μωαβιτών και των Χαναναίων; Ο μάγος της κολάσεως, αφού τους ανύψωσε στο μεγαλύτερο απατηλό ύψος και αφού είδε ότι τον προσκυνούσαν, στο τέλος γέλασε πάνω από τα κουφάρια τους και έσπευσε να συλλάβει και άλλα θύματα, όπως η αράχνη μέσα στα δίχτυα της.
Όλες αυτές τις βασιλείες —όλες, όχι μία μόνο— πρόσφερε ο πειραστής στον Σωτήρα του κόσμου, με μόνη προϋπόθεση να τον προσκυνήσει. Και ο Σωτήρας το αρνήθηκε. Και στην ερώτηση του υπηρέτη του ίδιου εκείνου πειραστή, του Ποντίου Πιλάτου, εάν Αυτός είναι βασιλιάς, απάντησε:
«Η βασιλεία η δική μου δεν είναι από αυτόν τον κόσμο».
Η ευτυχία και η σωτηρία μας βρίσκονται στο ότι ο Υιός του Θεού, πρώτον, αρνήθηκε να δεχθεί από τον εχθρό του Θεού όλες τις φθαρτές επίγειες βασιλείες και την απατηλή δόξα τους· δεύτερον, έφυγε όταν οι Ιουδαίοι θέλησαν να Τον ανακηρύξουν βασιλιά της χώρας τους· και, τρίτον, έδωσε στον Πιλάτο εκείνη την απάντηση:
«Η βασιλεία η δική μου δεν είναι από αυτόν τον κόσμο».
Τι θα είχε απογίνει Εκείνος και τι θα είχαμε απογίνει εμείς, εάν Εκείνος, λόγου χάρη, είχε δεχθεί να γίνει βασιλιάς όλων των επίγειων βασιλειών; Κατά τη σύντομη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής θα ήταν ενδοξότερος από τον Ναβουχοδονόσορα και ισχυρότερος από τον Αλέξανδρο· μετά τον θάνατό Του όμως το σώμα Του θα βρισκόταν στη σκόνη και η ψυχή Του στην κόλαση. Από Αυτόν θα είχε απομείνει μόνο ένας κενός ήχος, όπως ακριβώς από τόσους άλλους βασιλείς πριν από Αυτόν, τους υποτελείς του άρχοντα της κολάσεως.
Ή, λόγου χάρη, εάν είχε δεχθεί να γίνει βασιλιάς της γης των Ιουδαίων; Θα ήταν πιθανότατα πλουσιότερος από τον Σολομώντα, αλλά εξίσου παροδικός με τον Σολομώντα· ο χρόνος θα Τον ξέραινε, όπως ξεραίνει τα κρίνα του αγρού, και ύστερα από Αυτόν θα ανέβαιναν στον θρόνο Του κάποιοι πεισματάρηδες σαν τον Ροβοάμ ή κάποιοι σταβλίτες σαν τον Ιεροβοάμ, θα διέσπαζαν τη βασιλεία Του και θα οδηγούσαν τον λαό στη δυστυχία.
Και τι θα είχαμε απογίνει εμείς; Θα λατρεύαμε, όπως οι Ινδοί, αναρίθμητες θεϊκές τριάδες διαιρεμένες μέσα τους, θα προσκυνούσαμε φίδια και, μέσα στην έσχατη απελπισία, θα επιθυμούσαμε την ανυπαρξία, τη Νιρβάνα. Ή, όπως οι Ιουδαίοι, μέχρι και σήμερα θα ανακηρύσσαμε πότε τον έναν και πότε τον άλλον τσαρλατάνο ως Μεσσία και θα περιμέναμε ακόμη τον ερχομό του Μεσσία· όχι όμως τον προφητευμένο και πανανθρώπινο Μεσσία, αλλά κάποιον σωβινιστή γιαταγαντζή, ο οποίος θα ήταν ωφέλιμος μόνο για τους Ιουδαίους και καταστροφικός για όλους τους άλλους λαούς.
Και στις δύο περιπτώσεις θα ζούσαμε σήμερα μέσα στο σκοτάδι, είτε στο ινδικό σκοτάδι είτε στο ιουδαϊκό σκοτάδι. Εμείς όμως ζούμε μέσα σε ένα ανήκουστο και απερίγραπτο φως. Είμαστε παιδιά του φωτός και όχι του σκότους. Γνωρίσαμε και αναγνωρίσαμε τον αληθινό Μεσσία, τον αθάνατο Βασιλέα των βασιλέων και Κύριο των κυρίων, του οποίου η βασιλεία δεν θα έχει τέλος, σύμφωνα με τη μαρτυρία των προφητών και των αγγέλων του Θεού· και αυτή τη μαρτυρία την επιβεβαιώνει και η ιστορική πραγματικότητα των τελευταίων είκοσι αιώνων.
Διότι Εκείνος ζει και βασιλεύει ακόμη και τώρα, και η ευλογημένη βασιλεία Του αδιάκοπα αυξάνεται και επεκτείνεται. Έχει ήδη αυξηθεί τόσο, ώστε αριθμητικά έχει γίνει μεγαλύτερη από όλες τις βασιλείες της γης. Δεν είναι όμως ορατή, επειδή βρίσκεται στον πνευματικό κόσμο και επειδή είναι βασιλεία ουράνια και όχι επίγεια. Η αρχή αυτής της βασιλείας ανάμεσα στους ανθρώπους ήταν εξαιρετικά ταπεινή. Γι’ αυτό ο Ιησούς χρειάστηκε να ενθαρρύνει το μικρό Του ποίμνιο: «Μη φοβάσαι, μικρό ποίμνιο, διότι ο Πατέρας σας ευδόκησε να σας δώσει τη βασιλεία» (Λουκ. 12,32).
Η βασιλεία όμως δεν αποκτάται χωρίς κόπο και χωρίς βία εναντίον του εαυτού μας. «Η βασιλεία των ουρανών βιάζεται και οι βιαστές την αρπάζουν» (Ματθ. 11,12).
Τον μεγαλύτερο κόπο και τη μεγαλύτερη προσπάθεια ανέλαβε ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς, διακηρύσσοντας στους ανθρώπους τη βασιλεία των ουρανών. «Και περιερχόταν ο Ιησούς όλη τη Γαλιλαία, διδάσκοντας και κηρύττοντας το Ευαγγέλιο της βασιλείας». Τι υπάρχει πιο χαρμόσυνο για τους ανθρώπους από τη Χαρμόσυνη Είδηση της βασιλείας, και μάλιστα μιας βασιλείας ευλογημένης και αιώνιας;
«Ζητείτε πρώτα τη βασιλεία των ουρανών· και όλα τα υπόλοιπα θα σας προστεθούν». Δηλαδή, ζητείτε από τον ουράνιο Βασιλέα πρώτα εκείνο που είναι το μεγαλύτερο και το σημαντικότερο και το οποίο ο Βασιλέας είναι έτοιμος να σας δώσει· ζητείτε να γίνετε κληρονόμοι της βασιλείας και βασιλόπαιδες· και για την τροφή, το ποτό και την ενδυμασία μην ανησυχείτε, όπως κάνουν οι ειδωλολάτρες. Διότι οι ειδωλολάτρες φροντίζουν για αυτά τα δευτερεύοντα, επειδή δεν γνωρίζουν το κύριο· αρπάζονται μεταξύ τους για την επίγεια βασιλεία, επειδή δεν γνωρίζουν την ουράνια· υπηρετούν τον πονηρό ως μαύροι εργάτες για μία κόρα ψωμιού ή για τις ρίζες με τις οποίες τρέφονται οι χοίροι, επειδή έχει σκοτισθεί η όρασή τους για τον ουράνιο Βασιλέα και για τον Πατέρα των φώτων.
Και όταν προσεύχεστε στον Θεό, μην ξεχνάτε να ζητείτε τη βασιλεία: «Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου». Εάν έρθει η βασιλεία, θα έρθει και ο Βασιλέας· θα έρθει και θα κατοικήσει μέσα σας ο Τριαδικός Θεός, ο Πατήρ και ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Και η ευλογημένη βασιλεία που βρίσκεται στους ουρανούς θα γίνει ευλογημένη βασιλεία και μέσα σας. Και οι καρδιές σας θα γεμίσουν αλήθεια, φως και χαρά. Διότι θα κατανοήσετε για ποιον λόγο ζει ο άνθρωπος· αληθινά, θα κατανοήσετε καθαρά τον σκοπό και το νόημα της ζωής.
Οι οδοιπόροι που βρίσκονται καθ’ οδόν πρέπει να εκτελούν τις εντολές του Οδηγού. Διαφορετικά θα παρεκκλίνουν από τον δρόμο και θα χαθούν. Ιδιαιτέρως πρέπει να υπακούουν απαρέγκλιτα στις εντολές του Οδηγού, από τις μεγαλύτερες έως τις μικρότερες, στον στενό δρόμο που οδηγεί στην αιώνια ζωή μέσα στη βασιλεία των ουρανών. Είπε ο Κύριος: «Όποιος εφαρμόσει και διδάξει όλες, ακόμη και τις μικρότερες εντολές, αυτός θα ονομαστεί μεγάλος στη βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5,19).
Σε αυτή τη μία φράση διατυπώνονται δύο αρχές. Κάθε οδοιπόρος έχει χρέος, πρώτον, να εφαρμόσει ο ίδιος τις εντολές του Χριστού και, δεύτερον, να διδάξει τους συνοδοιπόρους του πώς να βαδίζουν στον ορθό δρόμο. Μόνο έτσι θα μπορέσουν όλοι οι οδοιπόροι να φτάσουν στον επιθυμητό προορισμό, ο οποίος είναι η ευλογημένη βασιλεία των ουρανών. Διότι ο δρόμος είναι στενός και επικίνδυνος, και στις δύο πλευρές του είναι πυκνά στημένες οι παγίδες και τα δίχτυα του Αντιχρίστου.
Ο ακόλουθος του Χριστού πρέπει να προφυλάσσεται προσεκτικά από κάθε σκάνδαλο με το οποίο το πονηρό πνεύμα επιθυμεί να απομακρύνει τον άνθρωπο από τον ορθό δρόμο. Γι’ αυτό ο Κύριος προειδοποιεί αυστηρά λέγοντας: «Εάν σε σκανδαλίζει και το μάτι σου, βγάλε το· είναι προτιμότερο να εισέλθεις μονόφθαλμος στη βασιλεία του Θεού, παρά έχοντας δύο μάτια να ριχθείς στη φωτιά της κολάσεως» (Μάρκ. 9,47). Ο φτωχός Λάζαρος, ολόκληρος σκεπασμένος με πληγές, εισήλθε στη βασιλεία των ουρανών, ενώ ο υγιής και καλοθρεμμένος πλούσιος ρίχθηκε στη φωτιά της κολάσεως.
Κάθε απώλεια σε αυτόν τον κόσμο χάριν της βασιλείας των ουρανών θα σημαίνει εκατονταπλάσιο κέρδος εκεί όπου εκείνο που αποκτήθηκε δεν θα μπορεί πλέον να χαθεί. Είπε ο Κύριος: «Δεν υπάρχει κανείς που να εγκατέλειψε σπίτι ή γονείς ή αδελφούς ή παιδιά ή αδελφές ή γυναίκα χάριν της βασιλείας του Θεού και που να μη λάβει πολύ περισσότερα στον παρόντα καιρό και, στον μέλλοντα κόσμο, ζωή αιώνια» (Λουκ. 18,29).
Διότι ο Θεός θα ευλογήσει την αγάπη του προς Αυτόν και τη θυσία του, και έτσι πολλοί θα κερδηθούν για τη βασιλεία των ουρανών και θα σωθούν. Με αυτόν τον τρόπο εκείνος θα αποκτήσει περισσότερα, τόσο σε αυτόν όσο και στον άλλο κόσμο, από όσα εγκατέλειψε. Το πνευματικό κέρδος αναπληρώνει πολλαπλάσια τη σωματική απώλεια. Εκείνος που ζημιώθηκε υλικά για χάρη του Χριστού και της βασιλείας του Χριστού θα ανταμειφθεί πνευματικά. Διότι όποιος ακολουθεί τον Χριστό και Τον υπηρετεί μπορεί στο τέλος να έχει μόνο κέρδος, και μάλιστα πλούσιο, υπερπλούσιο κέρδος, το οποίο ποτέ δεν θα του αφαιρεθεί.
Πριν όμως από οτιδήποτε άλλο, στον δρόμο της ακολουθίας του Χριστού απαιτείται πίστη. Σε κάθε άγνωστο δρόμο απαιτείται πίστη και εμπιστοσύνη στον οδηγό ή στον αμαξά, ακόμη και αν αυτοί είναι άγνωστοι άνθρωποι. Χωρίς πίστη και εμπιστοσύνη δεν θα μπορούσε κανείς να ταξιδέψει σε άγνωστους δρόμους. Πολύ λιγότερο μπορεί να νοηθεί το ταξίδι προς τη βασιλεία των ουρανών χωρίς πίστη και εμπιστοσύνη στον Χριστό, τον μοναδικό Οδηγό, ο οποίος γνωρίζει τον δρόμο.
Αυτό είναι σαφές σε όλους. Και τίποτε δεν υπάρχει σαφέστερο από αυτό, επειδή επιβεβαιώνεται καθημερινά από την εμπειρία. Και ακριβώς αυτό, που είναι σαφές σε όλους και σαφέστερο από καθετί άλλο σε όποιον ταξίδεψε ποτέ οπουδήποτε, το απαιτεί ο Ιησούς από τους ακολούθους Του προστακτικά και ανεπιφύλακτα. Απαιτεί όλοι όσοι θέλουν να Τον ακολουθήσουν να έχουν παιδική πίστη σε Αυτόν. Όχι πίστη βασισμένη σε γεροντικούς συλλογισμούς, σε μετρήσεις και υπολογισμούς, σε προσθέσεις και αφαιρέσεις, αλλά τέλεια πίστη και απόλυτη εμπιστοσύνη, όπως έχουν τα μικρά παιδιά προς τον πατέρα τους.
Γι’ αυτό ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του, στους γενειοφόρους ψαράδες που εμπόδιζαν τα παιδιά να πλησιάσουν τον Διδάσκαλο: «Αφήστε τα παιδιά να έρχονται σ’ εμένα, διότι σε τέτοιους ανήκει η βασιλεία του Θεού». Και ύστερα είπε με μεγάλη έμφαση: «Αληθινά σας λέγω: όποιος δεν δεχθεί τη βασιλεία του Θεού σαν παιδί, δεν θα εισέλθει σε αυτήν» (Μάρκ. 10,13· Λουκ. 18,15).
Με άλλα λόγια: όποιος δεν πιστεύει στον ουράνιο Μάρτυρα, στον Οδηγό προς τη βασιλεία των ουρανών, όπως ένα παιδί πιστεύει στον πατέρα του, χωρίς αμφιβολίες και συλλογισμούς, αυτός δεν θα εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών. Διότι δεν υπάρχει άλλη σωτηρία εκτός από την πίστη σε Αυτόν. Και δεν υπάρχει άλλος δρόμος σωτηρίας, επειδή δεν υπάρχει ούτε υπήρξε ούτε μπορεί να υπάρξει άλλος Οδηγός, ο οποίος ήρθε από τη βασιλεία των ουρανών για να μας οδηγήσει στη βασιλεία των ουρανών.
Μακάριοι όσοι πίστεψαν στον Υιό του Θεού και Τον ακολούθησαν. Μέσα σε δύο χιλιάδες χρόνια γέμισαν τις παραδείσιες μονές, και λίγες μόνον απομένουν ακόμη που δεν έχουν γεμίσει.
Αλλά η Ινδία εξακολουθεί να λέγει: Όχι πίστη, αλλά γνώση. Όχι Ευαγγέλιο, αλλά Βεδάντα.
Και όλοι οι ειδωλολατρικοί λαοί επαναλαμβάνουν τα λόγια της Ινδίας: Όχι πίστη, αλλά γνώση.
Και ο σατανάς, ο αντίπαλος του Χριστού, κραυγάζει ημέρα και νύχτα μέσω όλων των ειδωλολατρικών γλωσσών και όλων των εκπαγανισμένων πανεπιστημίων: Όχι πίστη, αλλά γνώση. Αυτή όμως η γνώση, αυτή η ινδική τζνάνι, δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά την εξίσωση του καλού και του κακού και την ισοτιμία του Μπράχμα με τον Σίβα, του Θεού με τον διάβολο. Είναι η πραγματοποίηση εκείνου που λέγει ο προφήτης Ιεζεκιήλ για τους ειδωλολάτρες: «Δεν διακρίνουν το άγιο από το βέβηλο και δεν ξεχωρίζουν το ακάθαρτο από το καθαρό» (Ιεζ. 22,26).
Ή είναι σαν ένας τυφλός που, ενώ βρίσκεται στον δρόμο, έλεγε στον βλέποντα οδηγό του:
«Δεν σε χρειάζομαι. Φύγε από κοντά μου. Εγώ θα ψηλαφώ με το ραβδί μου και μόνος μου θα βρω τον δρόμο».
Σ’ αυτό ο οδηγός απαντά στον τυφλό:
«Αλλά εγώ βλέπω τον δρόμο, ενώ εσύ δεν βλέπεις. Εγώ έχω βαδίσει σε αυτόν τον δρόμο, ενώ εσύ δεν έχεις βαδίσει. Πιάσε το χέρι μου και ακολούθησέ με ελεύθερα. Πίστεψέ με».
Ο πεισματάρης τυφλός όμως απαντά οργισμένα:
«Φύγε, δεν σε χρειάζομαι. Το ραβδί μου είναι για μένα πιο αξιόπιστος οδηγός από εσένα. Η ψηλάφηση θα με οδηγήσει στον προορισμό γρηγορότερα από την πίστη σ’ εσένα».
Ο ανήσυχος οδηγός τού λέγει και πάλι:
«Υπάρχουν όμως ληστές και απατεώνες στον δρόμο· θα σε συλλάβουν και θα σε οδηγήσουν σε ψεύτικο δρόμο. Γι’ αυτό ακολούθησέ με».
Ο τυφλός όμως επιμένει και διώχνει τον οδηγό:
«Φύγε από κοντά μου. Η ψηλάφηση του δρόμου θα με οδηγήσει γρηγορότερα και ασφαλέστερα στην πόλη μου απ’ ό,τι τα μάτια σου».
Έτσι χωρίζονται ο τυφλός και ο οδηγός του. Οι ειδωλολατρικοί λαοί ψηλαφούν με το ραβδί τους, χωρίς να βλέπουν ότι αυτό το ραβδί το κρατά στο χέρι του το πονηρό πνεύμα· οι χριστιανικοί λαοί όμως προχωρούν ελεύθερα πίσω από τον Οδηγό τους, τον Κύριο Ιησού Χριστό, με πλήρη πίστη και παιδική εμπιστοσύνη σε Αυτόν. Και Εκείνος τρέφει προς όσους Τον ακολουθούν με πίστη μια αγάπη πρωτοφανή επάνω στον γήινο πλανήτη, η οποία μαρτυρήθηκε με την έσχατη ταπείνωση και με τα πάθη επάνω στον Σταυρό.
Εκείνος είπε ότι έφερε μάχαιρα, για να διαχωρίσει. Και διαχώρισε τον τυφλωμένο κόσμο. Ορισμένοι τυφλοί, έχοντας πίστη σε Αυτόν, Τον ακολούθησαν ως Οδηγό τους. Άλλοι τυφλοί, όμως, έχοντας περισσότερη πίστη στο ραβδί τους παρά στον Χριστό, παρέμειναν να χτυπούν και να ψηλαφούν με το ραβδί στον άγνωστο δρόμο, χωρίς οδηγό.
(Από το βιβλίο «Θεόδουλος»)
https://svetosavlje.org/teodul/19/
ερμηνεία του Ματθ. 5,19
Ευλογημένη είναι η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αυτή τη μόνη ευλογημένη βασιλεία, Θεόδουλε, αποκάλυψε και διακήρυξε στον κόσμο ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Και αυτή τη βασιλεία διακηρύσσουν οι χριστιανοί ιερείς από το θυσιαστήριο, στην αρχή κάθε Θείας Λειτουργίας, εδώ και σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια.
Πριν από τον ήλιο και τη σελήνη, πριν από τον έναστρο θόλο του ουρανού, πριν από κάθε κτίσμα και κάθε δημιούργημα, και επομένως πριν από κάθε άλλη βασιλεία, κοινωνία ή συγγένεια, υπήρχε αυτή η ευλογημένη τριαδική βασιλεία. Μέσα στην αιωνιότητα, ανέγγιχτη από τον χρόνο· μέσα στην απειρία, απεριόριστη από τον χώρο. Άυλη, ασώματη, πνευματική. Μέσα στην πρωταρχική και πρωτοτυπική συγγένεια του Γεννώντος, του Γεννωμένου και του Εκπορευομένου. Πλήρες και τέλειο Είναι. Πλήρης και τέλεια Αλήθεια. Πλήρης και τέλεια Δύναμη. Πλήρης και τέλεια Αγάπη. Πλήρης και τέλεια Δόξα. Πλήρης και τέλεια Βασιλεία. Γι’ αυτό ολοκληρώνουμε πολλές από τις προσευχές μας όπως διδαχθήκαμε από τον Σωτήρα στην Κυριακή Προσευχή: «Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν».
Οι Ινδοί και οι μουσουλμάνοι οργίζονται εναντίον μας, των χριστιανών. Οι Ινδοί οργίζονται επειδή πιστεύουμε σε έναν και μοναδικό Θεό και όχι στο πολυθεϊστικό τους πάνθεο των αναρίθμητων θεών. Οι μουσουλμάνοι, πάλι, οργίζονται επειδή δήθεν πιστεύουμε σε τρεις θεούς και όχι σε Έναν. Και οι δύο αυτές οργές είναι εντελώς αβάσιμες. Πρώτα απ’ όλα, εμείς πιστεύουμε όπως μας αποκαλύφθηκε από τον ουρανό, από τον ίδιο τον Θεό, και όχι όπως εμείς θέλουμε. Και μας αποκαλύφθηκε όπως ακριβώς είναι γραμμένο στην Καινή Διαθήκη του Θεού και όπως μας παραδόθηκε από τους Πατέρες, δηλαδή: ένας Θεός, αλλά Τριαδικός. Τρεις Υποστάσεις, αλλά ένας Θεός, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα· μία Θεότητα, μία δύναμη, μία δόξα και μία εξουσία, μία βασιλεία και μία κυριότητα. Αυτό μας το αποκάλυψε ο ίδιος ο προαιώνιος Υιός του Θεού, ο οποίος κατέβηκε από τον ουρανό και ανέβηκε στον ουρανό και ο οποίος, όπως γράφει και το Κοράνιο, θα είναι ο Κριτής του κόσμου κατά τη Φοβερή Κρίση του Θεού.
Και ποιος αποκάλυψε την πολυθεΐα στους Ινδούς; Άνθρωποι, φιλόσοφοι, ρίσι, γκουρού και φακίρηδες, οι οποίοι ούτε από τον ουρανό κατέβηκαν ούτε στον ουρανό ανέβηκαν, αλλά έζησαν και παρέμειναν μέσα σε αυτή την κοσμική σαμσάρα, όπου οι ψυχές μεταβαίνουν από σώμα σε σώμα. Ή ας ρωτήσουμε τους μουσουλμάνους: ποιος αποκάλυψε στον Μωάμεθ έναν μη Τριαδικό Θεό, ο οποίος δεν είναι ούτε Πατήρ ούτε Υιός ούτε Άγιο Πνεύμα; Κανείς, εκτός από τον ίδιο, καθώς ερμήνευε τις δύο χριστιανικές Διαθήκες, την Παλαιά και την Καινή, κατά τον δικό του αυθαίρετο τρόπο, και, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, τον άγγελο Τζιμπρίλ. Εμείς όμως δεν παραλάβαμε την αλήθεια, σύμφωνα με τον λόγο του αγίου Αποστόλου Παύλου, ούτε από άγγελο ούτε από άνθρωπο, αλλά από τον ίδιο τον Θεό, ο οποίος φανερώθηκε στους ανθρώπους με σάρκα, για να τους ανοίξει τη βασιλεία των ουρανών και να τους οδηγήσει σε αυτή την ευλογημένη βασιλεία.
Ευλογημένη είναι και η βασιλεία των αγγέλων του Θεού. Αυτοί είναι τα τελειότερα δημιουργημένα όντα. Είναι υψηλά πνεύματα, τα οποία δημιουργήθηκαν πριν από τον σωματικό κόσμο και τα οποία δεν αγγίζουν ούτε ο χρόνος ούτε η ασθένεια ούτε ο θάνατος· γι’ αυτό είναι αιώνια νέα, φωτεινά και ισχυρά. Σε αναρίθμητες μυριάδες μυριάδων στέκονται γύρω από τον θρόνο της αιώνιας δόξας, τρεφόμενα με το φως της αλήθειας και ποτιζόμενα με τη γλυκύτητα της αγάπης από τον Πατέρα και τον Υιό, αναπνέοντας το ίδιο Πνεύμα της αγιότητας, της αγίας ενότητας και της αγίας δυνάμεως από το Άγιο Πνεύμα.
Οι άγγελοι του Θεού ονομάστηκαν αστέρες της αυγής, επειδή δημιουργήθηκαν πρώτοι και επομένως αντιπροσωπεύουν την αυγή της δημιουργίας του Θεού· και επειδή λάμπουν αιωνίως με την ίδια λάμψη, η οποία εισέρχεται μέσα τους από τον Θεό και μέσω αυτών ακτινοβολεί. Ονομάστηκαν επίσης υιοί του Θεού, μολονότι δημιουργήθηκαν και δεν γεννήθηκαν, επειδή έχουν υιική αγάπη και υιική υπακοή προς τον Δημιουργό τους, όπως οι αληθινοί υιοί προς τον πατέρα τους. Ρώτησε ο Κύριος τον δίκαιο Ιώβ: «Πού ήσουν εσύ όταν εγώ θεμελίωνα τη γη; Όταν έψαλλαν μαζί οι αστέρες της αυγής και όλοι οι υιοί του Θεού αλάλαζαν από χαρά;» (Ιώβ 38,4-7).
Πρώτοι οι Χαλδαίοι και Πέρσες σοφοί, οι αστρολόγοι, αναγνώρισαν από το άστρο ότι είχε γεννηθεί κάποιος μεγάλος και δίκαιος βασιλιάς. Και πρώτοι αυτοί ήρθαν στη Βηθλεέμ για να τον προσκυνήσουν. Η πίστη τους δεν ήταν πίστη σε έναν Θεό, αλλά σε πολλούς θεούς, αντιμαχόμενους μεταξύ τους, όπως συμβαίνει παντού στις πολυθεϊστικές χώρες. Ούτε γνώριζαν τίποτε για κάποια ευλογημένη βασιλεία των ουρανών, όπως δεν γνώριζαν ούτε η Ινδία ούτε η Αίγυπτος. Αλλά ο Ύψιστος Θεός τούς καθοδήγησε με την πρόνοιά Του, ώστε μέσω αυτών, των ειδωλολατρών, να καταισχύνει την υπερήφανη «μονοθεϊστική» Ιερουσαλήμ, η οποία, μόλις άκουσε την πρώτη είδηση για τον νέο βασιλιά, άρχισε να καταστρώνει σχέδιο για να τον θανατώσει.
Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ήταν ο πρώτος που, ακόμη πριν από τη γέννησή Του, ανέφερε στην Υπεραγία Παρθένο Μαρία τη βασιλεία Του, λέγοντας: «Και της βασιλείας Του δεν θα υπάρξει τέλος».
Τριάντα χρόνια αργότερα, ο πρώτος που διακήρυξε ότι πλησίασε η βασιλεία των ουρανών ήταν ο Ιωάννης ο Πρόδρομος στον Ιορδάνη, κραυγάζοντας στα απονεκρωμένα αυτιά των Ιουδαίων: «Μετανοείτε, διότι πλησίασε η βασιλεία των ουρανών».
Κατά τον τρίτο πειρασμό, ο σατανάς οδήγησε τον Ιησού σε ένα ψηλό βουνό και Του έδειξε «όλες τις βασιλείες αυτού του κόσμου και τη δόξα τους» και υποσχέθηκε να Του τα δώσει όλα, εάν τον προσκυνούσε. Δηλαδή την Αίγυπτο και τη Χαλδαία, την Περσία και την Αραβία, την Ινδία και την Κίνα, την Ιαπωνία και την Αμερική, την Ευρώπη και τη Σλαβία· όλες αυτές τις μη ευλογημένες βασιλείες και όλους τους λαούς που το πνεύμα της κολάσεως κρατούσε μέσα στις αλυσίδες της απάτης, της πανουργίας και της απελπισίας, ακόμη και τον ίδιο τον θεομάχο Ισραήλ.
Όμως ολόκληρη εκείνη η ιδιοκτησία του τότε «άρχοντα αυτού του κόσμου», την οποία ο Ακατονόμαστος είχε αυθαίρετα ιδιοποιηθεί και είχε μολύνει και δηλητηριάσει με το ερπετικό του δηλητήριο, ολόκληρη εκείνη τη δύσοσμη μούχλα αρνήθηκε αποφασιστικά να τη δεχθεί «ο Βασιλεύς των ουρανών, ο οποίος από φιλανθρωπία φανερώθηκε στη γη», για να ανοίξει στους ανθρώπους τις πύλες της αιώνιας βασιλείας Του στους ουρανούς.
«Η βασιλεία η δική μου δεν είναι από αυτόν τον κόσμο», απάντησε ο Ιησούς στον δικαστή Του, τον Πιλάτο, όταν εκείνος Τον ρώτησε: «Εσύ είσαι βασιλιάς;» Και όταν οι Ιουδαίοι, γήινοι ως προς το πνεύμα περισσότερο και από την ίδια τη γη και τυφλότεροι από το χώμα της γης, βλέποντας τα θαύματά Του, θέλησαν να Τον ανακηρύξουν βασιλιά τους, Εκείνος έφυγε και αποσύρθηκε στο βουνό (Ιωάν. 6,15).
Μήπως λοιπόν θα αποτελούσε κάποια τιμή γι’ Αυτόν να γίνει βασιλιάς μιας και μόνης χώρας, όπως ήθελαν οι Ιουδαίοι, ή βασιλιάς όλων των επίγειων βασιλειών, όπως Του πρότεινε ο σατανάς;
Τι απέγιναν τόσες βασιλείες και τόσοι επίγειοι βασιλείς πριν και μετά από Εκείνον; Τι απέγιναν οι βασιλείς της Αιγύπτου, ο Χέοψ, ο Χεφρήν, ο Μυκερίνος, ο Τουταγχαμών και ο ισχυρός Ραμσής; Αφού παρέδωσαν τις ψυχές τους στον σατανά, έχτιζαν πυραμίδες που υψώνονταν ως τα σύννεφα, για να διατηρήσουν τουλάχιστον τα σώματά τους άφθαρτα. Τώρα όμως οι σαρκοφάγοι τους με τα ταριχευμένα σώματα —αγορασμένες ή κλεμμένες από τις πυραμίδες— εκτίθενται στα ευρωπαϊκά μουσεία σαν πίθηκοι σε θηριοτροφεία.
Τι απέγιναν οι πλούσιοι βασιλείς και μαχαραγιάδες της Μαχαμπαράτα και της Ραμαγιάνα, ο γενναίος Ράμα και ο Αρτζούνα, ο ισχυρός Άκμπαρ και ο Μογγόλος, και οι υπόλοιποι, οι οποίοι υμνήθηκαν και δοξάστηκαν στη γη; Τι απέγιναν οι λαμπροί στρατηγοί τους και τα αναρίθμητα συντάγματά τους; Τις βασιλείες τους τις κατέλαβαν οι εχθροί τους, τα σώματά τους μεταβλήθηκαν σε σκόνη, ενώ οι ψυχές τους τώρα —σύμφωνα με την ινδική διδασκαλία— είτε μιλούν μέσα σε άλλα ανθρώπινα σώματα είτε βελάζουν μέσα στα πρόβατα είτε μουγκρίζουν μέσα στα βόδια είτε συρίζουν μέσα στα φίδια.
Πού βρίσκονται οι βασιλείς των βασιλειών που είδε σε όραμα ο προφήτης Δανιήλ; Πού είναι ο Ναβουχοδονόσορ, ο οποίος ανακήρυξε τον εαυτό του θεό, και πού η χρυσή βαβυλωνιακή βασιλεία του; Πού είναι η αργυρή περσική βασιλεία με τον βασιλιά Δαρείο, τον Κύρο και τον Ξέρξη; Πού η χάλκινη βασιλεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου; Και πού η ρωμαϊκή βασιλεία από σίδηρο και πηλό, μαζί με όλους τους Ρωμαίους καίσαρες που θήλασαν από τη λύκαινα;
Από τα νεκρικά κρανία τους θα μπορούσε να οικοδομηθεί ένας Πύργος των Κρανίων, μία Τσέλε-κούλα, τόσο ψηλή όσο το όρος Αραράτ.
Πού βρίσκονται οι μπογκντιχάνοι της Κίνας, που φορούσαν μετάξι και βάδιζαν επάνω σε μετάξι; Πού βρίσκονται οι σοφοί μανδαρίνοι τους και τα πολλά βιβλία τους, και οι τεχνίτες τους με τα θαυμάσια χειροτεχνήματά τους; Πού βρίσκονται οι Ιάπωνες Μικάδο, οι υιοί του ουρανού, και πού οι περίφημοι σαμουράι τους; Πού βρίσκονται οι τρομεροί Τιμούρ με τα μογγολικά στρατεύματά τους, που σαν ανεμοστρόβιλος αναστάτωσαν ολόκληρη την Ασία και την Ευρώπη; Ένα παχύ σκέπασμα σκόνης τούς έχει καλύψει όλους, και πάνω από αυτό το σκέπασμα ένας καμηλιέρης οδηγεί τώρα τις καμήλες του, καταριέται τη σκόνη που του γεμίζει τα μάτια και σκέφτεται μόνο πού θα βρει δείπνο για τον εαυτό του και για τις καμήλες του.
Τι απέγινε ο πλούσιος Κροίσος, ο βασιλιάς των Μήδων; Τι απέγιναν οι αριστοτεχνικές Μυκήνες; Τι απέγιναν τα κορεσμένα Σόδομα; Τι απέγινε η Ατλαντίδα; Τι απέγινε η πάμπλουτη Τύρος; Και η Φοινίκη, η βασίλισσα των θαλασσών, μαζί με τον γενναίο επίγονό της, τον Αννίβα; Και τόσοι βασιλείς των Μωαβιτών και των Χαναναίων; Ο μάγος της κολάσεως, αφού τους ανύψωσε στο μεγαλύτερο απατηλό ύψος και αφού είδε ότι τον προσκυνούσαν, στο τέλος γέλασε πάνω από τα κουφάρια τους και έσπευσε να συλλάβει και άλλα θύματα, όπως η αράχνη μέσα στα δίχτυα της.
Όλες αυτές τις βασιλείες —όλες, όχι μία μόνο— πρόσφερε ο πειραστής στον Σωτήρα του κόσμου, με μόνη προϋπόθεση να τον προσκυνήσει. Και ο Σωτήρας το αρνήθηκε. Και στην ερώτηση του υπηρέτη του ίδιου εκείνου πειραστή, του Ποντίου Πιλάτου, εάν Αυτός είναι βασιλιάς, απάντησε:
«Η βασιλεία η δική μου δεν είναι από αυτόν τον κόσμο».
Η ευτυχία και η σωτηρία μας βρίσκονται στο ότι ο Υιός του Θεού, πρώτον, αρνήθηκε να δεχθεί από τον εχθρό του Θεού όλες τις φθαρτές επίγειες βασιλείες και την απατηλή δόξα τους· δεύτερον, έφυγε όταν οι Ιουδαίοι θέλησαν να Τον ανακηρύξουν βασιλιά της χώρας τους· και, τρίτον, έδωσε στον Πιλάτο εκείνη την απάντηση:
«Η βασιλεία η δική μου δεν είναι από αυτόν τον κόσμο».
Τι θα είχε απογίνει Εκείνος και τι θα είχαμε απογίνει εμείς, εάν Εκείνος, λόγου χάρη, είχε δεχθεί να γίνει βασιλιάς όλων των επίγειων βασιλειών; Κατά τη σύντομη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής θα ήταν ενδοξότερος από τον Ναβουχοδονόσορα και ισχυρότερος από τον Αλέξανδρο· μετά τον θάνατό Του όμως το σώμα Του θα βρισκόταν στη σκόνη και η ψυχή Του στην κόλαση. Από Αυτόν θα είχε απομείνει μόνο ένας κενός ήχος, όπως ακριβώς από τόσους άλλους βασιλείς πριν από Αυτόν, τους υποτελείς του άρχοντα της κολάσεως.
Ή, λόγου χάρη, εάν είχε δεχθεί να γίνει βασιλιάς της γης των Ιουδαίων; Θα ήταν πιθανότατα πλουσιότερος από τον Σολομώντα, αλλά εξίσου παροδικός με τον Σολομώντα· ο χρόνος θα Τον ξέραινε, όπως ξεραίνει τα κρίνα του αγρού, και ύστερα από Αυτόν θα ανέβαιναν στον θρόνο Του κάποιοι πεισματάρηδες σαν τον Ροβοάμ ή κάποιοι σταβλίτες σαν τον Ιεροβοάμ, θα διέσπαζαν τη βασιλεία Του και θα οδηγούσαν τον λαό στη δυστυχία.
Και τι θα είχαμε απογίνει εμείς; Θα λατρεύαμε, όπως οι Ινδοί, αναρίθμητες θεϊκές τριάδες διαιρεμένες μέσα τους, θα προσκυνούσαμε φίδια και, μέσα στην έσχατη απελπισία, θα επιθυμούσαμε την ανυπαρξία, τη Νιρβάνα. Ή, όπως οι Ιουδαίοι, μέχρι και σήμερα θα ανακηρύσσαμε πότε τον έναν και πότε τον άλλον τσαρλατάνο ως Μεσσία και θα περιμέναμε ακόμη τον ερχομό του Μεσσία· όχι όμως τον προφητευμένο και πανανθρώπινο Μεσσία, αλλά κάποιον σωβινιστή γιαταγαντζή, ο οποίος θα ήταν ωφέλιμος μόνο για τους Ιουδαίους και καταστροφικός για όλους τους άλλους λαούς.
Και στις δύο περιπτώσεις θα ζούσαμε σήμερα μέσα στο σκοτάδι, είτε στο ινδικό σκοτάδι είτε στο ιουδαϊκό σκοτάδι. Εμείς όμως ζούμε μέσα σε ένα ανήκουστο και απερίγραπτο φως. Είμαστε παιδιά του φωτός και όχι του σκότους. Γνωρίσαμε και αναγνωρίσαμε τον αληθινό Μεσσία, τον αθάνατο Βασιλέα των βασιλέων και Κύριο των κυρίων, του οποίου η βασιλεία δεν θα έχει τέλος, σύμφωνα με τη μαρτυρία των προφητών και των αγγέλων του Θεού· και αυτή τη μαρτυρία την επιβεβαιώνει και η ιστορική πραγματικότητα των τελευταίων είκοσι αιώνων.
Διότι Εκείνος ζει και βασιλεύει ακόμη και τώρα, και η ευλογημένη βασιλεία Του αδιάκοπα αυξάνεται και επεκτείνεται. Έχει ήδη αυξηθεί τόσο, ώστε αριθμητικά έχει γίνει μεγαλύτερη από όλες τις βασιλείες της γης. Δεν είναι όμως ορατή, επειδή βρίσκεται στον πνευματικό κόσμο και επειδή είναι βασιλεία ουράνια και όχι επίγεια. Η αρχή αυτής της βασιλείας ανάμεσα στους ανθρώπους ήταν εξαιρετικά ταπεινή. Γι’ αυτό ο Ιησούς χρειάστηκε να ενθαρρύνει το μικρό Του ποίμνιο: «Μη φοβάσαι, μικρό ποίμνιο, διότι ο Πατέρας σας ευδόκησε να σας δώσει τη βασιλεία» (Λουκ. 12,32).
Η βασιλεία όμως δεν αποκτάται χωρίς κόπο και χωρίς βία εναντίον του εαυτού μας. «Η βασιλεία των ουρανών βιάζεται και οι βιαστές την αρπάζουν» (Ματθ. 11,12).
Τον μεγαλύτερο κόπο και τη μεγαλύτερη προσπάθεια ανέλαβε ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς, διακηρύσσοντας στους ανθρώπους τη βασιλεία των ουρανών. «Και περιερχόταν ο Ιησούς όλη τη Γαλιλαία, διδάσκοντας και κηρύττοντας το Ευαγγέλιο της βασιλείας». Τι υπάρχει πιο χαρμόσυνο για τους ανθρώπους από τη Χαρμόσυνη Είδηση της βασιλείας, και μάλιστα μιας βασιλείας ευλογημένης και αιώνιας;
«Ζητείτε πρώτα τη βασιλεία των ουρανών· και όλα τα υπόλοιπα θα σας προστεθούν». Δηλαδή, ζητείτε από τον ουράνιο Βασιλέα πρώτα εκείνο που είναι το μεγαλύτερο και το σημαντικότερο και το οποίο ο Βασιλέας είναι έτοιμος να σας δώσει· ζητείτε να γίνετε κληρονόμοι της βασιλείας και βασιλόπαιδες· και για την τροφή, το ποτό και την ενδυμασία μην ανησυχείτε, όπως κάνουν οι ειδωλολάτρες. Διότι οι ειδωλολάτρες φροντίζουν για αυτά τα δευτερεύοντα, επειδή δεν γνωρίζουν το κύριο· αρπάζονται μεταξύ τους για την επίγεια βασιλεία, επειδή δεν γνωρίζουν την ουράνια· υπηρετούν τον πονηρό ως μαύροι εργάτες για μία κόρα ψωμιού ή για τις ρίζες με τις οποίες τρέφονται οι χοίροι, επειδή έχει σκοτισθεί η όρασή τους για τον ουράνιο Βασιλέα και για τον Πατέρα των φώτων.
Και όταν προσεύχεστε στον Θεό, μην ξεχνάτε να ζητείτε τη βασιλεία: «Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου». Εάν έρθει η βασιλεία, θα έρθει και ο Βασιλέας· θα έρθει και θα κατοικήσει μέσα σας ο Τριαδικός Θεός, ο Πατήρ και ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Και η ευλογημένη βασιλεία που βρίσκεται στους ουρανούς θα γίνει ευλογημένη βασιλεία και μέσα σας. Και οι καρδιές σας θα γεμίσουν αλήθεια, φως και χαρά. Διότι θα κατανοήσετε για ποιον λόγο ζει ο άνθρωπος· αληθινά, θα κατανοήσετε καθαρά τον σκοπό και το νόημα της ζωής.
Οι οδοιπόροι που βρίσκονται καθ’ οδόν πρέπει να εκτελούν τις εντολές του Οδηγού. Διαφορετικά θα παρεκκλίνουν από τον δρόμο και θα χαθούν. Ιδιαιτέρως πρέπει να υπακούουν απαρέγκλιτα στις εντολές του Οδηγού, από τις μεγαλύτερες έως τις μικρότερες, στον στενό δρόμο που οδηγεί στην αιώνια ζωή μέσα στη βασιλεία των ουρανών. Είπε ο Κύριος: «Όποιος εφαρμόσει και διδάξει όλες, ακόμη και τις μικρότερες εντολές, αυτός θα ονομαστεί μεγάλος στη βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5,19).
Σε αυτή τη μία φράση διατυπώνονται δύο αρχές. Κάθε οδοιπόρος έχει χρέος, πρώτον, να εφαρμόσει ο ίδιος τις εντολές του Χριστού και, δεύτερον, να διδάξει τους συνοδοιπόρους του πώς να βαδίζουν στον ορθό δρόμο. Μόνο έτσι θα μπορέσουν όλοι οι οδοιπόροι να φτάσουν στον επιθυμητό προορισμό, ο οποίος είναι η ευλογημένη βασιλεία των ουρανών. Διότι ο δρόμος είναι στενός και επικίνδυνος, και στις δύο πλευρές του είναι πυκνά στημένες οι παγίδες και τα δίχτυα του Αντιχρίστου.
Ο ακόλουθος του Χριστού πρέπει να προφυλάσσεται προσεκτικά από κάθε σκάνδαλο με το οποίο το πονηρό πνεύμα επιθυμεί να απομακρύνει τον άνθρωπο από τον ορθό δρόμο. Γι’ αυτό ο Κύριος προειδοποιεί αυστηρά λέγοντας: «Εάν σε σκανδαλίζει και το μάτι σου, βγάλε το· είναι προτιμότερο να εισέλθεις μονόφθαλμος στη βασιλεία του Θεού, παρά έχοντας δύο μάτια να ριχθείς στη φωτιά της κολάσεως» (Μάρκ. 9,47). Ο φτωχός Λάζαρος, ολόκληρος σκεπασμένος με πληγές, εισήλθε στη βασιλεία των ουρανών, ενώ ο υγιής και καλοθρεμμένος πλούσιος ρίχθηκε στη φωτιά της κολάσεως.
Κάθε απώλεια σε αυτόν τον κόσμο χάριν της βασιλείας των ουρανών θα σημαίνει εκατονταπλάσιο κέρδος εκεί όπου εκείνο που αποκτήθηκε δεν θα μπορεί πλέον να χαθεί. Είπε ο Κύριος: «Δεν υπάρχει κανείς που να εγκατέλειψε σπίτι ή γονείς ή αδελφούς ή παιδιά ή αδελφές ή γυναίκα χάριν της βασιλείας του Θεού και που να μη λάβει πολύ περισσότερα στον παρόντα καιρό και, στον μέλλοντα κόσμο, ζωή αιώνια» (Λουκ. 18,29).
Διότι ο Θεός θα ευλογήσει την αγάπη του προς Αυτόν και τη θυσία του, και έτσι πολλοί θα κερδηθούν για τη βασιλεία των ουρανών και θα σωθούν. Με αυτόν τον τρόπο εκείνος θα αποκτήσει περισσότερα, τόσο σε αυτόν όσο και στον άλλο κόσμο, από όσα εγκατέλειψε. Το πνευματικό κέρδος αναπληρώνει πολλαπλάσια τη σωματική απώλεια. Εκείνος που ζημιώθηκε υλικά για χάρη του Χριστού και της βασιλείας του Χριστού θα ανταμειφθεί πνευματικά. Διότι όποιος ακολουθεί τον Χριστό και Τον υπηρετεί μπορεί στο τέλος να έχει μόνο κέρδος, και μάλιστα πλούσιο, υπερπλούσιο κέρδος, το οποίο ποτέ δεν θα του αφαιρεθεί.
Πριν όμως από οτιδήποτε άλλο, στον δρόμο της ακολουθίας του Χριστού απαιτείται πίστη. Σε κάθε άγνωστο δρόμο απαιτείται πίστη και εμπιστοσύνη στον οδηγό ή στον αμαξά, ακόμη και αν αυτοί είναι άγνωστοι άνθρωποι. Χωρίς πίστη και εμπιστοσύνη δεν θα μπορούσε κανείς να ταξιδέψει σε άγνωστους δρόμους. Πολύ λιγότερο μπορεί να νοηθεί το ταξίδι προς τη βασιλεία των ουρανών χωρίς πίστη και εμπιστοσύνη στον Χριστό, τον μοναδικό Οδηγό, ο οποίος γνωρίζει τον δρόμο.
Αυτό είναι σαφές σε όλους. Και τίποτε δεν υπάρχει σαφέστερο από αυτό, επειδή επιβεβαιώνεται καθημερινά από την εμπειρία. Και ακριβώς αυτό, που είναι σαφές σε όλους και σαφέστερο από καθετί άλλο σε όποιον ταξίδεψε ποτέ οπουδήποτε, το απαιτεί ο Ιησούς από τους ακολούθους Του προστακτικά και ανεπιφύλακτα. Απαιτεί όλοι όσοι θέλουν να Τον ακολουθήσουν να έχουν παιδική πίστη σε Αυτόν. Όχι πίστη βασισμένη σε γεροντικούς συλλογισμούς, σε μετρήσεις και υπολογισμούς, σε προσθέσεις και αφαιρέσεις, αλλά τέλεια πίστη και απόλυτη εμπιστοσύνη, όπως έχουν τα μικρά παιδιά προς τον πατέρα τους.
Γι’ αυτό ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του, στους γενειοφόρους ψαράδες που εμπόδιζαν τα παιδιά να πλησιάσουν τον Διδάσκαλο: «Αφήστε τα παιδιά να έρχονται σ’ εμένα, διότι σε τέτοιους ανήκει η βασιλεία του Θεού». Και ύστερα είπε με μεγάλη έμφαση: «Αληθινά σας λέγω: όποιος δεν δεχθεί τη βασιλεία του Θεού σαν παιδί, δεν θα εισέλθει σε αυτήν» (Μάρκ. 10,13· Λουκ. 18,15).
Με άλλα λόγια: όποιος δεν πιστεύει στον ουράνιο Μάρτυρα, στον Οδηγό προς τη βασιλεία των ουρανών, όπως ένα παιδί πιστεύει στον πατέρα του, χωρίς αμφιβολίες και συλλογισμούς, αυτός δεν θα εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών. Διότι δεν υπάρχει άλλη σωτηρία εκτός από την πίστη σε Αυτόν. Και δεν υπάρχει άλλος δρόμος σωτηρίας, επειδή δεν υπάρχει ούτε υπήρξε ούτε μπορεί να υπάρξει άλλος Οδηγός, ο οποίος ήρθε από τη βασιλεία των ουρανών για να μας οδηγήσει στη βασιλεία των ουρανών.
Μακάριοι όσοι πίστεψαν στον Υιό του Θεού και Τον ακολούθησαν. Μέσα σε δύο χιλιάδες χρόνια γέμισαν τις παραδείσιες μονές, και λίγες μόνον απομένουν ακόμη που δεν έχουν γεμίσει.
Αλλά η Ινδία εξακολουθεί να λέγει: Όχι πίστη, αλλά γνώση. Όχι Ευαγγέλιο, αλλά Βεδάντα.
Και όλοι οι ειδωλολατρικοί λαοί επαναλαμβάνουν τα λόγια της Ινδίας: Όχι πίστη, αλλά γνώση.
Και ο σατανάς, ο αντίπαλος του Χριστού, κραυγάζει ημέρα και νύχτα μέσω όλων των ειδωλολατρικών γλωσσών και όλων των εκπαγανισμένων πανεπιστημίων: Όχι πίστη, αλλά γνώση. Αυτή όμως η γνώση, αυτή η ινδική τζνάνι, δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά την εξίσωση του καλού και του κακού και την ισοτιμία του Μπράχμα με τον Σίβα, του Θεού με τον διάβολο. Είναι η πραγματοποίηση εκείνου που λέγει ο προφήτης Ιεζεκιήλ για τους ειδωλολάτρες: «Δεν διακρίνουν το άγιο από το βέβηλο και δεν ξεχωρίζουν το ακάθαρτο από το καθαρό» (Ιεζ. 22,26).
Ή είναι σαν ένας τυφλός που, ενώ βρίσκεται στον δρόμο, έλεγε στον βλέποντα οδηγό του:
«Δεν σε χρειάζομαι. Φύγε από κοντά μου. Εγώ θα ψηλαφώ με το ραβδί μου και μόνος μου θα βρω τον δρόμο».
Σ’ αυτό ο οδηγός απαντά στον τυφλό:
«Αλλά εγώ βλέπω τον δρόμο, ενώ εσύ δεν βλέπεις. Εγώ έχω βαδίσει σε αυτόν τον δρόμο, ενώ εσύ δεν έχεις βαδίσει. Πιάσε το χέρι μου και ακολούθησέ με ελεύθερα. Πίστεψέ με».
Ο πεισματάρης τυφλός όμως απαντά οργισμένα:
«Φύγε, δεν σε χρειάζομαι. Το ραβδί μου είναι για μένα πιο αξιόπιστος οδηγός από εσένα. Η ψηλάφηση θα με οδηγήσει στον προορισμό γρηγορότερα από την πίστη σ’ εσένα».
Ο ανήσυχος οδηγός τού λέγει και πάλι:
«Υπάρχουν όμως ληστές και απατεώνες στον δρόμο· θα σε συλλάβουν και θα σε οδηγήσουν σε ψεύτικο δρόμο. Γι’ αυτό ακολούθησέ με».
Ο τυφλός όμως επιμένει και διώχνει τον οδηγό:
«Φύγε από κοντά μου. Η ψηλάφηση του δρόμου θα με οδηγήσει γρηγορότερα και ασφαλέστερα στην πόλη μου απ’ ό,τι τα μάτια σου».
Έτσι χωρίζονται ο τυφλός και ο οδηγός του. Οι ειδωλολατρικοί λαοί ψηλαφούν με το ραβδί τους, χωρίς να βλέπουν ότι αυτό το ραβδί το κρατά στο χέρι του το πονηρό πνεύμα· οι χριστιανικοί λαοί όμως προχωρούν ελεύθερα πίσω από τον Οδηγό τους, τον Κύριο Ιησού Χριστό, με πλήρη πίστη και παιδική εμπιστοσύνη σε Αυτόν. Και Εκείνος τρέφει προς όσους Τον ακολουθούν με πίστη μια αγάπη πρωτοφανή επάνω στον γήινο πλανήτη, η οποία μαρτυρήθηκε με την έσχατη ταπείνωση και με τα πάθη επάνω στον Σταυρό.
Εκείνος είπε ότι έφερε μάχαιρα, για να διαχωρίσει. Και διαχώρισε τον τυφλωμένο κόσμο. Ορισμένοι τυφλοί, έχοντας πίστη σε Αυτόν, Τον ακολούθησαν ως Οδηγό τους. Άλλοι τυφλοί, όμως, έχοντας περισσότερη πίστη στο ραβδί τους παρά στον Χριστό, παρέμειναν να χτυπούν και να ψηλαφούν με το ραβδί στον άγνωστο δρόμο, χωρίς οδηγό.
Το Συντακτικό Προσωπικό
