Πηγή: Αιρετικά
Ο συγγραφέας δεν πίστευε ποτέ στην ποσοτική δημοκρατία, μια δικτατορία παροδικών πλειοψηφιών που παράγονται σε μεγάλο βαθμό από τα συμφέροντα της κυρίαρχης πλουτοκρατίας. Το ψέμα της εκπροσώπησης καταρρέει. Οι επαγγελματίες πολιτικοί, που ήδη εξαιρούνται από τη συνοχή και τον σεβασμό της βούλησης του εκλογικού σώματος λόγω της έλλειψης εντολής που θεσπίζεται από το σύνταγμα, δεν εκπροσωπούν τον λαό αλλά τις ισχυρές δυνάμεις που έχουν καθορίσει οικονομικά και μεσολογιακά την εκλογή τους. Η δημοκρατία θα πρέπει να είναι «η συμμετοχή ενός λαού στο πεπρωμένο του» (Άρθουρ Μέλερ Βαν ντεν Μπρουκ). Δεν προκαλεί πλέον έκπληξη το γεγονός ότι οι πολιτικές τάξεις είναι αδιάφορες ή εχθρικές προς τον λαό. Σκεφτείτε τον οπλουργό Γκουίντο Κροσέτο, υπουργό Άμυνας της Ουάσιγκτον: ο πολεμιστής από το Κούνεο αναγνωρίζει ότι οι Ιταλοί είναι αντίθετοι στη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια προς την Ουκρανία, αλλά δεν τον νοιάζει: ο λαός δεν γνωρίζει και δεν καταλαβαίνει.
Μια θέση που συμμερίζονται πολλοί αυτοαποκαλούμενοι δημοκράτες. Η πολωνική υπόθεση, το πλήρες πραξικόπημα της κυβέρνησης εναντίον του προέδρου και της κυρίαρχης αντιπολίτευσης, με την επίθεσή της στο Συνταγματικό Δικαστήριο, είναι ένα λαμπρό παράδειγμα. Τα γεγονότα στη Βαρσοβία αναφέρονται ελάχιστα στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Παράξενο, έτσι δεν είναι; Κι όμως, το ζήτημα είναι τεράστιο: Ο πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ, εκμεταλλευόμενος την απουσία του προέδρου στο εξωτερικό, κατόχου της εξουσίας διορισμού και βέτο, έστειλε ένοπλη αστυνομία στο Συνταγματικό Δικαστήριο για να απομακρύνει ανεπιθύμητους δικαστές και να διορίσει τους δικούς του πιστούς. Ο πρόεδρος Ναβρόκι επέστρεψε βιαστικά στην πατρίδα του και εισέβαλε στο κτίριο του Δικαστηρίου. Η αντιπαράθεση βρίσκεται σε εξέλιξη και η ΕΕ τάσσεται ανοιχτά υπέρ του πραξικοπηματία Τουσκ.
Φορούν τη μάσκα της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της διάκρισης των εξουσιών, του κράτους δικαίου και ούτω καθεξής, και θα ήθελαν να διατηρήσουν τη μεταμφίεση, αλλά η πραγματικότητα υπερισχύει της μυθοπλασίας. Για δεκαετίες, η απάτη έχει κάνει θαύματα. Όσο άφθονα ψίχουλα έφταναν στο μεγάλο συμπόσιο του καταναλωτισμού και η αφθονία επέτρεπε την ενοποίηση μιας μεγάλης μεσαίας τάξης, ήταν εύκολο να κάνει τον λαό να χορεύει στο ρυθμό της ελίτ. Οι εκλογές ήταν, κατ' αρχήν, δίκαιες. Αυτό δεν αποτελούσε πρόβλημα για τα ανώτερα κλιμάκια της εξουσίας, με τις δυνάμεις στο πεδίο να αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από τους υπηρέτες τους. Για αυτόν τον λόγο, οι τυπικές ελευθερίες ήταν σεβαστές.
Η παράσταση τελείωσε. Τα χρόνια της ισχνότητας έφτασαν, αναπόφευκτα για τις πολιτικές που ακολουθούνταν εδώ και δεκαετίες. Η βασιλεία της επισφάλειας έχει ξεκινήσει, οι άνθρωποι έχουν φτωχύνει, οι μάζες του Τρίτου Κόσμου, που έχουν κληθεί από την ολιγαρχία, έχουν φτάσει. Τα δικαιώματα σε επίπεδο βουβωνικής χώρας δεν αντισταθμίζουν την απώλεια των κοινωνικών δικαιωμάτων. Η δημοκρατική, φιλελεύθερη, παγκοσμιοποιητική συναίνεση έχει καταρρεύσει. Ο βασιλιάς είναι γυμνός και όλο και πιο κοντά στην ανατροπή. Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, στη Βαρσοβία, στις Βρυξέλλες και αλλού, στο διάολο οι «ιερές» αρχές της δημοκρατίας. Δεν είναι πλέον χρήσιμες. τις ποδοπατούν χωρίς ντροπή καθώς πέφτουν οι τελευταίες μάσκες. Όλα αυτά είναι ξεκάθαρα στην Πολωνία και τις Βρυξέλλες, την αυτοκρατορία μιας αφομοιωμένης κάστας που νομοθετεί χωρίς το επίσημο εμπόδιο της δημοκρατίας και της λογοδοσίας.
Αλλά και στο Βερολίνο, όπου προσπαθούν τα πάντα για να απαγορεύσουν το AfD, τώρα το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας. Στο Βουκουρέστι, έφτασαν στο σημείο να ακυρώσουν τις εκλογές που έχουν ήδη διεξαχθεί, στις οποίες ο ρουμανικός λαός είχε ψηφίσει άσχημα, από την άποψή του, εκλέγοντας έναν υποψήφιο (τώρα υπό κράτηση!) που αντιτίθεται στην ΕΕ και τον παγκοσμιοποίηση. Στο Παρίσι, νομικοί ελιγμοί που υποστηρίζονται από τη δικαστική εξουσία επιχειρούν να αποκλείσουν τη Μαρίν Λεπέν από τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Στο Λονδίνο, βρίσκεται σε εξέλιξη μια σκληρή καταστολή, διώκοντας και φυλακίζοντας τους Βρετανούς που τολμούν να κυματίσουν τη σημαία της χώρας τους. Στη Βουδαπέστη, η ΕΕ της Ούρσουλα στραγγάλισε την κυβέρνηση Όρμπαν με βαριές οικονομικές κυρώσεις, οι οποίες ήρθησαν μετά τη νίκη του λακέ Πέτερ Μαγιάρ. Στη Μαδρίτη, η κυβέρνηση -η οποία ελέγχει το Συνταγματικό Δικαστήριο- επιβάλλει έναν νόμο περί ιθαγένειας που ανατρέπει τη σύνθεση του εκλογικού σώματος.
Δεν αποτελεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι στην Πολωνία, ο πρωθυπουργός, στέλνοντας αστυνομία να περικυκλώσει το Συνταγματικό Δικαστήριο, σκηνοθέτησε, με την υποστήριξη της ΕΕ, το πρώτο πραξικόπημα στην «δημοκρατική» Ευρώπη. Η ιστορία είναι περίπλοκη και χρονολογείται από πολύ παλιά. Δεν μπορεί να ξεχαστεί ότι το 2010, ο τότε πρόεδρος Λεχ Κατσίνσκι, του Πατριωτικού Κόμματος (PiS) (το κόμμα του Ναβρότσκι), σκοτώθηκε, μαζί με ενενήντα υψηλόβαθμους Πολωνούς πολιτικούς, στρατιωτικούς και οικονομικούς αξιωματούχους, σε ένα αεροπορικό δυστύχημα που δεν έχει ποτέ διευκρινιστεί. Η σύγκρουση μεταξύ εκείνων που θέλουν να διατηρήσουν την εθνική ανεξαρτησία και των υποστηρικτών της παγκοσμιοποίησης και της ΕΕ έχει γίνει ολοένα και πιο έντονη. Ο Ναβρόκι πιστεύει ότι οι εθνικοί νόμοι θα πρέπει να υπερισχύουν των φιλοευρωπαϊκών, κάτι που υποστηρίζεται από διάφορες αποφάσεις πολωνικών δικαστηρίων, ενώ ο Τουσκ είναι υπόχρεος στις Βρυξέλλες και τις οικονομικές δυνάμεις.
Κάποιοι μπορεί να θυμούνται τις απειλητικές προειδοποιήσεις της von der Leyen προς τις κυβερνήσεις που δεν είναι ευθυγραμμισμένες με την Ένωση: «Έχουμε τα μέσα να σας φέρουμε σε τάξη». Ο Μπερλουσκόνι, που εκδιώχθηκε το 2011 από μια διεθνή επιχείρηση που διευκολύνθηκε από τον Πρόεδρο Ναπολιτάνο, γνώριζε κάτι γι' αυτό, όπως και η καημένη Ελλάδα το 2015, η οποία είδε τη λαϊκή βούληση να απορρίπτεται στο δημοψήφισμα κατά των «μεταρρυθμίσεων» που επιβλήθηκαν από την ΕΚΤ, την ΕΕ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Τα διακυβεύματα στη Βαρσοβία, μια χώρα 38 εκατομμυρίων κατοίκων, είναι εξαιρετικά υψηλά: η Πολωνία, διατηρώντας το δικό της νόμισμα, το ζλότι, διατηρεί τη νομισματική κυριαρχία, καθώς η κεντρική τράπεζα δεν υπόκειται στην ΕΚΤ. Ο Τουσκ πιέζει για την είσοδο στο ευρώ, κάτι που έχει ρίξει γρήγορα τη Βουλγαρία, την τελευταία άφιξη στον ευρωκρατικό παράδεισο, σε κρίση.
Η εθνική τράπεζα της Πολωνίας, αφού έφερε πίσω στην πατρίδα τα αποθέματα χρυσού που διατηρούσε στο εξωτερικό, αγοράζει φυσικό χρυσό ως προφύλαξη και δεν θέλει να τον παραδώσει στην ΕΚΤ. Επί του παρόντος, η Πολωνία, στριμωγμένη ανάμεσα σε δύο γιγάντιους, ιστορικούς εχθρούς, τη Γερμανία και τη Ρωσία, είναι το ανατολικότερο φυλάκιο του ΝΑΤΟ. Έχει τον πιο οργανωμένο στρατό στην Ευρώπη. Συνορεύει με την Ουκρανία, με την οποία έχει μια ιστορική εδαφική διαμάχη, επειδή η περιοχή Λβιβ -πρώην μέρος της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων- κατοικείται κυρίως από Πολωνούς. Έχει υποδεχτεί αμέτρητους Ουκρανούς που έφευγαν από τον πόλεμο, αλλά ο πληθυσμός είναι κουρασμένος, ενοχλημένος από την παρουσία τους και το σχετικό κόστος. Η παραδοσιακή αποστροφή του Τουσκ προς τη Ρωσία και τη Γερμανία αντισταθμίζεται τώρα από μια φιλογερμανική πολιτική που είναι δύσκολο να αποδεχτεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού, όπως και η υποταγή του στην ΕΕ.
Τα γεγονότα στη Βαρσοβία έχουν επομένως πολλαπλές πτυχές, καθώς και εθνικές ιδιαιτερότητες, που τονίζονται όχι μόνο από το κρίσιμο ζήτημα της ένταξης ή μη στο ευρώ, αλλά και από τη γεωγραφική θέση της Πολωνίας, τον αυξανόμενο στρατιωτικό της ρόλο στο ΝΑΤΟ, την εγγύτητά της στην ουκρανική ζώνη σύγκρουσης και τον δυσκίνητο γείτονά της, τη Ρωσία. Επομένως, η σύγκρουση μεταξύ του Τουσκ (συν τις Βρυξέλλες και τον Eurotower στη Φρανκφούρτη) και του Ναβρότσκι, του λευκού πραξικοπήματος της ευρωπαϊκής μεταδημοκρατίας, τώρα «democratura», δηλαδή μιας δημοκρατίας πολύ κοντά στη δικτατορία, μας αφορά στενά. Η συνενοχή πολλών κυβερνήσεων (πρώτα και κύρια της Γερμανίας του Μερτς) και η αηδιαστική σιωπή του δουλοπρεπούς μηχανισμού των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης είναι εξωφρενική αλλά όχι εκπληκτική. Η φωνή του αφέντη είναι σιωπηλή: η σιωπή είναι συναίνεση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου