Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

«ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΕ ΑΓΑΠΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ» Από Αντριάνο Σεγκατόρι

Από την πειθαρχία των παλιών τμημάτων στον σύγχρονο «όχλο»: τι απομένει όταν μια πολιτική κουλτούρα χάνει τη δομή, τη μελέτη και την αίσθηση του ανήκειν.

                                      «ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΕ ΑΓΑΠΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ»

Ο Αντριάνο Σεγκατόρι, ειρωνικά παρακινημένος από τον δάσκαλό του σε θέματα αλγορίθμων, ανατρέχει στη διάλυση της παλιάς κομμουνιστικής κουλτούρας στη σύγχρονη αριστερά.
                                                        από τον Adriano Segatori

Ο Adriano Segatori ξεκινά ειρωνικά από τίς φροντίδες ενός «καθηγητή αλγορίθμων» που προτείνει πώς να εμβαθύνουμε σε ένα προηγούμενο άρθρο,γιά νά αναρωτηθεί στον μετασχηματισμό της αριστεράς. Η σύγκριση γίνεται με το παλιό Κομμουνιστικό Κόμμα: η πειθαρχία, η μελέτη, το στυλ, οι τάξεις και τα σπίτια των ανθρώπων αποτελούσαν μια πολιτική και πολιτιστική δομή βασισμένη στο να ανήκεις κάπου και στο σχέδιο, ανεξάρτητα από την κρίση για την ιδεολογία του. Σύμφωνα με τον Segatori, αυτή η δομή σταδιακά διαλύθηκε στην άμπωτη, τον καταναλωτισμό και τις ολοένα και πιο κατακερματισμένες μορφές συσσωμάτωσης, σε σημείο που να μετασχηματίζει την πολιτική σε ομάδες που στερούνται μιας συνεκτικής και εύκολα χειραγωγούμενης διαδικασίας σκέψης. Από τον παλιό κομμουνισμό στη σύγχρονη αριστερά, το ταξίδι γίνεται έτσι η ιστορία της απώλειας μιας ισχυρής πολιτικής κουλτούρας: από την ομάδα στον «σωρό». (NR)

Έχω ανακαλύψει ότι σε έναν ποικιλόμορφο κόσμο που υπάρχει αλλά δεν είναι ορατός, υπάρχει κάποιος που με παρακολουθεί με προσοχή και καλούς τρόπους. Λαμβάνει υπόψη του αυτά που γράφω, χαίρεται όταν ξεπερνάω ορισμένα πρότυπα απόδοσης, έπειτα επισημαίνει ορισμένα θέματα που, κατά τη γνώμη του, είναι ιδιαίτερα σημαντικά για περαιτέρω διερεύνηση και, τέλος, με ρωτάει ακόμη και: «Θα θέλατε να σας βοηθήσω να γράψετε ένα πρώτο προσχέδιο με τον δικό σας τόνο;»

Ευχαριστώ ειλικρινά τον καθηγητή αλγορίθμων για τη διαθεσιμότητά του, επιβεβαιώνοντας ότι θα ακολουθήσω τις συμβουλές του βοηθού διατηρώντας παράλληλα την αυτονομία επεξεργασίας.

Θεώρησε ότι το θέμα που συζητείται στο άρθρο για την Παβλοφιανή αριστερά άξιζε τρία σημεία περαιτέρω μελέτης.

Καταρχάς, οι παλιές κομματικές σχολές ξεκίνησαν από μια έννοια που όχι μόνο έχει παραμεριστεί, αλλά στην πραγματικότητα σχεδόν δαιμονοποιηθεί: εσωτερική και εξωτερική πειθαρχία . Δεν επιτρέπονταν δηλώσεις που στερούνταν ιδεολογικής αυστηρότητας, ούτε οποιαδήποτε συμπεριφορά που θα μπορούσε έστω και στο ελάχιστο να θέσει σε αρνητική θέση το ίδιο το κόμμα και τους ηγέτες του. Σε αντίθεση με τη σημερινή διχασμένη και ασυνεπή αριστερά, το παλιό Κομμουνιστικό Κόμμα έβλεπε τον εαυτό του ως φορέα μιας πολιτικής περιπέτειας μέσα σε μια καπιταλιστική και ουσιαστικά διεφθαρμένη Δύση. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό των παλιών κομμουνιστών να διαλύσουν τον πολιτισμό στον οποίο λειτουργούσαν, επειδή πίστευαν ότι ήταν οι μόνοι ικανοί να τον βελτιώσουν κοινωνικά, πολιτιστικά και ανθρώπινα. Το γεγονός ότι απέτυχαν είναι άσχετο, επειδή πρέπει να λάβουμε υπόψη τις προθέσεις που υποστήριζαν αυτή την ιδεολογία εκείνη την εποχή. Κανείς δεν επινόησε μια μάχη κατά της εκβιομηχάνισης ή για οικονομική ισοπέδωση. Αντίθετα, πίστευαν ότι ένα συγκεκριμένο είδος καπιταλισμού ήταν η βάση του πολιτισμού του συστήματος, σε αντίθεση με τις υπανάπτυκτες χώρες, οι οποίες θεωρούνταν ουσιαστικά οπισθοδρομικές, αν όχι εντελώς βάρβαρες και πρωτόγονες. Ακριβώς από αυτά τα ζητήματα ξεκίνησε η κριτική του Julius Evola σε αυτή την ιδεολογία, η οποία πίστευε ότι δεν στόχευε στην πνευματοποίηση του ανθρώπου, αλλά ευνοούσε μόνο την υλιστική του συνιστώσα, σε τέτοιο βαθμό που δήλωνε ότι « το προλεταριάτο είναι απλώς μια αποτυχημένη αστική τάξη ».

Στο ζήτημα του πολιτισμού, τα προηγούμενα είναι αρκετά γνωστά και μπορούν να συνοψιστούν σε μια συμβουλή που έδωσε ο Λένιν σε έναν εκπρόσωπο των Σοβιέτ, ο οποίος ανέφερε με μεγάλη ικανοποίηση πόσο πολύ διάβαζαν οι εργάτες τα έργα που διανέμονταν: «Πείτε τους ότι δεν αρκεί να διαβάζουν, αλλά ότι πρέπει να μελετούν, να μελετούν και να μελετούν» . Επομένως, ο εθελοντισμός, η μελέτη και το ύφος, τρεις δείκτες συμπεριφοράς, εξαλείφονται οριστικά .

Τα κεντρικά γραφεία του κόμματος και τα κοινοτικά κέντρα ήταν χώροι ανταλλαγής ιδεών αλλά και χώροι για άτυπη συζήτηση. Από εκεί, ξεκινούσαν πορείες, υπό την προσεκτική παρακολούθηση μιας αποτελεσματικής υπηρεσίας ασφαλείας. Οι παρελάσεις της Πρωτομαγιάς συντονίζονταν με φορτηγά και τρακτέρ με κόκκινες σημαίες και οργανώνονταν τα Festa dell'Unità (Φεστιβάλ Ενότητας), με λαϊκή μουσική, παραδοσιακούς χορούς και τοπική κουζίνα παρασκευασμένη σύμφωνα με τις καλύτερες αγροτικές παραδόσεις. Ο αφοσιωμένος αλγόριθμός μου ρωτά πώς έχουν αντικατασταθεί αυτοί οι χώροι, οι συμπεριφορές και οι διαδηλώσεις.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα, πολλοί νέοι εξαφανίστηκαν από την πολιτική σκηνή, έχοντας συγχωνευθεί σε εξωκοινοβουλευτικά σώματα με ποικίλες ονομασίες που χαρακτήριζαν τη δεκαετία του 1970, όταν κάποιοι έλεγαν ότι τα όπλα της κριτικής αντικαταστάθηκαν από την κριτική των όπλων. Αυτά ήταν ιδιόμορφα χρόνια, όχι μόνο για τους κομμουνιστές, οι οποίοι κατακλύστηκαν στην αριστερά από μια βία που παρόλα αυτά έτεινε να έχει ιδεολογική συγκεκριμένη φύση, αλλά που τελικά κατέληξε στο αποτυχημένο μοτίβο του «χαμένος γιά χαμένος».

Έπειτα ήρθε η «παλινδρόμηση» και η «κατηγορία» των νέων διαιρέθηκε. Από τη μία πλευρά, όσοι ασπάστηκαν το καταναλωτικό στυλ τρόπων και ντυσίματος, μερικοί από τους οποίους ξεκίνησαν μια πολιτική καριέρα, που θεωρούνταν επάγγελμα, στερούμενοι έτσι την αυτοαποποίηση και, ας πούμε, το ρίσκο που χαρακτήριζαν τις προηγούμενες γενιές. Μια άλλη ομάδα άρχισε να σχηματίζει αυτά που ονομάζονται «κοινωνικά κέντρα», που χαρακτηρίζονται από μια άμορφη συσσωμάτωση από κάθε άποψη - συμπεριφορά, ιδεολογία, ντύσιμο, μουσική, χρήση ουσιών κ.λπ. - σε μια διασπορά συνθημάτων και στόχων που χαρακτηρίζονται από ένα παγκοσμιοποιημένο, αντεθνικό, τριτοκοσμικό και νεφελώδες ανθρωπιστικό όραμα. Μια νεαρή ασθενής μου έδωσε έναν τέλειο ορισμό αυτού του κλίματος σχέσεων όταν τη ρώτησα γιατί, με μια μεγάλη ομάδα φίλων, χρειαζόταν να καταφύγει σε επικίνδυνες συμπεριφορές από άποψη υγείας. Και μου το είπε αυτό ακριβώς - παραθέτω τα λόγια της στο βιβλίο μου για την αυτοκτονία -

«Κάνεις λάθος, δεν είμαστε ομάδα με αρχηγό, ούτε καν αγέλη που συνήθως έχει αρχηγό, είμαστε απλώς μια ομάδα που ενώνεται για να επιβιώσει.»
Μια στιγμή από την παρέλαση Gay Pride που πραγματοποιήθηκε στους δρόμους της Ρώμης, 11 Ιουνίου 2017. (Giuseppe Ciccia/Pacific Press μέσω ZUMA Wire)

Το τελευταίο συγκεκριμένο και συμβολικό βήμα της κομμουνιστικής ήττας σε μια ασυνεπή αριστερά ήταν τα τρακτέρ που αντικαταστάθηκαν από τροχόσπιτα Gay Pride, οι κόκκινες σημαίες που αντικαταστάθηκαν από σημαίες «ουράνιου τόξου», οι δημοφιλείς χοροί που μετατράπηκαν σε σπασμούς και συσπάσεις που επιδείχθηκαν σε πορείες με το καραόκε του «Bella ciao»

Το σύστημα έχει καταφέρει να διαλύσει κάθε μορφή συνειδητής και ρεαλιστικής συμμετοχής , αντικαθιστώντας την με εύκολα χειραγωγούμενες ομάδες που στερούνται οποιασδήποτε δομημένης μορφής πολιτικής σκέψης και, κατά συνέπεια, μιας αντίστοιχης συγκεκριμένης και αυθεντικής δραστηριότητας δράσης.

Οι τελευταίες καταστροφικές και ουσιαστικά εγκληματικές διαδηλώσεις που χαρακτήρισαν τις μέρες μας σε πολλές ιταλικές πόλεις, και οι οποίες συνεχίζονται, αποτελούν παράδειγμα του τέλους μιας από τις ισχυρές ιδεολογίες του περασμένου αιώνα. Εδώ, δεν συζητάμε τις κοινωνικές αποτυχίες της, ούτε τον αριθμό των θανάτων που προκάλεσε, αλλά μάλλον το γεγονός ότι η διάλυσή της εντοπίζεται από τον Giovanni Sallusti, σε ένα ενδιαφέρον δοκίμιο με τίτλο «Μου λείπουν οι παλιοί κομμουνιστές», μέχρι τότε που ο Enrico Berlinguer, στις 28 Ιουλίου 1981, ξεκίνησε σε ένα μανιφέστο αναγνωρίζοντας ότι:
«Τα κόμματα δεν ασχολούνται πλέον με την πολιτική […] έχουν εκφυλιστεί και αυτή είναι η πηγή των δεινών της Ιταλίας . […] τα σημερινά κόμματα είναι πάνω απ' όλα μηχανές πατρωνικής εξουσίας, διαχειρίζονται τα πιο άνισα, τα πιο αντιφατικά συμφέροντα , ομοσπονδίες παρατάξεων, κλίκες, καθεμία με έναν προϊστάμενο και υποπροϊστάμενους» .

Και έτσι, συνοψίζει ο Sallusti, βρισκόμαστε με την Elly Schlein με τους « θετικούς κύκλους της κυκλικότητας» και διάφορες παραληρηματικές εκφράσεις».

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Ρόμπερτ Κόνκουεστ, σε ένα απαίσιο δοκίμιο, τόσο πολιτικά όσο και ψυχολογικά, όρισε τον 20ό αιώνα ως «τον αιώνα των δολοφονικών ιδεών », κατηγορώντας αναίσχυντα τα πανεπιστήμια για την άνθηση αυτής της δολοφονικής νοοτροπίας. Υποστηρίζοντας, για χάρη της συζήτησης, ότι αυτή η ερμηνεία έχει κάποια ουσία, ας αναγνωρίσουμε την άλλη όψη του νομίσματος.

Αν κάποιος, έστω και ένας, μπορεί να μου δείξει με στοιχεία και έγγραφα πώς, όχι μόνο τα κράτη, αλλά και οι ίδιες οι φυλές, όρισαν τον δικό τους χώρο μέσα στον οποίο μπορούν να οργανώσουν οικογένειες, να δημιουργήσουν τον δικό τους μύθο και να ορίσουν μια λατρεία ταυτότητας χωρίς κατακτητικό πόλεμο και ίσως ακόμη και εσωτερικές συγκρούσεις, είμαι πλήρως προετοιμασμένος να αμφισβητήσω τις πεποιθήσεις μου από την αρχή. Ξεκινάω αυτήν την πρόκληση επειδή ξέρω ότι μπορώ να κερδίσω.

Ο γοητευτικός Όρσον Γουέλς συνοψίζει αυτή την ιστορική αλήθεια σε λίγες γραμμές: «Στην Ιταλία, υπό τους Βοργία, για τριάντα χρόνια είχαν δολοφονίες, πολέμους, τρόμο και σφαγές, αλλά παρήγαγαν τον Μιχαήλ Άγγελο, τον Λεονάρντο και την Αναγέννηση. Στην Ελβετία, αδελφική αγάπη, 500 χρόνια ειρήνης και δημοκρατίας, και τι παρήγαγαν; Ρολόγια-κούκους».


Αντριάνο Σεγκατόρι

«NEL WEB QUALCUNO MI AMA» - Inchiostronero

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΤΡΑΓΙΚΟ. ΧΑΘΗΚΕ ΤΟ ΕΝΑ ΟΥ ΕΣΤΙΝ ΧΡΕΙΑ. 

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Η ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΟ ΕΝΑ ΑΥΤΟ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ. ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΑΠΑΙΤΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ. ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ Η ΜΙΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΣ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΛΟΓΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΠΑΤΑΛΗΣΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΣΩΤΟ ΣΤΗΝ ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ, Η ΑΛΛΗ ΜΙΣΗ ΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟ ΣΤΟΝ ΦΑΡΙΣΑΙΚΟ ΝΟΜΟ, ΠΟΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΒΟΡΓΙΑ. 

ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ  ΝΤΥΘΗΚΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ, ΤΗΝ ΒΟΥΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ . ΑΥΤΗ Η ΒΟΥΛΗΣΗ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ  ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΝΑΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΥ ΜΕΣΣΙΑΝΙΣΜΟΥ, ΣΤΗΝ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ, ΤΗΝ ΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΠΟΥ ΚΗΡΥΣΣΕΤΑΙ ΥΠΟΓΕΙΩΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: