
Ο Αντριάνο Σεγκατόρι, ειρωνικά παρακινημένος από τον δάσκαλό του σε θέματα αλγορίθμων, ανατρέχει στη διάλυση της παλιάς κομμουνιστικής κουλτούρας στη σύγχρονη αριστερά.
από τον Adriano Segatori
Ευχαριστώ ειλικρινά τον καθηγητή αλγορίθμων για τη διαθεσιμότητά του, επιβεβαιώνοντας ότι θα ακολουθήσω τις συμβουλές του βοηθού διατηρώντας παράλληλα την αυτονομία επεξεργασίας.
Θεώρησε ότι το θέμα που συζητείται στο άρθρο για την Παβλοφιανή αριστερά άξιζε τρία σημεία περαιτέρω μελέτης.

Στο ζήτημα του πολιτισμού, τα προηγούμενα είναι αρκετά γνωστά και μπορούν να συνοψιστούν σε μια συμβουλή που έδωσε ο Λένιν σε έναν εκπρόσωπο των Σοβιέτ, ο οποίος ανέφερε με μεγάλη ικανοποίηση πόσο πολύ διάβαζαν οι εργάτες τα έργα που διανέμονταν: «Πείτε τους ότι δεν αρκεί να διαβάζουν, αλλά ότι πρέπει να μελετούν, να μελετούν και να μελετούν» . Επομένως, ο εθελοντισμός, η μελέτη και το ύφος, τρεις δείκτες συμπεριφοράς, εξαλείφονται οριστικά .

Για μεγάλο χρονικό διάστημα, πολλοί νέοι εξαφανίστηκαν από την πολιτική σκηνή, έχοντας συγχωνευθεί σε εξωκοινοβουλευτικά σώματα με ποικίλες ονομασίες που χαρακτήριζαν τη δεκαετία του 1970, όταν κάποιοι έλεγαν ότι τα όπλα της κριτικής αντικαταστάθηκαν από την κριτική των όπλων. Αυτά ήταν ιδιόμορφα χρόνια, όχι μόνο για τους κομμουνιστές, οι οποίοι κατακλύστηκαν στην αριστερά από μια βία που παρόλα αυτά έτεινε να έχει ιδεολογική συγκεκριμένη φύση, αλλά που τελικά κατέληξε στο αποτυχημένο μοτίβο του «χαμένος γιά χαμένος».
Έπειτα ήρθε η «παλινδρόμηση» και η «κατηγορία» των νέων διαιρέθηκε. Από τη μία πλευρά, όσοι ασπάστηκαν το καταναλωτικό στυλ τρόπων και ντυσίματος, μερικοί από τους οποίους ξεκίνησαν μια πολιτική καριέρα, που θεωρούνταν επάγγελμα, στερούμενοι έτσι την αυτοαποποίηση και, ας πούμε, το ρίσκο που χαρακτήριζαν τις προηγούμενες γενιές. Μια άλλη ομάδα άρχισε να σχηματίζει αυτά που ονομάζονται «κοινωνικά κέντρα», που χαρακτηρίζονται από μια άμορφη συσσωμάτωση από κάθε άποψη - συμπεριφορά, ιδεολογία, ντύσιμο, μουσική, χρήση ουσιών κ.λπ. - σε μια διασπορά συνθημάτων και στόχων που χαρακτηρίζονται από ένα παγκοσμιοποιημένο, αντεθνικό, τριτοκοσμικό και νεφελώδες ανθρωπιστικό όραμα. Μια νεαρή ασθενής μου έδωσε έναν τέλειο ορισμό αυτού του κλίματος σχέσεων όταν τη ρώτησα γιατί, με μια μεγάλη ομάδα φίλων, χρειαζόταν να καταφύγει σε επικίνδυνες συμπεριφορές από άποψη υγείας. Και μου το είπε αυτό ακριβώς - παραθέτω τα λόγια της στο βιβλίο μου για την αυτοκτονία -
«Κάνεις λάθος, δεν είμαστε ομάδα με αρχηγό, ούτε καν αγέλη που συνήθως έχει αρχηγό, είμαστε απλώς μια ομάδα που ενώνεται για να επιβιώσει.»

Το τελευταίο συγκεκριμένο και συμβολικό βήμα της κομμουνιστικής ήττας σε μια ασυνεπή αριστερά ήταν τα τρακτέρ που αντικαταστάθηκαν από τροχόσπιτα Gay Pride, οι κόκκινες σημαίες που αντικαταστάθηκαν από σημαίες «ουράνιου τόξου», οι δημοφιλείς χοροί που μετατράπηκαν σε σπασμούς και συσπάσεις που επιδείχθηκαν σε πορείες με το καραόκε του «Bella ciao»

Οι τελευταίες καταστροφικές και ουσιαστικά εγκληματικές διαδηλώσεις που χαρακτήρισαν τις μέρες μας σε πολλές ιταλικές πόλεις, και οι οποίες συνεχίζονται, αποτελούν παράδειγμα του τέλους μιας από τις ισχυρές ιδεολογίες του περασμένου αιώνα. Εδώ, δεν συζητάμε τις κοινωνικές αποτυχίες της, ούτε τον αριθμό των θανάτων που προκάλεσε, αλλά μάλλον το γεγονός ότι η διάλυσή της εντοπίζεται από τον Giovanni Sallusti, σε ένα ενδιαφέρον δοκίμιο με τίτλο «Μου λείπουν οι παλιοί κομμουνιστές», μέχρι τότε που ο Enrico Berlinguer, στις 28 Ιουλίου 1981, ξεκίνησε σε ένα μανιφέστο αναγνωρίζοντας ότι:
«Τα κόμματα δεν ασχολούνται πλέον με την πολιτική […] έχουν εκφυλιστεί και αυτή είναι η πηγή των δεινών της Ιταλίας . […] τα σημερινά κόμματα είναι πάνω απ' όλα μηχανές πατρωνικής εξουσίας, διαχειρίζονται τα πιο άνισα, τα πιο αντιφατικά συμφέροντα , ομοσπονδίες παρατάξεων, κλίκες, καθεμία με έναν προϊστάμενο και υποπροϊστάμενους» .
Και έτσι, συνοψίζει ο Sallusti, βρισκόμαστε με την Elly Schlein με τους « θετικούς κύκλους της κυκλικότητας» και διάφορες παραληρηματικές εκφράσεις».
Ο Ρόμπερτ Κόνκουεστ, σε ένα απαίσιο δοκίμιο, τόσο πολιτικά όσο και ψυχολογικά, όρισε τον 20ό αιώνα ως «τον αιώνα των δολοφονικών ιδεών », κατηγορώντας αναίσχυντα τα πανεπιστήμια για την άνθηση αυτής της δολοφονικής νοοτροπίας. Υποστηρίζοντας, για χάρη της συζήτησης, ότι αυτή η ερμηνεία έχει κάποια ουσία, ας αναγνωρίσουμε την άλλη όψη του νομίσματος.
Αν κάποιος, έστω και ένας, μπορεί να μου δείξει με στοιχεία και έγγραφα πώς, όχι μόνο τα κράτη, αλλά και οι ίδιες οι φυλές, όρισαν τον δικό τους χώρο μέσα στον οποίο μπορούν να οργανώσουν οικογένειες, να δημιουργήσουν τον δικό τους μύθο και να ορίσουν μια λατρεία ταυτότητας χωρίς κατακτητικό πόλεμο και ίσως ακόμη και εσωτερικές συγκρούσεις, είμαι πλήρως προετοιμασμένος να αμφισβητήσω τις πεποιθήσεις μου από την αρχή. Ξεκινάω αυτήν την πρόκληση επειδή ξέρω ότι μπορώ να κερδίσω.
Ο γοητευτικός Όρσον Γουέλς συνοψίζει αυτή την ιστορική αλήθεια σε λίγες γραμμές: «Στην Ιταλία, υπό τους Βοργία, για τριάντα χρόνια είχαν δολοφονίες, πολέμους, τρόμο και σφαγές, αλλά παρήγαγαν τον Μιχαήλ Άγγελο, τον Λεονάρντο και την Αναγέννηση. Στην Ελβετία, αδελφική αγάπη, 500 χρόνια ειρήνης και δημοκρατίας, και τι παρήγαγαν; Ρολόγια-κούκους».
Αντριάνο Σεγκατόρι
«NEL WEB QUALCUNO MI AMA» - Inchiostronero
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΤΡΑΓΙΚΟ. ΧΑΘΗΚΕ ΤΟ ΕΝΑ ΟΥ ΕΣΤΙΝ ΧΡΕΙΑ.
Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Η ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΟ ΕΝΑ ΑΥΤΟ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ. ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΑΠΑΙΤΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ. ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ Η ΜΙΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΣ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΛΟΓΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΠΑΤΑΛΗΣΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΣΩΤΟ ΣΤΗΝ ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ, Η ΑΛΛΗ ΜΙΣΗ ΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟ ΣΤΟΝ ΦΑΡΙΣΑΙΚΟ ΝΟΜΟ, ΠΟΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΒΟΡΓΙΑ.
ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΝΤΥΘΗΚΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ, ΤΗΝ ΒΟΥΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ . ΑΥΤΗ Η ΒΟΥΛΗΣΗ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΝΑΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΥ ΜΕΣΣΙΑΝΙΣΜΟΥ, ΣΤΗΝ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ, ΤΗΝ ΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΠΟΥ ΚΗΡΥΣΣΕΤΑΙ ΥΠΟΓΕΙΩΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου