Πηγή: The Slingshot
Η ιστορία έχει πάντα δει βία και τραγωδία, που προκαλούνται από αυτοκράτορες, δικτάτορες και αιμοδιψή πολιτικά καθεστώτα, σε μια ατελείωτη λίστα τραγωδιών και μαζικών εξοντώσεων. «Ο άνθρωπος δεν είναι ένα υπάκουο ον», έγραψε ο Σ. Φρόιντ. Απέναντι σε αυτές τις τραγωδίες, αναπτύχθηκε μια μεγαλύτερη επίγνωση με την πάροδο του χρόνου και στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ιδρύθηκε το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης για να δικάσει τα εγκλήματα πολέμου του Εθνικοσοσιαλισμού και τους τραγικούς πρωταγωνιστές του. Οι δίκες της Νυρεμβέργης αντιπροσώπευαν ένα ορόσημο στην ιστορία και στην αναζήτηση μιας μορφής δικαιοσύνης ικανής να περιορίσει τις υπερβολές του ανθρώπινου πνεύματος, οι οποίες παρόλα αυτά συνεχίστηκαν, συχνά ξεχασμένες ένοχα επειδή απείχαν από τα κυρίαρχα συμφέροντα.
Υπάρχουν επίσης μορφές καταπίεσης και μαζικής καταστροφής που είναι πιο «άυλες» στις εκδηλώσεις τους, αλλά των οποίων η προφανής κακόβουλη φύση υποκρύπτει το χέρι και την ευθύνη εκείνων που τις διαπράττουν. Στον χρηματοοικονομικό τομέα, αυτά τα χέρια κρύβονται πίσω από προπετάσματα που αποτελούνται από αμέτρητες εικονικές εταιρείες, που βρίσκονται σε συχνά απρόσιτους φορολογικούς παραδείσους. Ο χρηματοοικονομικός τομέας, προστατευμένος από αυτά τα προπετάσματα, γίνεται ένα είδος μη συμβατικού όπλου πολέμου, με αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις σε χώρες και κοινότητες, δημιουργώντας τελικά απαράδεκτη φτώχεια και ανισότητα.
Ίσως ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε αν αυτό το χρηματοοικονομικό σύστημα, δεδομένου του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιείται, θα πρέπει να θεωρείται ένα μη συμβατικό όπλο πολέμου. Ας προσπαθήσουμε να διευκρινίσουμε το νόημα, την ιστορική διαδρομή και τα στοιχεία πίσω από αυτή την κατηγορία, ξεκινώντας από το πώς εξελίχθηκε η χρηματοοικονομική επανάσταση και πώς το χρηματοοικονομικό σύστημα έχει γίνει ένα εργαλείο που υπερβαίνει τη χρήση του στις αγορές και στις επιχειρηματικές σχέσεις, μετατρέποντάς το σε μέσο επίθεσης σε χώρες και έθνη, σε σημείο που υπονομεύει και αποδομεί τον ρόλο της δημοκρατίας, η οποία τώρα φαίνεται να υποτάσσεται στα παιχνίδια της.
Η ιστορική πορεία που οδήγησε τα χρηματοοικονομικά να αναλάβουν τον ρόλο ενός άυλου, δυνητικά εγκληματικού παράγοντα μπορεί να ανιχνευθεί σε τρεις συγκεκριμένες στιγμές:
– Η πρώτη καθοριστική στιγμή ήταν η 15η Αυγούστου 1971 , όταν ο Νίξον κήρυξε το τέλος του κανόνα συναλλάγματος του χρυσού . Την ακριβή αυτή ημερομηνία, ολόκληρος ο δυτικός κόσμος άλλαξε. Με το τέλος της μετατρεψιμότητας του δολαρίου σε χρυσό, δημιουργήθηκαν δύο αντίθετοι κόσμοι: ο άπειρος και αμέτρητος κόσμος του χαρτονομίσματος, του απείρως εκτυπώσιμου, και ο πραγματικός, πεπερασμένος και μετρήσιμος κόσμος στον οποίο ζούμε. Οι δύο κόσμοι είναι ασυμβίβαστοι, αλλά τα κυρίαρχα συμφέροντα έχουν επιβάλει μια σκόπιμα ψευδή αλήθεια. Θα το ανακαλύψουμε αυτό με το πετροδολάριο, με τον καταστροφικό πληθωρισμό και με τις κυριακάτικες βόλτες με ποδήλατο.
– Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου στις 9 Νοεμβρίου 1989 , εξάλειψε το ρωσικό εμπόδιο, και την επόμενη δεκαετία, ο χρηματοπιστωτικός τομέας ετοίμασε το δικό του «κόκκινο χαλί», σε μια συνεχή επίθεση όχι μόνο στις αγορές, αλλά και στην κυριαρχία των χωρών που συνορεύουν με την αυτοκρατορία: Χιλή, Μεξικό ( ομόλογα τεκίλα ), Αργεντινή ( ομόλογα τάνγκο ), Βραζιλία ( ομόλογα σάμπα ), Φιλιππίνες, Ταϊλάνδη, Μαλαισία, Νότια Κορέα. Όλα σε γενική σιωπή. Το 1992, ο Σόρος επιτέθηκε στη λίρα Αγγλίας και την ιταλική λίρα, μαζί με την πτώση της πρώτης κυβέρνησης μετά το Tangentopoli, η οποία οδήγησε στην έξοδο από το ΕΝΣ και στους ελιγμούς του Αμάτο στους τρεχούμενους λογαριασμούς. Η δημοκρατία απειλήθηκε από μια ισχυρότερη δύναμη. Η δεκαετία είδε τη συμπαιγνία μεταξύ ακαδημαϊκών κύκλων, χρηματοπιστωτικών και πολιτικής, με εκμεταλλευτικά και αντιεπιστημονικά βραβεία Νόμπελ να καλύπτουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα με μια αδιαμφισβήτητη, αλλά ψευδή, αλήθεια, εν μέσω της κακόβουλης, ένοχης και δουλικής σιωπής όλων. Η πραγματική οικονομία, μια κοινωνική επιστήμη, δίνει τη θέση της στα χρηματοοικονομικά, που ανυψώνονται σε ακριβή επιστήμη.
– Στις 12 Νοεμβρίου 1999 , ο Άλαν Γκρίνσπαν κατάργησε οριστικά ό,τι είχε απομείνει από τη νομισματική ρύθμιση που προέβλεπε ο Νόμος Glass-Steagall , ο οποίος εισήχθη το 1933 από τον Ιταλό Φερδινάνδο Πεκόρα για να εμποδίσει την κερδοσκοπία που είχε προκαλέσει τη Μεγάλη Ύφεση. Ταυτόχρονα, ο Γκρίνσπαν απορύθμισε πλήρως τα παράγωγα, γεγονός που διαστρέβλωσε τη χρηματοπιστωτική αγορά. Τα πλασματικά χρηματοοικονομικά, αποκομμένα από τον πραγματικό κόσμο, καθαγιασμένα από τους δόλιους νομπελίστες και απορρυθμισμένα, έγιναν όπλο μαζικής καταστροφής που θα χτυπήσει κακόβουλα όλες τις δυτικές χώρες, οδηγώντας τες στο χρέος, εν μέρει λόγω υπαιτιότητας μιας ανεπαρκούς πολιτικής τάξης. Χώρες που τα υπομένουν όλα αυτά σιωπηλά. Ο Γκρίνσπαν φέρει σοβαρή ευθύνη, αλλά παραμένει υπό κηδεμονία.
Ο χρηματοπιστωτικός τομέας παράγει μια συγκέντρωση πλούτου άνευ προηγουμένου στην ιστορία και, όπως γράφει ο Νόαμ Τσόμσκι, δημιουργεί μια εικονική Γερουσία που κυριαρχεί σε μεμονωμένα κράτη και χώρες, ικανή να καθορίσει όχι μόνο τις οικονομικές αλλά, πάνω απ' όλα, τις κοινωνικές τους τάσεις, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ίδια την επιβίωση της δημοκρατίας. Οι κυβερνήσεις, υπό πολιορκία, επιδεικνύουν μια αδυναμία που υπονομεύει την κοινωνία των πολιτών, αλλά αποτυγχάνουν να την αντιμετωπίσουν. Το πιο προφανές παράδειγμα είναι η αδράνεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία φαίνεται να λειτουργεί ακέφαλα σε ένα δραματικό ιστορικό πλαίσιο.
Έπειτα, όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας, δραματικά εις βάρος μας, αλλά μέσω μιας χειραγωγημένης από τα μέσα ενημέρωσης απεικόνισης. Αυτή είναι η περίπτωση της κρίσης των ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου του 2008, η οποία κατέστρεψε τον κόσμο. Ωστόσο, οι πέντε ένοχες επενδυτικές τράπεζες διασώθηκαν επειδή θεωρήθηκαν πολύ μεγάλες για να αποτύχουν , παρόλο που αυτό δεν ήταν αλήθεια. Αυτό ουσιαστικά ανέτρεψε όλους τους αντιμονοπωλιακούς νόμους και άνοιξε το δρόμο για τη μεγαλύτερη φούσκα στην ιστορία.
Η επίθεση στο ευρώ σχεδιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2010, όπως ανέφεραν τότε οι Wall Street Journal και La Repubblica . Η επίθεση ξεκίνησε τον Απρίλιο, στοχεύοντας την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, και στη συνέχεια επεκτάθηκε στην Ισπανία τον Αύγουστο. Τον Σεπτέμβριο του 2011, η κακόβουλη επίθεση μας χτύπησε, με μια εξάπλωση - έναν προηγουμένως άγνωστο όρο - που ξαφνικά εκτοξεύτηκε και στη συνέχεια κατέρρευσε με παράλογο τρόπο. Τα γραφήματα δείχνουν ξεκάθαρα τα στοιχεία της κακίας, αλλά για άλλη μια φορά, η σιωπή έγινε το σύνθημα.
Έκτοτε, κάθε φορά που η απόδοση μιας χώρας - ας επικεντρωθούμε στη δική μας - θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα, χρησιμοποιούνται το πιστωτικό spread και οι αξιολογήσεις, στερούμενες επιστημονικής σημασίας. Η τριπλή αξιολόγηση AAA που απονεμήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, θα έπρεπε να εγείρει ανησυχίες για χειραγώγηση, αλλά τα υποτακτικά μέσα ενημέρωσης φαίνεται να τα αγνοούν όλα. Τα χρηματοοικονομικά συσκοτίζουν την πραγματική οικονομία, η οποία γίνεται υπηρέτριά της: ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θα έπρεπε να είναι.
Βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής στην ιστορία και δεν κατανοούμε ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας και τα διοικητικά του όργανα ασκούν μια εξουσία που λογοδοτεί μόνο στον εαυτό του, χωρίς καμία ευθύνη, απειλώντας όχι μόνο τις αγορές, όπως συνέβαινε πάντα, αλλά και την κοινωνική ισορροπία των χωρών, ιδίως των δυτικών. Αυτή η εξουσία αφαιρεί προνόμια από τις νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις, οι οποίες είναι ευάλωτες σε επιθέσεις, και υπονομεύει την ουσία της δημοκρατίας, η οποία επικαλείται πολύ συχνά, αλλά επιτυγχάνεται τόσο σπάνια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου