Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ (2)

ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΑ

Θεόδωρος Βελλιανίτης, 

Οι πνευματισταί εν Αθήναις“ / 

„Οι πνευματιζόμενοι ποιηταί“

Το Άστυ, Nr. 316, 19.–20. Οκτωβρίου 1891, Σ. 1



Το ζήτημα της ημέρας. – Νέα θαύματα. – Ένα δίστιχο του Μυσσέ. – Κίνηση τραπεζιών και βαρελιών. – Κλπ. κλπ. κλπ.

Συνεχίζουμε να μεταδίδουμε νέες πληροφορίες για το ζήτημα που έθεσε το Άστυ και που σήμερα αναστατώνει ολόκληρη την Αθήνα. Ύστερα από τη φιλική επιστολή του κ. Στρατήγη, πήγαμε και συναντήσαμε ξανά τους πνευματιστές. Μείναμε ολόκληρη τη νύχτα στο σαλόνι του κ. Σουρή και ανοίξαμε μια πιο διεξοδική συζήτηση γι’ αυτό το ζήτημα.

Ο κ. Στρατήγης, ο πιο ένθερμος απ’ όλους, μας έδωσε περισσότερες εξηγήσεις για τα πραγματικά παράδοξα και καταπληκτικά φαινόμενα. Μας είπε ότι, από τότε που σπούδαζε στη Γερμανία, είχε μυηθεί στα μυστήρια του πνευματισμού. Σ’ αυτό συνέβαλαν οι μελέτες που έκανε κατά τη μετάφραση του Φάουστ, ώστε δεν πίστεψε όταν είδε τον κ. Πολέμη να επικοινωνεί με πνεύματα. Αυτό εδραίωσε ακόμη περισσότερο την πεποίθησή του και αύξησε την πίστη του στις θεωρίες για τον πνευματισμό.

«Εμείς», μας είπε, «όπως κι εσύ, αποδίδουμε όλα τα παθολογικά φαινόμενα που παρουσιάζει ο κ. Πολέμης στην ιδιότητά του να υπνωτίζεται. Ο Πολέμης είναι εξαιρετικό υποκείμενο για υπνωτισμό, γιατί διαθέτει τις ικανότητες του αυτοϋπνωτισμού, της αυθυποβολής και της τηλαισθησίας, τις οποίες αναπτύξατε αρκετά διεξοδικά. Εκτός όμως απ’ αυτά, υπάρχουν και άλλα φαινόμενα, ακατανόητα, που δεν υπάγονται στους φυσιολογικούς νόμους. Έτσι, δεν μπορούμε να εξηγήσουμε πώς ο κ. Πολέμης μπορεί, ακουμπώντας μόνο το χέρι του πάνω σε οποιοδήποτε σκεύος, ακόμη και πάνω σε μάρμαρο ή και σε σίδερο, να το κάνει να σείεται, ακόμη και μόνο προσηλώνοντας το βλέμμα του σ’ αυτά τα σώματα.

Μια μέρα περνούσαν από κάποιον δρόμο όπου υπήρχε ένα βαρέλι γεμάτο ρετσίνι. Ο κ. Πολέμης ακούμπησε πάνω του το χέρι του και το βαρέλι, που ζύγιζε ίσως εξακόσιες οκάδες, άρχισε να τρέμει και έπειτα να κινείται, ώστε αναγκάστηκε να σηκώσει το χέρι του για να πέσει αυτό κάτω. Το πιο παράξενο όμως είναι ότι, όταν κοιτάζει άθελά του το μικρό τραπέζι του κ. Σουρή, αυτό αρχίζει να τρέμει κι έπειτα να περιστρέφεται. Όλα αυτά δεν υπάγονται ούτε στον υπνωτισμό ούτε στην υπνοβασία, και κανείς δεν μπορεί να μας πείσει ότι δεν επιδρούν πάνω σ’ αυτά τα άψυχα σώματα παράξενες, άγνωστες μέχρι σήμερα δυνάμεις, σαν κι αυτές που διαθέτει ο Πολέμης.

Η τηλαισθησία του κ. Πολέμη

Και δεν είναι μόνο αυτά, εκείνα που εσύ αποκαλείς πλάνες των αισθήσεων. Εμείς έχουμε πειστεί απόλυτα ότι δεν είναι ψευδαισθήσεις. Σου αναφέρω ένα παράδειγμα. Μια μέρα ο κ. Πολέμης περπατούσε μαζί με τον κ. Σουρή σε απόσταση χιλίων μέτρων από μένα. Ξαφνικά ο κ. Πολέμης σταματά και λέει:

— Ας περιμένουμε τον Στρατήγη. Έρχεται και σε λίγο θα είναι εδώ.

Έκπληκτος ο κ. Σουρής με είδε ύστερα από λίγη ώρα να εμφανίζομαι. Αλλά ακόμη κι αυτές οι σκιές και τα φαντάσματα που εσύ χλευάζεις…»

— Καλά, δεν θα λύσουμε τώρα αυτό το ζήτημα. Εμείς, λοιπόν, πιστεύουμε ακράδαντα σ’ αυτά τα φαντάσματα και στις αναλήψεις της ψυχής του Πολέμη, γιατί έχουμε μπροστά μας γεγονότα. Σας δίνω ένα απλούστατο παράδειγμα. Πριν από λίγες μέρες βρίσκονταν σ’ αυτό το σαλόνι ο κ. Πολέμης και ο Σουρής. Εγώ ήμουν στον γάμο του αδελφού μου στον Πειραιά. Αυτό οι φίλοι μας δεν το γνώριζαν. Ξαφνικά ο Πολέμης λέει: «Έλα να δούμε πού βρίσκεται ο Στρατήγης». Κάθισε μπροστά στον καθρέφτη και με είδε να φοράω φράκο, ανάμεσα στους καλεσμένους του γάμου, μελαγχολικό, και να σκέφτομαι: «Τι χάνω μένοντας εδώ». Με ρώτησαν την επόμενη μέρα και έμεινα έκπληκτος, γιατί όχι μόνο ήμουν στον γάμο, αλλά σκεφτόμουν και περίπου αυτά τα πράγματα.


Μια άλλη μέρα πλησιάσαμε όλοι μαζί στον καθρέφτη και ο κ. Πολέμης ζήτησε να δει την αδελφή του. Πράγματι, την είδε να παίρνει φάρμακο. Όλα αυτά αποδείχτηκαν απολύτως αληθινά και ακριβή. Πολλές φορές βρίσκει την ώρα με ακρίβεια δευτερολέπτου, χωρίς να έχει μπροστά του ρολόι. Εξήγησέ μας όλα αυτά. Ονόμασέ τα όπως θέλεις, αλλά δεν μπορείς να τα αποδώσεις μόνο στον υπνωτισμό.

Ο Μυσσέ, τα πνεύματα της ελεημοσύνης, της αγάπης και της ελπίδας

Έδωσες στο κοινό μια εξήγηση για την επίκληση των πνευμάτων. Αφού λοιπόν θέλεις, σου δίνουμε και μερικούς στίχους που δόθηκαν ως χρησμοί. Να, για παράδειγμα, ένα δίστιχο του Μυσσέ, του οποίου το πνεύμα καλέσαμε εδώ μια μέρα. Όταν ρωτήθηκε πού έβρισκε ο Γάλλος ποιητής όλη εκείνη τη φωτιά που έχυσε στους στίχους του, απάντησε:

Η φλόγα όπου έκαιε μες στ’ άσαρκά μου στήθια,
ήταν ο έρως που γεννά η φλογερή αλήθεια.

Και δεν καλέσαμε μόνο πνεύματα ποιητών και φιλοσόφων, αλλά… αλλά και εντελώς αφηρημένα πνεύματα, όπως της ζωγραφικής, της ελπίδας, της αγάπης και της ελεημοσύνης. Να τι είπαν αυτά τα πνεύματα. Η Ελπίδα είπε: «Η ελπίδα είναι η άγκυρα του πλοίου της ζωής μέσα στο πέλαγος του βίου».

Το πνεύμα της αγάπης αποκρίθηκε: «Να αγαπάτε, να αγαπάτε, γιατί όποιος αγαπά δεν πέφτει, όποιος αγαπά δεν λέει ψέματα, όποιος αγαπά δεν σκοτώνει».

Η ελεημοσύνη απάντησε: «Να ελεείτε, να ελεείτε, γιατί η ελεημοσύνη είναι το κλειδί που ανοίγει τις πύλες της Εδέμ».

Όταν, μπροστά μου, έγινε μια ερώτηση στο τραπέζι, ενώ όμως ο κ. Πολέμης απουσίαζε, αυτό δεν μπόρεσε να απαντήσει.

ΓΙΑ ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΤΥΧΗ Ο ΣΚΟΤ ΠΕΚ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΛΑΧΙ ΜΑΣ ΦΩΤΙΣΑΝ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΜΕ ΠΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΕΙΝΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΟΔΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ. ΜΟΝΟ ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΩΝ ΕΩΣΦΟΡΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΥΠΟΠΤΕΥΘΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΤΡΕΛΛΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΕΧΕΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: