Πηγή: Σα Σου
Σήμερα το πρωί δεν πήγα στη διαμαρτυρία και, ενώ άκουγα μια διάλεξη του αείμνηστου Φραντσέσκο Λαμέντολα, βρέθηκα να αναλογίζομαι ένα ερώτημα που θεωρώ θεμελιώδες: την ανάγκη να ανακτήσουμε ένα όραμα ύπαρξης με σκοπό.
Μου φαίνεται ότι η σύγχρονη σκέψη, ακόμη και όταν επιδιώκει να ξεπεράσει την παραδοσιακή πολιτική αντιπολίτευση, παραμένει παγιδευμένη σε έναν κυρίως υλιστικό ορίζοντα.
Οι πλευρές, τα συνθήματα, τα οικονομικά μοντέλα αλλάζουν, αλλά το πεδίο συζήτησης παραμένει σχεδόν πάντα το ίδιο: σχέσεις εξουσίας, κατανομή πλούτου, οικονομικά συμφέροντα, εξουσία των ελίτ, κοινωνική οργάνωση.
Αυτά είναι σημαντικά ερωτήματα, αλλά δεν εξαντλούν την ανθρώπινη πραγματικότητα.
Ο άνθρωπος δεν είναι απλώς το προϊόν των υλικών συνθηκών στις οποίες ζει. Δεν είναι απλώς ένα υποκείμενο με ανάγκες, ενδιαφέροντα και οικονομικές αναγκαιότητες. Υπάρχει μια πνευματική, ηθική και υπερβατική διάσταση που δεν μπορεί να αναχθεί σε αυτές τις κατηγορίες.
Μια κοινωνία μπορεί να είναι οικονομικά αποτελεσματική, να κατανέμει καλύτερα τους πόρους, να εγγυάται την ευημερία και την ασφάλεια, και όμως να έχει χάσει εντελώς το νόημα της ίδιας της της ύπαρξης.
Επειδή το πρόβλημα δεν είναι μόνο το πώς να ζήσει, αλλά και το γιατί να ζήσει. Όχι μόνο ποιες συνθήκες καθιστούν τη ζωή δυνατή, αλλά ποιο νόημα της δίνει αξία.
Εδώ είναι που η οριστική προοπτική αποκτά κρίσιμη σημασία: η αναγνώριση ότι η ανθρώπινη ύπαρξη δεν περιορίζεται στις υλικές της αιτίες, αλλά προσανατολίζεται σε έναν σκοπό.
Και αυτό αλλάζει επίσης ριζικά τον τρόπο που βλέπουμε την πολιτική, την κοινωνία, την ιστορία και τον πολιτισμό.
Πρέπει να επανεξετάσουμε ένα πιο ριζοσπαστικό ερώτημα: όχι μόνο πώς θέλουμε να οργανώσουμε τον κόσμο, αλλά και ποιος είναι ο σκοπός της ύπαρξής μας.
Ίσως η πραγματική υπέρβαση των πολιτικών κατηγοριών στις οποίες είμαστε ακόμα φυλακισμένοι ξεκινά ακριβώς εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου