Πηγή: Il Fatto Quotidiano
Ο πόλεμος κατά του Ιράν δεν είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν εξυπηρετεί τη βελτίωση της δημοκρατικής κατάστασης της χώρας ούτε δίνει ελευθερία στις γυναίκες που δεν ανέχονται τις ισλαμικές αρχές. Η σύγκρουση υποστηρίχθηκε σθεναρά από τον Νετανιάχου και το Ισραήλ. Ο διαρκής πόλεμος είναι απαραίτητος για τη συνέχιση της εξουσίας του Ισραηλινού πρωθυπουργού και μεγάλου μέρους της διεφθαρμένης ηγεσίας. Το σχέδιο του Μεγάλου Ισραήλ, που κατοχυρώνεται στον χάρτη του Λικούντ, υποστηρίζεται τώρα από την πλειοψηφία των Ισραηλινών, οι οποίοι δεν θέλουν να αναγνωρίσουν την ύπαρξη ενός παλαιστινιακού κράτους και, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, έχουν εγκρίνει τη γενοκτονία στη Γάζα. […] Ο Τραμπ παρασύρθηκε στον πόλεμο από το ισραηλινό λόμπι, το οποίο αποτελείται από Χριστιανούς Σιωνιστές και Ευαγγελικούς, καθώς και Εβραίους, και είναι ικανό να διοικεί σημαντικά κεφάλαια και απαράμιλλη επιρροή στα μέσα ενημέρωσης. Ο πρόεδρος διακινδυνεύει την πολιτική του πτώση σε έναν πόλεμο αντίθετο με την προεκλογική του εκστρατεία και για τον οποίο τον εξέλεξε ο λαός της MAGA. Οι οικονομικές συνέπειες, δεδομένης της ενεργειακής κρίσης που επηρεάζει τη βιομηχανία και τη γεωργία και πυροδοτεί τον στασιμοπληθωρισμό, είναι ιδιαίτερα οδυνηρές για τη Δύση. Η Ευρώπη και οι μοναρχίες του Κόλπου, αν και δεν αποφάσισαν για τον πόλεμο, είναι συνεμπόλεμοι επειδή οι βάσεις του ΝΑΤΟ και των Αραβικών χωρών χρησιμοποιούνται για την επίθεση στο Ιράν. Σύμφωνα με το Άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο διέπει την αυτοάμυνα, η Τεχεράνη έχει το δικαίωμα να επιτίθεται σε βάσεις που χρησιμοποιούνται για αμερικανικές επιθέσεις. Οι αιτίες αυτού του πολέμου δεν είναι η ρητορική της «φιλελεύθερης τάξης», δεν συμβάλλουν στην εξαγωγή δημοκρατίας, ούτε αποτελούν εμπόδιο κατά της τρομοκρατίας και της ιρανικής πυρηνικής απειλής, όπως δυστυχώς ισχυρίζεται μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής διπλωματίας. Εάν υπήρχε η πολιτική βούληση για την επιδίωξη μιας πυρηνικής συμφωνίας, οι τελευταίες διαπραγματεύσεις στο Ομάν θα είχαν οδηγήσει σε μια καλύτερη συμφωνία από την JCPOA του 2015, καθώς το Ιράν είναι έτοιμο να κάνει μεγαλύτερες παραχωρήσεις και να αποκηρύξει τα πυρηνικά όπλα. Η τρομοκρατία της Χεζμπολάχ, της Χαμάς και των Χούθι υπάρχει επειδή η Δύση δεν επιδίωξε ποτέ μια δίκαιη λύση στο παλαιστινιακό ζήτημα, σύμφωνα με το δίκαιο του ΟΗΕ. Οι ίδιες ευρωπαϊκές χώρες που αναγνώρισαν πρόσφατα το Κράτος της Παλαιστίνης έχουν, στην πράξη, υποστηρίξει την ατιμωρησία του Ισραήλ μέσω οικονομικής και στρατιωτικής συνεργασίας.
Από στρατηγική άποψη, το Ισραήλ, παρά το γεγονός ότι υπέστη απώλειες σε υποδομές και κατάφερε να αποφύγει σφαγές χάρη στο σύστημα καταφυγίων του, έχει έναν σαφή στόχο: να κυριαρχήσει στη Μέση Ανατολή εξοντώνοντας όσους στέκονται εμπόδιο στο δρόμο του «μεγάλου Ισραήλ». Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να θεωρήσουν το Ιράν έναν λογικό στόχο, τόσο ως αποδυνάμωση του στρατηγικού τους αντιπάλου, της Κίνας, όσο και ως χώρα ικανή να προμηθεύσει βασικές πρώτες ύλες σε έναν κουτσό καπιταλισμό. Ωστόσο, το οικονομικό και ανθρώπινο κόστος της παράτασης του πολέμου καθιστά το εγχείρημα επισφαλές. Είναι απίθανο η απόβαση των Πεζοναυτών στο Χάργκ να είναι σε θέση να αντιστρέψει την πορεία μιας σύγκρουσης από την οποία ακόμη και οι ευρωπαϊκοί και οι ΝΑΤΟϊκοί στρατοί θα ήθελαν να αποστασιοποιηθούν. Το Ιράν δίνει μια υπαρξιακή μάχη για την επιβίωσή του ως κυρίαρχο έθνος. Μια εκεχειρία είναι αδιανόητη εάν δεν αλλάξει το status quo και δεν εξαλείψει την ισραηλινο-αμερικανική απειλή. Βασιζόμενη στην πυραυλική της άμυνα, η Τεχεράνη πιστεύει ότι μπορεί να επικρατήσει σε έναν πόλεμο φθοράς που θα μπορούσε να προκαλέσει μακροπρόθεσμη πολιτική και οικονομική ζημιά στις μοναρχίες του Κόλπου και στη Δύση. Είναι επίσης αλήθεια ότι η τρέχουσα θέση της ιρανικής ηγεσίας δεν αφήνει διέξοδο και θα μπορούσε να προκαλέσει μια ανεξέλεγκτη στρατιωτική και πυρηνική κλιμάκωση. Ο εξαναγκασμός των μοναρχιών του Κόλπου να αλλάξουν συμμάχους και των Ηνωμένων Πολιτειών να εγκαταλείψουν τη Μέση Ανατολή είναι ένας σημαντικός στρατηγικός στόχος, αλλά δεν θα επιτευχθεί εύκολα. Διακυβεύεται η πιθανότητα μιας κοινής ισραηλινοαμερικανικής απόφασης για τη ρίψη μιας τακτικής πυρηνικής βόμβας, πιθανώς διευκολύνοντάς την με μια ψευδή τρομοκρατική επίθεση που θα αποδοθεί στους Ιρανούς.
Αντιμέτωποι με αυτά τα τρομακτικά σενάρια, η διπλωματία των BRICS πρέπει να παρέμβει. Είναι δύσκολο να βασιστεί κανείς στην Ευρώπη. Το Ισραήλ πρέπει να σταματήσει, η Ουάσιγκτον πρέπει να πειστεί να κάνει σημαντικές παραχωρήσεις όσον αφορά τις αποζημιώσεις και τον σεβασμό της κυριαρχίας του Ιράν, το οποίο με τη σειρά του πρέπει να αποκηρύξει τα πυρηνικά όπλα. Η Ρωσία και η Κίνα πρέπει να ενεργήσουν ως εγγυητές, προσφέροντας στην Τεχεράνη την πυρηνική τους ομπρέλα. Η εύρεση διεξόδου είναι απαραίτητη για όλους, ειδικά για τους Ευρωπαίους που έχουν τα πάντα να χάσουν. Εν τω μεταξύ, η κοινωνία των πολιτών σε χώρες που η Τεχεράνη μπορεί να θεωρεί συν-εμπόλεμες φαίνεται αδιάφορη και αποφασισμένη να απολαύσει την Άνοιξη. Καλώς ήρθατε στον μεταμοντέρνο σουρεαλισμό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου