Από την εποχή των Μογγόλων του Τζένγκις Χαν ή την εποχή του Αττίλα, ηγέτη των Ούννων, δεν έχουμε ξαναδεί την απροκάλυπτη χυδαιότητα της αμερικανικής και ισραηλινής επιθετικότητας κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
Τη χυδαιότητα μιας ύπουλης επίθεσης ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Ποτέ πριν δεν είχε φτάσει σε αυτό το σημείο.
Λέγεται ότι το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει πλέον. Αυτό δεν είναι αλήθεια: το διεθνές δίκαιο συνεχίζει να υπάρχει. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι οι πολιτικοί ηγέτες των κρατών δεν είναι πλέον πολιτικοί, αλλά απλώς γκάνγκστερ που επιβιώνουν με νευροπάθειες και εμμονή με το σύνδρομο της «Άπω Δύσης». Αναφέρομαι στην Άγρια Δύση.
Αυτοί οι γκάνγκστερ ισχυρίζονται ότι ενεργούν για να υπερασπιστούν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι πολύ περίεργο το γεγονός ότι τέτοια δικαιώματα στερούνται συνεχώς σε κράτη πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Σκεφτείτε τη Βενεζουέλα και το Ιράν.
Ένας γκάνγκστερ είναι πάντα ψεύτης, και ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει χωρίς ντροπή ότι ο στόχος ήταν να ανατραπεί το σιιτικό ισλαμικό καθεστώς του Ιράν για να απελευθερωθεί ο ευγενής λαός της Περσίας από την καταπίεση.
Κάτι παρόμοιο συνέβη το 1953, όταν ο έντιμος Πρόεδρος Μοχάμεντ Μοσαντέκ ανέλαβε τα ηνία του ιρανικού κράτους. «Έκανε το λάθος» να εθνικοποιήσει τη βιομηχανία πετρελαίου, επιστρέφοντας αυτόν τον πλούτο στον ιρανικό λαό, θέτοντας σε μεγάλο κίνδυνο τη συμμορία των τσακαλιών που ονομάζονταν «Επτά Αδελφές» (οι αγγλοαμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες).
Ακολούθησε αμέσως ένα πραξικόπημα που οργανώθηκε από τους Αμερικανούς γκάνγκστερ και ο Μοσαντέκ καθαιρέθηκε (αν και τα πήγε καλύτερα από τον μεγάλο Ενρίκο Ματέι, ο οποίος σκοτώθηκε για τους ίδιους λόγους).
Ο διεφθαρμένος και χειριστικός Ρεζά Παχλεβί, ο λεγόμενος «Σαχάνσαχ», ή βασιλιάς των βασιλιάδων, ανέβηκε στο θρόνο της Περσίας, υποταγμένος στα αγγλοαμερικανικά συμφέροντα και αδιάφορος για τα συμφέροντα του λαού του. Η ιστορία που ακολούθησε είναι πρόσφατη, με την άφιξη του Χομεϊνί στο Ιράν.
Σήμερα, ο ιρανικός λαός αντιστέκεται και οι ένοπλες δυνάμεις του αντιστέκονται και πολεμούν τους επιτιθέμενους, προκαλώντας ανυπολόγιστες απώλειες και ζημιές στον εχθρό, όπως δείχνουν οι ταινίες και οι φωτογραφίες, και γονατίζοντας τις οικονομίες του κόσμου, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες πρώτα και κύρια, με το κλείσιμο του Ορμούζ.
Αυτό το Ιράν θα είναι το νέο Βιετνάμ για τους Αμερικανούς γκάνγκστερ. Θα είναι το τέλος του παρανοϊκού ονείρου του εγκληματία πολέμου Μπενιαμίν Νετανιάχου για ένα «Μεγάλο Ισραήλ». Θα είναι επίσης το τέλος αυτής της άσεμνης Ευρωπαϊκής Ένωσης, που κυβερνάται, όπως και η Ουκρανία, από άθλιους μιμητές του πιο άθλιου Ναζισμού.
Έχω πει, και επαναλαμβάνω, ότι η ειρήνη στη Μέση Ανατολή μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν το Ιράν διαθέτει επαρκή πυρηνικά όπλα για την ασφάλειά του και για την απαραίτητη αναδιάρθρωση των συμφερόντων ασφαλείας στην ταραγμένη Μέση Ανατολή, με επακόλουθη «διάλυση» όλων των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων.
Οι ΗΠΑ και η Ρωσία είναι δύο υπερδυνάμεις: οι ΗΠΑ έχουν άρτια εξοπλισμένες στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον κόσμο (κάτι γνωρίζουμε γι' αυτές στην Ιταλία), η Ρωσία έχει μία στη Λιβύη και η δεύτερη, δεν θυμάμαι πού.
Τίθεται το ερώτημα: ποιος σκοπεύει να ακολουθήσει πολιτικές επιθετικότητας και κλοπής;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου