Πηγή: Πίνο Κάμπρας
Μια προβολή της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος σε ιρανικό έδαφος πιθανότατα θα αποδεικνυόταν μια καταστροφική στρατηγική αποτυχία. Αυτή είναι η θέση που συμμερίζονται ο πρώην αναλυτής της CIA Λάρι Τζόνσον και ο απόστρατος Συνταγματάρχης του Αμερικανικού Στρατού Λόρενς Μπ. Γουίλκερσον, οι οποίοι εμφανίστηκαν στο podcast της Νίμα Αλκχόρσιντ.
Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ .
Ακόμη και κορυφαίοι αξιωματούχοι του Πενταγώνου αναγνωρίζουν ανοιχτά ότι κανένας πόλεμος δεν κερδίζεται μόνο μέσω της αεροπορικής υπεροχής. Στη συγκεκριμένη περίπτωση του Ιράν, οι δύο ειδικοί αποκλείουν επίσης οποιοδήποτε ρεαλιστικό σενάριο χερσαίας προέλασης.
Η περίφημη 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία θα μπορούσε σίγουρα να αναπτυχθεί γρήγορα στην περιοχή, αλλά -σύμφωνα με τον Τζόνσον- θα της έλειπαν τόσο οι πόροι όσο και ο υλικοτεχνικός εξοπλισμός που είναι απαραίτητοι για να διατηρήσουν παρατεταμένες μάχες πέρα από ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, της τάξης των σαράντα οκτώ ωρών. «Πάρα πολλοί άνθρωποι παραμένουν παγιδευμένοι σε κινηματογραφικές φαντασιώσεις στις οποίες οι στρατιώτες εκτελούν υπεράνθρωπα κατορθώματα αγνοώντας εντελώς τους υλικούς περιορισμούς οποιασδήποτε πραγματικής σύγκρουσης», σχολιάζει σαρκαστικά ο πρώην αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών.
Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΩΝ ΘΑ ΣΗΜΑΙΝΕ ΑΠΟΔΟΧΗ ΜΗ ΒΙΩΣΙΜΩΝ Απωλειών.
Ο Wilkerson τονίζει ότι, για να αναπτύξει μονάδες πεζικού σήμερα, η Ουάσινγκτον θα αναγκαζόταν να βασιστεί στον υλικοτεχνικό διάδρομο γνωστό ως Περιορισμός Κίνησης (ROM) στο Κουβέιτ. «Απλώς κοιτάξτε έναν χάρτη: η μόνη οδός πρόσβασης περνάει από αυτό το νότιο σημείο ελέγχου του Ιράκ κοντά στη Βασόρα, στη συνέχεια μέσα από ανοιχτά εχθρικό έδαφος πριν καν διασχίσει τα ιρανικά σύνορα. Ένα σχεδόν ανέφικτο σενάριο».
Η επιλογή των αμφίβιων επιχειρήσεων με αποβατικά σκάφη που μεταφέρουν χιλιάδες πεζοναύτες θα παρέμενε. Ωστόσο, σημειώνει ο συνταγματάρχης, δυσκολίες θα εμφανίζονταν ήδη στην προπαρασκευαστική φάση. «Ακόμα και η απόκτηση των απαραίτητων αμφίβιων πλοίων θα αποτελούσε σοβαρό πρόβλημα. Η συνεχιζόμενη ένταση μεταξύ του Ναυτικού και του Σώματος Πεζοναυτών καταδεικνύει πόσο υποχρηματοδοτούνται, καθιστώντας δύσκολη ακόμη και την τακτική συντήρηση αυτών των ναυτικών μονάδων».
Και ακόμη και αν τα στρατεύματα κατάφερναν να αποβιβαστούν στις ιρανικές ακτές, προσθέτει ο Wilkerson, πιθανότατα θα εξοντώνονταν σε σύντομο χρονικό διάστημα από διασταυρούμενα πυρά πυραύλων και πυροβολικού.
Ο ΑΛΥΤΟΣ ΚΟΜΠΟΣ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΚΕΤΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ
Στη ρίζα όλων αυτών, ωστόσο, βρίσκεται ένα ακόμη πιο πιεστικό ζήτημα: η διαρθρωτική έλλειψη διαθέσιμου προσωπικού για μια επιχείρηση αυτού του μεγέθους. «Δεν είναι μόνο το ήδη τεράστιο εμπόδιο της μετακίνησης μονάδων στην περιοχή χωρίς να υποστούν καταστροφικές απώλειες», καταλήγει ο Wilkerson. «Το πρόβλημα είναι ταυτόχρονα απλούστερο και πιο σοβαρό: δεν έχουμε τον απαραίτητο αριθμό ανδρών».
Ο Wilkerson τονίζει ότι, για να αναπτύξει μονάδες πεζικού σήμερα, η Ουάσινγκτον θα αναγκαζόταν να βασιστεί στον υλικοτεχνικό διάδρομο γνωστό ως Περιορισμός Κίνησης (ROM) στο Κουβέιτ. «Απλώς κοιτάξτε έναν χάρτη: η μόνη οδός πρόσβασης περνάει από αυτό το νότιο σημείο ελέγχου του Ιράκ κοντά στη Βασόρα, στη συνέχεια μέσα από ανοιχτά εχθρικό έδαφος πριν καν διασχίσει τα ιρανικά σύνορα. Ένα σχεδόν ανέφικτο σενάριο».
Η επιλογή των αμφίβιων επιχειρήσεων με αποβατικά σκάφη που μεταφέρουν χιλιάδες πεζοναύτες θα παρέμενε. Ωστόσο, σημειώνει ο συνταγματάρχης, δυσκολίες θα εμφανίζονταν ήδη στην προπαρασκευαστική φάση. «Ακόμα και η απόκτηση των απαραίτητων αμφίβιων πλοίων θα αποτελούσε σοβαρό πρόβλημα. Η συνεχιζόμενη ένταση μεταξύ του Ναυτικού και του Σώματος Πεζοναυτών καταδεικνύει πόσο υποχρηματοδοτούνται, καθιστώντας δύσκολη ακόμη και την τακτική συντήρηση αυτών των ναυτικών μονάδων».
Και ακόμη και αν τα στρατεύματα κατάφερναν να αποβιβαστούν στις ιρανικές ακτές, προσθέτει ο Wilkerson, πιθανότατα θα εξοντώνονταν σε σύντομο χρονικό διάστημα από διασταυρούμενα πυρά πυραύλων και πυροβολικού.
Ο ΑΛΥΤΟΣ ΚΟΜΠΟΣ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΚΕΤΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ
Στη ρίζα όλων αυτών, ωστόσο, βρίσκεται ένα ακόμη πιο πιεστικό ζήτημα: η διαρθρωτική έλλειψη διαθέσιμου προσωπικού για μια επιχείρηση αυτού του μεγέθους. «Δεν είναι μόνο το ήδη τεράστιο εμπόδιο της μετακίνησης μονάδων στην περιοχή χωρίς να υποστούν καταστροφικές απώλειες», καταλήγει ο Wilkerson. «Το πρόβλημα είναι ταυτόχρονα απλούστερο και πιο σοβαρό: δεν έχουμε τον απαραίτητο αριθμό ανδρών».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου