Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, όταν αρχίζουμε να μιλάμε υπερβολικά για κάτι, αυτό σημαίνει ότι κάτι χάνει το νόημά του και πρέπει να το επικαλούμαστε συνεχώς για να το διατηρήσουμε ζωντανό, ή τουλάχιστον για να κρυφτούμε πίσω από το πρόσχημα κάποιου πράγματος στο οποίο δεν πιστεύουμε πλέον. Υπό αυτή την έννοια, ο δημόσιος λόγος μοιάζει λίγο με την κουκουβάγια της Αθηνάς που πετάει στο λυκόφως ενός κόσμου: είναι το ψέμα των ισχυρών, η εξαπάτηση των δειλών, η παγίδα των ταπεινών. Και θα ήταν δύσκολο να βρεθεί κάτι που να ομιλείται, να προπαγανδίζεται και να επιβάλλεται πιο ευρέως, όπως σε ένα στρατόπεδο Πολ Ποτ, από τις λεγόμενες ευρωπαϊκές αξίες, ιδιαίτερα φιλόξενες. Αλλά μόλις κάτι σπάσει σε αυτούς τους ψαλμούς, αποδεικνύεται ότι είναι απλώς ένα είδος σεναρίου, μια πλοκή κατασκευασμένη στην καρδιά της ετερογένεσης των σκοπών, τίποτα περισσότερο από ένα καλοσχεδιασμένο σενάριο. Έτσι, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, αυτές οι αξίες, που είναι εισηγμένες στο ουσιαστικό χρηματιστήριο ολιγαρχικών συμφερόντων, σβήνονται εύκολα, σαν να ήταν αστείο: την περασμένη εβδομάδα, η αξιοθαύμαστη Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε την παράταση του καθεστώτος προσωρινής προστασίας για τους ανθρώπους που εγκαταλείπουν τον πόλεμο στην Ουκρανία μέχρι τον Μάρτιο του 2028, εξαιρώντας, ωστόσο, τους άνδρες σε ηλικία μάχης και όσους έχουν υποχρεώσεις στρατιωτικής θητείας, κάτι που, παρεμπιπτόντως, ισχύει για τους άνδρες έως 60 ετών.
Ο λόγος για όλα αυτά είναι πολύ προφανής και πολύ εγκληματικός: δεδομένου ότι τα ουκρανικά στρατεύματα είναι πλέον σε έλλειψη μετά τη σφαγή μιας ολόκληρης γενιάς, προκύπτει η ανάγκη να διασφαλιστεί ότι κανείς δεν θα ξεφύγει από τη θανατηφόρα στρατολόγηση, ότι κανείς δεν θα θυσιαστεί για να αγοράσει χρόνο για τις ελίτ της ΕΕ. Οι απίστευτες εικόνες των αναγκαστικών στρατολογήσεων κυκλοφορούν σε όλο τον κόσμο, εξοργίζοντας τους πάντες, εκτός από τις «φιλόξενες» ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι οποίες προσπαθούν με κάθε τρόπο να επιβιώσουν συνεχίζοντας τον ήδη χαμένο πόλεμό τους. Προσποιούνται ότι δεν βλέπουν και δεν καταλαβαίνουν ότι αν η αρχή είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ευπρόσδεκτοι για να ξεφύγουν από έναν πόλεμο, αυτό θα πρέπει να είναι η πρώτη ανησυχία όσων μπορεί να εμπλέκονται άμεσα.
Όσοι έχουν ήδη γίνει δεκτοί δεν θα σταλούν πίσω στον αποστολέα - δηλαδή, στον Ζελένσκι ή σε κάποιον εκ μέρους του - προς το παρόν, δεδομένης της ολοένα και πιο επισφαλούς θέσης τους. Αυτό συμβαίνει επειδή οι ευρωπαϊκές χώρες είναι πολύ αδύναμες για να το κάνουν αυτό, και πάνω απ' όλα επειδή εάν προκύψουν σοβαρές αναταραχές, όπως θα μπορούσε κανείς εύκολα να φανταστεί, θα κατακλύσουν και τελικά θα καταστρέψουν ολόκληρη την μεταναστευτική πολιτική. Επομένως, η δειλία του λόμπινγκ και του οικονομικού κατεστημένου των Βρυξελλών δεν έχει φτάσει ακόμη σε αυτό το ακραίο μέτρο. Αλλά στην απελπισία τους, θα δοκιμάσουν τα πάντα: όπως επισημαίνει ένας πολιτικός σχολιαστής, οι ευρωπαϊκές αρχές τελικά δεν συμπεριφέρονται διαφορετικά από τις συμμορίες στρατολόγησης του Ντούτσε του Κιέβου. Απλώς φέρνουν στο μείγμα τις φανταστικές «αξίες» τους. Αλλά τελικά, και εδώ, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, επειδή τη στιγμή που το ευρωπαϊκό εγχείρημα θα γίνει ένα έργο πολέμου κατά της Ρωσίας, η ήττα θα σημάνει την κατάρρευση αυτού του συστήματος διακυβέρνησης. Η αποτροπή της εξόδου από την Ουκρανία είναι απλώς ένας τρόπος καθυστέρησης με την μάταιη ελπίδα ότι μερικές ουρές στα βενζινάδικα θα πυροδοτήσουν μια επανάσταση στη Μόσχα, ενώ παράλληλα δεν συνειδητοποιείται ότι τα ολοένα και πιο ακριβά καύσιμα στη Δύση δημιουργούν ένα νέο ρήγμα με τους πληθυσμούς να είναι πλέον πολύ απομακρυσμένοι από τις πολιτικές της ΕΕ.
Οι διάσημες αξίες ανταλλάσσονται για να φτάσουμε στο 2030, με τρελές και άχρηστες πολεμικές δαπάνες για έναν πραγματικό πόλεμο, όταν τελικά όλα αυτά τα ζητήματα θα φτάσουν στο αποκορύφωμά τους και θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι απέγιναν όλα τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια (μέχρι στιγμής 217) που κλάπηκαν από τους πολίτες, την πρόνοια, την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση και ρίχτηκαν στην ουκρανική σφαγή: τότε θα υπάρξουν προβλήματα για τα κορίτσια που πουλάνε σαμπουάν που ηγούνται της ηπείρου με τις πολεμικές τους μεταμορφώσεις και τις οικονομικές τους επεκτάσεις.
Ο λόγος για όλα αυτά είναι πολύ προφανής και πολύ εγκληματικός: δεδομένου ότι τα ουκρανικά στρατεύματα είναι πλέον σε έλλειψη μετά τη σφαγή μιας ολόκληρης γενιάς, προκύπτει η ανάγκη να διασφαλιστεί ότι κανείς δεν θα ξεφύγει από τη θανατηφόρα στρατολόγηση, ότι κανείς δεν θα θυσιαστεί για να αγοράσει χρόνο για τις ελίτ της ΕΕ. Οι απίστευτες εικόνες των αναγκαστικών στρατολογήσεων κυκλοφορούν σε όλο τον κόσμο, εξοργίζοντας τους πάντες, εκτός από τις «φιλόξενες» ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι οποίες προσπαθούν με κάθε τρόπο να επιβιώσουν συνεχίζοντας τον ήδη χαμένο πόλεμό τους. Προσποιούνται ότι δεν βλέπουν και δεν καταλαβαίνουν ότι αν η αρχή είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ευπρόσδεκτοι για να ξεφύγουν από έναν πόλεμο, αυτό θα πρέπει να είναι η πρώτη ανησυχία όσων μπορεί να εμπλέκονται άμεσα.
Όσοι έχουν ήδη γίνει δεκτοί δεν θα σταλούν πίσω στον αποστολέα - δηλαδή, στον Ζελένσκι ή σε κάποιον εκ μέρους του - προς το παρόν, δεδομένης της ολοένα και πιο επισφαλούς θέσης τους. Αυτό συμβαίνει επειδή οι ευρωπαϊκές χώρες είναι πολύ αδύναμες για να το κάνουν αυτό, και πάνω απ' όλα επειδή εάν προκύψουν σοβαρές αναταραχές, όπως θα μπορούσε κανείς εύκολα να φανταστεί, θα κατακλύσουν και τελικά θα καταστρέψουν ολόκληρη την μεταναστευτική πολιτική. Επομένως, η δειλία του λόμπινγκ και του οικονομικού κατεστημένου των Βρυξελλών δεν έχει φτάσει ακόμη σε αυτό το ακραίο μέτρο. Αλλά στην απελπισία τους, θα δοκιμάσουν τα πάντα: όπως επισημαίνει ένας πολιτικός σχολιαστής, οι ευρωπαϊκές αρχές τελικά δεν συμπεριφέρονται διαφορετικά από τις συμμορίες στρατολόγησης του Ντούτσε του Κιέβου. Απλώς φέρνουν στο μείγμα τις φανταστικές «αξίες» τους. Αλλά τελικά, και εδώ, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, επειδή τη στιγμή που το ευρωπαϊκό εγχείρημα θα γίνει ένα έργο πολέμου κατά της Ρωσίας, η ήττα θα σημάνει την κατάρρευση αυτού του συστήματος διακυβέρνησης. Η αποτροπή της εξόδου από την Ουκρανία είναι απλώς ένας τρόπος καθυστέρησης με την μάταιη ελπίδα ότι μερικές ουρές στα βενζινάδικα θα πυροδοτήσουν μια επανάσταση στη Μόσχα, ενώ παράλληλα δεν συνειδητοποιείται ότι τα ολοένα και πιο ακριβά καύσιμα στη Δύση δημιουργούν ένα νέο ρήγμα με τους πληθυσμούς να είναι πλέον πολύ απομακρυσμένοι από τις πολιτικές της ΕΕ.
Οι διάσημες αξίες ανταλλάσσονται για να φτάσουμε στο 2030, με τρελές και άχρηστες πολεμικές δαπάνες για έναν πραγματικό πόλεμο, όταν τελικά όλα αυτά τα ζητήματα θα φτάσουν στο αποκορύφωμά τους και θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι απέγιναν όλα τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια (μέχρι στιγμής 217) που κλάπηκαν από τους πολίτες, την πρόνοια, την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση και ρίχτηκαν στην ουκρανική σφαγή: τότε θα υπάρξουν προβλήματα για τα κορίτσια που πουλάνε σαμπουάν που ηγούνται της ηπείρου με τις πολεμικές τους μεταμορφώσεις και τις οικονομικές τους επεκτάσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου