Αγαπητέ Αμερικανέ: Κανείς στην κυβέρνηση δεν σε εκπροσωπεί

Αγαπητέ Αμερικανέ: Κανείς στην κυβέρνηση δεν σε εκπροσωπεί

Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς

Η Marjorie Taylor Greene, ο Thomas Massie, ο Tucker Carlson, η Candice Owens και μερικοί άλλοι που έχουν πρόσβαση στην προβολή των μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου και εμού, συμφωνούν ότι η Ουάσινγκτον δεν αντιπροσωπεύει τον αμερικανικό λαό. Ούτε οι πολιτειακές ή οι τοπικές κυβερνήσεις. Οι Συντηρητικοί ισχυρίζονταν παλιά ότι όσο πιο κοντά σε κάποιον είναι η κυβέρνηση, τόσο καλύτερα σε εκπροσωπεί, αλλά αυτή δεν είναι η εμπειρία μου.

Η Marjorie Taylor Greene λέει, σωστά, ότι δεν μπορείς να πας κόντρα σε μια κομματική θέση, αλλιώς θα σε κυνηγήσουν. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να προκύψει ηγεσία εντός των κομμάτων για να φέρει αλλαγή. Τα οικονομικά συμφέροντα που χρηματοδοτούν τις εκλογές είναι αυτά που επωφελούνται από την κυβέρνηση. https://reason.com/podcast/2026/06/29/marjorie-taylor-greene-youre-not-being-represented/?mc_eid=b0a2efcaec&utm_source=Reason+Magazine&utm_campaign=20a7ecd1ea-reason_brand|new_at_reason|2026_06_29&utm_medium=email&utm_term=0_31d7ef7f57-20a7ecd1ea-589981256

Λέει ότι θα ήταν δυνατό να ξεπεραστεί το σύστημα, αλλά «απαιτεί την πλήρη συμμετοχή του αμερικανικού λαού. Και ο αμερικανικός λαός απλώς δεν είναι πλήρως εμπλεκόμενος».

Έχει δίκιο. Προσπαθώ από το 1975, όταν μπήκα στο προσωπικό του Κογκρέσου, να πείσω τους Αμερικανούς να εμπλακούν πριν τους πιάσει το δίχτυ. Δεν έχω σημειώσει μεγάλη επιτυχία.

Η κύρια επιτυχία μου ως Βοηθός Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ ήταν η ψήφιση της μείωσης των φορολογικών συντελεστών επί Ρίγκαν και η προσαρμογή των φορολογικών κλιμακίων εισοδήματος στον πληθωρισμό, προκειμένου να αποτραπεί η ώθηση των ονομαστικών εισοδημάτων από τον πληθωρισμό σε υψηλότερες φορολογικές κλιμακώσεις. Κατάφερα να το κάνω αυτό επειδή αυτό ήταν το καθήκον που μου ανέθεσε ο Πρόεδρος Ρίγκαν και είχα τεράστια υποστήριξη από τον Πρόεδρο Ρίγκαν και τον Υπουργό Οικονομικών Ντον Ρίγκαν, από μέλη και των δύο κομμάτων στη Βουλή και τη Γερουσία, και από τον Μπομπ Μπάρτλεϊ, τον εκδότη της Wall Street Journal. Αν δεν είχα καταφέρει, κάθε Αμερικανός φορολογούμενος σήμερα θα βρισκόταν στο κορυφαίο 50% της κλίμακας, χρηματοδοτώντας με την εργασία και το εισόδημά του τους πολέμους της Αμερικής για την σιωνιστική ατζέντα του Μεγάλου Ισραήλ και την ατζέντα των Δημοκρατικών για μια πολυπολιτισμική Αμερική.

Ανέλαβα έναν ισχυρό προεδρικό διορισμό αφού υπηρέτησα στη Βουλή και τη Γερουσία, τόσο σε επιτροπές όσο και σε προσωπικό προσωπικό, αφού ήμουν συντάκτης και αρθρογράφος στην Wall Street Journal, αφού σπούδασα στο Georgia Tech, στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϋ και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου βίωσα κάθε άποψη της πολιτικής και της οικονομίας. Επιπλέον, η ατζέντα μου ήταν η αλλαγή, όχι μια κυβερνητική καριέρα, και ως εκ τούτου ήμουν πρόθυμος να αγωνιστώ.

Το κατεστημένο, φυσικά, έχει κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να υποβαθμίσει το επίτευγμα, προκειμένου να αποτρέψει τους αθέμιτους χειριστές από το να διαταράξουν ξανά το status quo.

(Επισκόπηση του ορισμού του «άγριου χειριστή» στην πολιτική από την Τεχνητή Νοημοσύνη: «Στην πολιτική, ένας «άγριος χειριστής» ή «άγριος χειριστής» αναφέρεται σε έναν αδίστακτο, ανεξάρτητο πολιτικό παράγοντα ή στρατηγό που λειτουργεί εκτός του ελέγχου, της χρηματοδότησης και της στρατηγικής των καθιερωμένων μεγάλων πολιτικών κομμάτων ή των συμβατικών οργανισμών.)

Σήμερα στην Αμερική δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι με την απαραίτητη υποστήριξη για να φέρουν οποιαδήποτε αλλαγή που δεν εγκρίνεται από τις ομάδες συμφερόντων που ελέγχουν. Όπως έχει αποδείξει ο Πρόεδρος Τραμπ, η πραγματική αλλαγή στην Αμερική δεν είναι πλέον δυνατή εντός των υφιστάμενων κομματικών ορίων.

Τα όρια του κόμματος αλλάζουν. Οι Δημοκρατικοί, ανανεωμένοι με μετανάστες-εισβολείς από τους πολέμους της Ουάσιγκτον για το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, βλέπουν το κόμμα τους να αλλάζει χροιά. Οι Ρεπουμπλικάνοι ψηφοφόροι του MAGA, απογοητευμένοι από την εγκαταλελειμμένη υπόσχεση του Τραμπ για «όχι άλλους πολέμους», χάνουν τον ενθουσιασμό τους.

Αυτές οι εξελίξεις δεν σημαίνουν ότι το αποτέλεσμα θα είναι καλό για τους Αμερικανούς. Καθώς οι μετανάστες-εισβολείς αποτελούν πλέον ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού, θα νομιμοποιηθούν και όχι θα απελαθούν, από τον ανταγωνισμό και των δύο κομμάτων για την υποστήριξή τους. Η αποτυχία του Τραμπ θα αποθαρρύνει τους Αμερικανούς και θα υπονομεύσει την πεποίθηση ότι η Αμερική μπορεί να αποκατασταθεί.

Το πρόβλημα για τον λευκό εθνοτικό Δυτικό Πολιτισμό είναι ότι είναι δαιμονοποιημένος ανεπανόρθωτα, έχει χάσει την αυτοπεποίθησή του και δεν μπορεί να αναστηθεί ακόμη και αν οι άνθρωποι γνώριζαν χωρίς μαζική βία για την οποία δεν φαίνονται ικανοί, έχοντας υποστεί τόσο πλύση εγκεφάλου για τόσο καιρό που τώρα αποδέχονται την «ενοχή» τους.

Αγαπητέ Αμερικανέ: Κανείς στην κυβέρνηση δεν σε εκπροσωπεί – Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς