Την ημέρα που ο Xi Jinping έκανε τη χάρη στον Trump να τον συναντήσει στην Ουάσινγκτον, στο επίσημο δείπνο δεν παρευρέθηκε μόνο η χαρούμενη παρέα του Trump, αλλά και ολόκληρη η παγκοσμιοποιητική, οικονομική και τεχνολογική ελίτ, καθώς και η πραγματική αμερικανική διακυβέρνηση. Επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω την βαρετή λίστα γιατί κάνει αυτό που εννοώ απτό, χειροπιαστό: David Ellison της Paramount Skydance, Sam Altman της OpenAI, Jensen Huang της Nvidia, Mark Zuckerberg της Meta, Elon Musk της SpaceX/Tesla, Sundar Pichai της Alphabet/Google, Satya Nadella της Microsoft, Michael Dell της Dell, Cristiano Amon της Qualcomm, Jane Fraser της Citigroup, Jamie Dimon της JPMorgan Chase, David Solomon της Goldman Sachs, Larry Fink της BlackRock, Steve Schwarzman της Blackstone, Mary Barra της GM, Darren Woods της Exxon, Albert Bourla της Pfizer, Larry Culp της GE Aerospace, Kelly Ortberg της Boeing, Jim Taiclet της Lockheed Martin, Michael Miebach της Mastercard και Ryan McInerney της Visa. Η συνολική καθαρή αξία αυτών των 22 ατόμων ανέρχεται σε περίπου 1,72 τρισεκατομμύρια δολάρια, ενώ τα ποσά που διαχειρίζονται και διαχειρίζονται είναι περίπου 100 φορές μεγαλύτερα, στην καλύτερη περίπτωση, από το ΑΕΠ της ΕΕ ή των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών πολλαπλασιασμένο επί δέκα.
Ουσιαστικά, θα έπρεπε να είναι παντοδύναμοι, και πράγματι είναι όσον αφορά τα δυτικά πεπρωμένα, κι όμως πήγαν να αποτίσουν φόρο τιμής στον ηγέτη της μεγάλης αντίπαλης δύναμης, αυτής που κατέχει τις σπάνιες γαίες χωρίς τις οποίες δεν μπορούν να κατασκευαστούν ούτε εξελιγμένα όπλα ούτε κέντρα δεδομένων, αυτής που κάνει τους ίδιους τους μεγάλους που συγκεντρώθηκαν στο δείπνο να μην βλέπουν σημάδια αισιοδοξίας στον τεχνολογικό τομέα, αυτής που αντιπροσωπεύει το 60% της παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής. Δεν επρόκειτο για επιχειρήσεις. Δεν υπήρχαν εκπρόσωποι από την κινεζική πλευρά. Αλλά αν είχαν ακολουθήσει τον Xi, θα ήταν όλοι μηχανικοί σε διάφορους τομείς, ενώ μεταξύ των 22 μεγάλων γύρω από το τραπέζι, μόνο τρεις έχουν πτυχίο STEM. Δεν θα ήξεραν τι να πουν επειδή διαχειρίζονται μόνο χρήματα. Πήγαν επειδή το παράδειγμα αλλάζει. Το νιώθουν στα κόκαλά τους και στην αρθριτική κατάσταση της Δύσης, στην οποία οι ίδιοι έχουν συμβάλει δυναμικά. Ο οικονομικός άξονας μετατοπίζεται μαζί με την αδυσώπητη κατάσταση του άξονα της Γης. Αυτός που το παρατηρεί λιγότερο είναι ο αρχισυντάκτης, γνωστός και ως ο κ. Τραμπ, ένας ερασιτέχνης που βρίσκεται εκεί ως υπηρεσιακός διευθυντής, που πηγαίνει περιστασιακά στον Λευκό Οίκο και προσποιείται ότι ξέρει τι συμβαίνει εκεί, έστω και χωρίς να είναι πειστικός.
Για να κατανοήσουμε τι πραγματικά συμβαίνει, ίσως είναι χρήσιμο να κατανοήσουμε τι συνέβη στη Ρωσία αφότου το ΝΑΤΟ προσπάθησε να παγιδεύσει την Αρκούδα. Ήταν ακριβώς οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας που έδειξαν πώς ο κόσμος της παγκοσμιοποίησης είχε χάσει τον έλεγχο του και είχε διασπαστεί σε δύο μπλοκ, τη Λαυρασία και τη Γκοντβάνα. Αντί να ασφυκτιούν από την έλλειψη δυτικών επενδύσεων, οι Ρώσοι τα κατάφεραν με αξιοθαύμαστο τρόπο, αντικαθιστώντας γρήγορα προϊόντα που δεν μπορούσαν πλέον να προμηθευτούν από το εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένων των πιο υψηλής τεχνολογίας. Για άλλους, οργάνωσαν «παράλληλες οδούς εισαγωγής» που παρέκαμψαν έξυπνα τις κυρώσεις επειδή πολλές χώρες ήταν πρόθυμες να βοηθήσουν. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι τουρμπίνες, οι οποίες είναι απαραίτητες σε πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένης της αεροπορίας, και απαιτούν πολύπλοκη κατασκευή και δοκιμές. Μετά την αποχώρηση της Siemens, η Ρωσία προχώρησε μόνη της και σήμερα, από τα μόνα τέσσερα έθνη που είναι ικανά να παράγουν εξελιγμένες τουρμπίνες, είναι η μόνη που τις παράγει εξ ολοκλήρου εγχώρια, χωρίς εξωτερική εισροή. Για να μην αναφέρουμε την πυρηνική βιομηχανία και τη διύλιση σχάσιμων υλικών, εκ των οποίων η Ρωσία αντιπροσωπεύει το 60% της παγκόσμιας παραγωγής.
Εν ολίγοις, όλα αυτά έχουν καταδείξει ότι το εμπόριο με τη Δύση δεν είναι ούτε ζωτικής σημασίας ούτε απαραίτητο, ένα γεγονός που έχει πέσει σαν το σπαθί του Βρέννου πάνω στους ψευδαισθήσεις και τους ταχυδακτυλουργούς μας. Η Ρωσία σίγουρα διαθέτει τεράστιους πόρους, τόσο υλικούς όσο και πληροφοριακούς. Δεν θα μπορούσε ο καθένας να το κάνει μόνος του, αλλά μπορεί πάντα να βασίζεται στη Ρωσία και την Κίνα με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, με χαμηλότερο κόστος, χωρίς εκβιασμούς και χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις. Οι de facto ηγέτες της παγκοσμιοποίησης ήταν στο επίσημο δείπνο για να αρχίσουν να γράφουν τους δικούς τους επιτάφιους λόγους.
Ουσιαστικά, θα έπρεπε να είναι παντοδύναμοι, και πράγματι είναι όσον αφορά τα δυτικά πεπρωμένα, κι όμως πήγαν να αποτίσουν φόρο τιμής στον ηγέτη της μεγάλης αντίπαλης δύναμης, αυτής που κατέχει τις σπάνιες γαίες χωρίς τις οποίες δεν μπορούν να κατασκευαστούν ούτε εξελιγμένα όπλα ούτε κέντρα δεδομένων, αυτής που κάνει τους ίδιους τους μεγάλους που συγκεντρώθηκαν στο δείπνο να μην βλέπουν σημάδια αισιοδοξίας στον τεχνολογικό τομέα, αυτής που αντιπροσωπεύει το 60% της παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής. Δεν επρόκειτο για επιχειρήσεις. Δεν υπήρχαν εκπρόσωποι από την κινεζική πλευρά. Αλλά αν είχαν ακολουθήσει τον Xi, θα ήταν όλοι μηχανικοί σε διάφορους τομείς, ενώ μεταξύ των 22 μεγάλων γύρω από το τραπέζι, μόνο τρεις έχουν πτυχίο STEM. Δεν θα ήξεραν τι να πουν επειδή διαχειρίζονται μόνο χρήματα. Πήγαν επειδή το παράδειγμα αλλάζει. Το νιώθουν στα κόκαλά τους και στην αρθριτική κατάσταση της Δύσης, στην οποία οι ίδιοι έχουν συμβάλει δυναμικά. Ο οικονομικός άξονας μετατοπίζεται μαζί με την αδυσώπητη κατάσταση του άξονα της Γης. Αυτός που το παρατηρεί λιγότερο είναι ο αρχισυντάκτης, γνωστός και ως ο κ. Τραμπ, ένας ερασιτέχνης που βρίσκεται εκεί ως υπηρεσιακός διευθυντής, που πηγαίνει περιστασιακά στον Λευκό Οίκο και προσποιείται ότι ξέρει τι συμβαίνει εκεί, έστω και χωρίς να είναι πειστικός.
Για να κατανοήσουμε τι πραγματικά συμβαίνει, ίσως είναι χρήσιμο να κατανοήσουμε τι συνέβη στη Ρωσία αφότου το ΝΑΤΟ προσπάθησε να παγιδεύσει την Αρκούδα. Ήταν ακριβώς οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας που έδειξαν πώς ο κόσμος της παγκοσμιοποίησης είχε χάσει τον έλεγχο του και είχε διασπαστεί σε δύο μπλοκ, τη Λαυρασία και τη Γκοντβάνα. Αντί να ασφυκτιούν από την έλλειψη δυτικών επενδύσεων, οι Ρώσοι τα κατάφεραν με αξιοθαύμαστο τρόπο, αντικαθιστώντας γρήγορα προϊόντα που δεν μπορούσαν πλέον να προμηθευτούν από το εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένων των πιο υψηλής τεχνολογίας. Για άλλους, οργάνωσαν «παράλληλες οδούς εισαγωγής» που παρέκαμψαν έξυπνα τις κυρώσεις επειδή πολλές χώρες ήταν πρόθυμες να βοηθήσουν. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι τουρμπίνες, οι οποίες είναι απαραίτητες σε πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένης της αεροπορίας, και απαιτούν πολύπλοκη κατασκευή και δοκιμές. Μετά την αποχώρηση της Siemens, η Ρωσία προχώρησε μόνη της και σήμερα, από τα μόνα τέσσερα έθνη που είναι ικανά να παράγουν εξελιγμένες τουρμπίνες, είναι η μόνη που τις παράγει εξ ολοκλήρου εγχώρια, χωρίς εξωτερική εισροή. Για να μην αναφέρουμε την πυρηνική βιομηχανία και τη διύλιση σχάσιμων υλικών, εκ των οποίων η Ρωσία αντιπροσωπεύει το 60% της παγκόσμιας παραγωγής.
Εν ολίγοις, όλα αυτά έχουν καταδείξει ότι το εμπόριο με τη Δύση δεν είναι ούτε ζωτικής σημασίας ούτε απαραίτητο, ένα γεγονός που έχει πέσει σαν το σπαθί του Βρέννου πάνω στους ψευδαισθήσεις και τους ταχυδακτυλουργούς μας. Η Ρωσία σίγουρα διαθέτει τεράστιους πόρους, τόσο υλικούς όσο και πληροφοριακούς. Δεν θα μπορούσε ο καθένας να το κάνει μόνος του, αλλά μπορεί πάντα να βασίζεται στη Ρωσία και την Κίνα με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, με χαμηλότερο κόστος, χωρίς εκβιασμούς και χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις. Οι de facto ηγέτες της παγκοσμιοποίησης ήταν στο επίσημο δείπνο για να αρχίσουν να γράφουν τους δικούς τους επιτάφιους λόγους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου