από τον Vincenzo Costa - 15 Οκτωβρίου 2026
Πηγή: Βιντσέντσο Κόστα
Ως αγόρι, με έλκυε βαθιά ο φεμινισμός. Αυτά ήταν τα χρόνια που μιλούσαμε για τη διαφορά, ότι η εξουσία ήταν ανδρική, ότι ο πόλεμος ανήκε στους άνδρες. Πίστευα ότι οι γυναίκες θα έφερναν μια νέα ευαισθησία στην ανθρώπινη ιστορία, μια απόρριψη του πολέμου, της εξουσίας του άνδρα πάνω στον άνδρα, της εκμετάλλευσης.
Εκείνη την εποχή, σιώπησα, και παρέμεινα σιωπηλός για χρόνια. Οι φίλες μου μού έλεγαν ότι δεν είχα δικαίωμα να μιλήσω για γυναίκες και για τις γυναίκες, επειδή η διαφορά ήταν εμπόδιο, και ότι θα επαναλάμβανα το ίδιο παλιό λάθος: μιλώντας για το καθολικό ξεκινώντας από τον εαυτό μου, από το αρσενικό, αναδεικνύοντάς το σε καθολικό, και θεωρώντας τις γυναίκες, σύμφωνα με μια παράδοση (βεβαιωμένη, αποδεδειγμένη, και ας την ξεπεράσουν οι άνδρες) που εκτείνεται από τον Αριστοτέλη μέχρι τον Φρόιντ, ως άνδρες με ένα ελάττωμα ή μια ανεπάρκεια. Μια γυναίκα θα ήταν ένας άνδρας που του έλειπε κάτι. Κατάλαβα ότι υπήρχε κάποια αλήθεια σε αυτό, και προσπάθησα απλώς να ακούσω.
Σε όλα αυτά τα πράγματα, δεν έχω αλλάξει γνώμη. Αλλά αυτή η υπόσχεση που περιέχεται στην ιδέα της σεξουαλικής διαφοράς έχει ξεθωριάσει καθώς το φεμινιστικό κίνημα έχει αναπτυχθεί, γίνεται ολοένα και πιο φιλελεύθερο και έκλυτο. Το φεμινιστικό κίνημα έχει απορροφηθεί από τη φιλελεύθερη σκέψη: έχει απλώς γίνει μια απαίτηση να κάνει κανείς ό,τι θέλει. Δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό, αλλά είναι απλώς η εφαρμογή των φιλελεύθερων αρχών και της ύπαρξης.
Από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ μέχρι την Ιριγκαρέ, τα πράγματα ήταν διαφορετικά: το πρόβλημά τους ήταν η δημιουργία σύνδεσης, επειδή στην καταπίεση δεν υπάρχει σύνδεση και όλοι είναι μόνοι. Ήταν ένας αγώνας ενάντια στη μοναξιά, ακόμη και μέσα στα ζευγάρια. Τίποτα από αυτά δεν έχει απομείνει.
Καμία από αυτές τις υποσχέσεις δεν έχει εκπληρωθεί και η πραγματικότητα έχει δείξει ότι οι γυναίκες μπορούν να είναι «άνδρες εξουσίας» όπως οι άλλοι. Οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές του πολέμου σήμερα είναι οι γυναίκες.
Αλλά με εντυπωσίασε το γεγονός ότι μια φεμινίστρια που είχα διαβάσει με προσοχή και ενδιαφέρον πριν από χρόνια είναι τώρα μεταξύ των πιο ένθερμων υποστηρικτών του αντιισλαμικού πολέμου στην Ουκρανία, ενάντια στο πέπλο.
Και είπα στον εαυτό μου: φτάνει πια με τη σιωπή. Ήταν όπως στην εποχή του Ρέντσι: συνειδητοποιεί κανείς ότι τα όρια της ευπρέπειας έχουν ξεπεραστεί.
Πρώτα απ 'όλα, οι φεμινίστριες σήμερα δεν μιλούν εκ μέρους των γυναικών, ούτε των Ιταλών ούτε των Μουσουλμάνων. Δεν εκφράζουν τις ανάγκες των γυναικών, αλλά τις δικές τους παγιωμένες ιδέες, συχνά τη δυσαρέσκειά τους. Επιπλέον, οι γυναίκες δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε αυτές. Θα έπρεπε να σταματήσουν να μιλάνε για τα δικαιώματα των γυναικών ή να παρουσιάζονται ως η έκφραση ή η φωνή των γυναικών. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να το κάνουν αυτό, και οι φωνές τους πλέον συμπίπτουν με εκείνες των πραγματικών γυναικών.
Δεύτερον, ο φεμινισμός μετατρέπεται σε μίσος για τις πραγματικές γυναίκες. Στο Αζερμπαϊτζάν, η μαντίλα (χιτζάμπ) έχει απαγορευτεί. Τα κορίτσια που τη φορούν ή θέλουν να τη φορέσουν, αποκλείονται από το σχολείο. Τώρα, για την παλιά φεμινίστρια που έχω κατά νου, η οποία είναι επίσης αρκετά Σιωνίστρια και πολεμοχαρής, ίσως αυτό να είναι καλό, επειδή είναι προσκολλημένη στις σταθερές ιδέες της σαν μύδι σε βράχο, και αυτό δείχνει ότι αυτοί οι άνθρωποι αγαπούν τις ανοησίες τους και μισούν τις πραγματικές γυναίκες.
Αλλά το πρόβλημα εδώ είναι ότι ο φεμινισμός θέλει να επιβάλει την άποψή του στις γυναίκες: οι γυναίκες πρέπει να επιθυμούν όπως αποφάσισαν στις συναντήσεις τους.
Οι γυναίκες πρέπει να είναι όπως έχουν αποφασίσει οι φεμινίστριες ότι πρέπει να είναι, πρέπει να θέλουν να γίνουν σαν αυτές. Η αμφιβολία ότι οι πραγματικές γυναίκες δεν «νοιάζονται» να γίνουν σαν αυτές δεν τους περνάει καν από το μυαλό.
Υπάρχει μια άπειρη αντιδραστική βία σε αυτόν τον φεμινισμό.
Είναι θεμελιωδώς ευρωκεντρικός, ελιτίστικος και λειτουργικός στην αυτοκρατορική και καπιταλιστική κυριαρχία. Πέρα από την πατριαρχία, δεν υπάρχει ιμπεριαλιστικός πόλεμος που να μην έχει διεξαχθεί για τα «δικαιώματα των γυναικών», με μια επιλεκτική εστίαση που οι φεμινίστριες δεν ήθελαν ποτέ να δουν. Ο πόλεμος κατά του Ιράν προετοιμάστηκε με την προπαγάνδα των Ιρανών γυναικών, ενώ οι Ιρανές υπερασπίζονταν τη χώρα τους από μια αυτοκρατορική επίθεση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου