από τον Martino Mora
Τη στιγμή που ένας πολιτισμός καθιστά την οικονομική διάσταση απόλυτο κέντρο του, όχι μόνο εκκοσμικεύεται, χάνοντας προοδευτικά την πνευματική του διάσταση, αλλά και ατομικοποιείται, ανίκανος να σκεφτεί τον εαυτό του ως οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα άθροισμα ατόμων, δηλαδή, εναλλάξιμων ατόμων.
Οποιαδήποτε ποιοτική ιεραρχική τάξη χάνεται για πάντα, η ισότητα γίνεται η υπέρτατη αξία, ενώ η μόνη πραγματικά αποδεκτή ιεραρχία είναι η ποσοτική του πλούτου, μεταξύ ανθρώπινων ατόμων με διαφορετικά εισοδήματα και αγοραστική δύναμη.
Κάθε αληθινή αυθεντία απορρίπτεται. Μόνο η αληθινή παγκόσμια δύναμη παραμένει, η πιο λεπτή και αδίστακτη: αυτή του χρήματος.
Η δημοκρατία αποκαλύπτεται ως πλουτοκρατία, ενώ η μονοδιάστατη σκέψη περιορίζει το εύρος της ελευθερίας.
Όλα υποβιβάζονται σε εμπόρευμα: ακόμη και το σπέρμα, τα ωάρια, τα μωρά που παράγονται σε εργαστήρια και οι μήτρες που ενοικιάζονται για εννέα μήνες.
Στη φιλελεύθερη-καπιταλιστική νεωτερικότητα, κάθε ολιστικό, δηλαδή κοινοτικό, όραμα χάνεται, και η ελευθερία και τα «δικαιώματα» νοούνται σχεδόν αποκλειστικά ως ατομική απελευθέρωση από όλους τους περιορισμούς.
Από τους θρησκευτικούς, εθνικούς, κοινοτικούς, οικογενειακούς και τελικά σεξουαλικούς δεσμούς (τα φανταστικά και φανταστικά «φύλα» γίνονται πολλαπλά),
ακριβώς όπως εξαπλώνεται το ζωώδες ιδανικό, υποβιβάζοντας τον άνθρωπο σε ένα θηρίο όπως κάθε άλλο (ένα θηρίο, επιπλέον, πλέον στείρο), ταυτόχρονα επιβεβαιώνεται η απόλυτη κυριαρχία του ίδιου του ανθρώπινου ζώου ως θεού του.
Ο άνδρας και η γυναίκα θεοποιούνται ακριβώς όπως κακοποιούνται.
Η λογική υποβιβάζεται σε απλό υπολογισμό, στον θαμπό θρίαμβο του οπερετικού συναισθηματισμού και του χυδαίου ενστικτώδους.
Η τεχνολογία, όπως και το χρήμα, είναι ένα υπολογιστικό εργαλείο και λογική που αποκαλύπτεται ως η απόλυτη κυριαρχία και χειραγώγηση της πραγματικότητας.
Όλη η νεωτερικότητα - και η τρέχουσα λεγόμενη μετανεωτερικότητα, η ακραία της φάση - είναι μια διαδικασία που είναι ταυτόχρονα υλιστική και ανθρωποκεντρική.
Αλλά αυτές οι πτυχές έχουν μόλις τώρα αποκαλύψει πλήρως την πλήρη μηδενιστική τους φύση, μετά την εκτεταμένη απώλεια κάθε ιερής, θρησκευτικής και υπερβατικής αναφοράς.
Ζούμε σε μια νέα βαρβαρότητα. Σε μια εποχή απόλυτου πνευματικού σκότους.
Αλλά όσοι ξέρουν ακόμα να βλέπουν έχουν το προνόμιο να μην μπορούν πλέον να εξαπατούν τον εαυτό τους για αυτό που βλέπουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου