Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε
Όσον αφορά τις συγκρούσεις στη Γαλλία, όπου η συλλογική τρέλα έφτασε στο σημείο να κάψει το καμπαναριό του ιστορικού δημαρχείου της Λιμόζ. Ένα ιστορικό μνημείο που έχει χαρακτηριστεί ως χώρος πολιτιστικής κληρονομιάς, για το οποίο ο νομάρχης της Οτ-Βιέν μίλησε για «κληρονομική καταστροφή» και ένα κτίριο που «καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό». Δεν είναι τυχαίο ότι ήταν το σύμβολο της αστικής καρδιάς της κοινότητας. Πρόκειται για αναταραχές που φαίνεται να εξαπλώνονται και στην Ιταλία. Η δική μας είναι πλέον απλώς μια κοινωνία που δείχνει τα πρώτα σημάδια κοινωνικής αποσύνθεσης, προάγγελοι μελλοντικής πλήρους αποσύνθεσης. Είναι το πιο φυσιολογικό φαινόμενο που θα μπορούσε να συμβεί, δεδομένων των συνθηκών. Αν μη τι άλλο, θα πρέπει να αναρωτηθούμε πώς μπορεί ακόμα να αντέξει αυτό το μοντέλο.
Η δική μας είναι, στην πραγματικότητα, μια κοινωνία εν μέσω ενός δημογραφικού χειμώνα, ένα φαινόμενο που επηρεάζει κυρίως τον ιθαγενή πληθυσμό. Ένας πολιτισμός που έχει χάσει κάθε θρησκευτική και πνευματική αναφορά και που δεν έχει πλέον καν κοινή ηθική. Αυτό που κάποτε ήταν αναγνωρισμένες κοινές αξίες έχει αποσταθεροποιηθεί. Μέσα σε
αυτήν την κοινωνία ζουν πολλές κοινότητες με πολιτισμούς που αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως ξένους, αν όχι εχθρικούς. Όχι μόνο συνυπάρχουμε με ξένους εντός μας, αλλά μας κυβερνούν και ξένοι εκτός μας, επειδή τέτοιους αποκαλούμε αγορές και τον κόσμο των παγκόσμιων οικονομικών.
Η οικογενειακή μονάδα, η οποία ανέκαθεν αντιπροσώπευε το θεμέλιο της κοινότητας, καταρρέει. Η δυσαρέσκεια μεταξύ των περιθωριοποιημένων αυξάνεται. Η κοινωνία στερείται ολοένα και περισσότερο κυριαρχίας και φαίνεται να χάνει τη νομιμότητα που κάποτε τη δικαιολογούσε. Το πολιτικό αίσθημα δεν γίνεται πλέον αντιληπτό από τις μάζες.
Ο βιβλικός μύθος του Πύργου της Βαβέλ, όπου ο καθένας μιλάει διαφορετική γλώσσα από τους γείτονές του, φαίνεται να παραπέμπει ακριβώς στις διαφορετικές νοοτροπίες που διαμορφώνονται και γίνονται το προοίμιο της αποσύνθεσης. Ο πύργος αντιπροσωπεύει το κοινό οικοδόμημα που παραμένει γκρεμισμένο σαν ένα ημιτελές ερείπιο.
Αντίθετα, στην ιστορία που εξηγεί το όνειρο του Ναβουχοδονόσορα, ο γίγαντας με τα πόδια από πηλό ερμηνεύεται ως το αντικειμενικό γεγονός ότι ο πηλός και ο σίδηρος δεν μπορούν να ενωθούν. Είναι το Δανιήλ 2:43: «Είδες σίδερο αναμεμειγμένο με πηλό ζυμωμένο· θα αναμειχθούν μαζί από το σπόρο του ανθρώπου, αλλά δεν θα κρατηθούν μαζί, όπως ακριβώς ο σίδηρος δεν αναμειγνύεται με πηλό». Είναι σαν να συγκολλάς σίδερο και πηλό. Όσο κρατάς, το κρατάει στο χέρι του, και με το πρώτο χτύπημα φεύγει. Από τα πόδια, όπου όλο το βάρος του γίγαντα πέφτει στη γη.
Ο γίγαντας με τα πήλινα πόδια έχει αρχαίες ρίζες στο κεφάλι που αντιπροσωπεύουν την προέλευση, τη μέγιστη λαμπρότητα. Την τέλεια αυτοκρατορία, αγνή, ομοιογενή. Έπειτα, το στήθος και τα χέρια από ασήμι, οι θώρακες και οι μηροί από χάλκινο,
πόδια, πέλματα, το παρόν με σίδηρο ανακατεμένο με πηλό. Ο σίδηρος δεν συνδέεται ποτέ με πηλό. Μπορούν να αναμειχθούν μέσω συνθηκών, ενώσεων, ποσοστώσεων, συμπερίληψης, αλλά δεν συγκρατούνται. Είναι ασύμβατα υλικά. Το ένα είναι άκαμπτο και αυτοκρατορικό, το άλλο είναι εύθραυστο, ανθρώπινο.
Και ολόκληρος ο γίγαντας των 2.500 ετών καταρρέει σε μια στιγμή.
Τα κείμενα φαίνεται να θέλουν να προειδοποιήσουν για μηχανισμούς που επαναλαμβάνονται για πάντα. Δυστυχώς, το χάος φαίνεται να έχει σχεδιαστεί σκόπιμα και οι συνειδήσεις των ανθρώπων φαίνεται να έχουν αλλάξει, σε μια διαδικασία παρόμοια με αυτή του Κουρδιστό Πορτοκάλι, αλλά σε μαζική κλίμακα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου