Πηγή: Quodlibet
Πρέπει πάντα να αμφισβητούμε την πρωτοκαθεδρία της γνώσης στον πολιτισμό μας και να αναρωτιόμαστε αν, σύμφωνα με τα εισαγωγικά λόγια των Μεταφυσικών του Αριστοτέλη, αυτό που πραγματικά επιθυμούν οι άνθρωποι είναι, πάνω απ' όλα, η γνώση.
Αν αποκαταστήσουμε την αλήθεια στην ετυμολογική της έννοια της μη-απόκρυψης (α-λήθεια), τότε η εν λόγω αλήθεια δεν είναι η γνώση, αλλά η γνωστικότητα, η ανοιχτότητα από την οποία μόνο κάτι σαν τη γνώση καθίσταται δυνατό.
Αν ονομάσουμε «πρόσωπο» την εκδηλωμένη ύπαρξη, την παροχή και την εμφάνιση κάθε πράγματος, τότε η αλήθεια βρίσκεται σε αυτή την πρωταρχική ανοιχτότητα· είναι η μνήμη των όψεων των πραγμάτων, όχι η αναγωγή τους σε αντικείμενα γνώσης και επιστήμης. Και επειδή βιώνουμε την ευχαρίστηση και ερωτευόμαστε τις εμφανίσεις και τα πρόσωπα, μια γνώση που ισχυρίζεται ότι τα αφήνει χωρίς αυτά δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να συμβάλει στην ευτυχία μας.
Αν η τέχνη και η φιλοσοφία εξακολουθούν να μας ενδιαφέρουν, είναι επειδή δεν ασχολούνται με τη γνώση, αλλά με την ικανότητα γνώσης των πραγμάτων και των ανθρώπων. Ένας πολιτισμός όπως αυτός στον οποίο ζούμε, που ξεχνά τα πρόσωπα και επιδιώκει τη γνώση με κάθε κόστος, μπορεί να καταλήξει, όπως είναι εμφανές σήμερα, στην τυφλή και καταστροφική κυριαρχία του κόσμου από μια επιστήμη που έχει μετατραπεί στην πιο μισαλλόδοξη από τις θρησκείες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου