Πηγή: Euro-synergies
Ο άτυπος κοσμικός επενδυτής, επιχειρηματίας τεχνολογίας και θεολόγος Peter Thiel έδωσε για άλλη μια φορά μια σειρά διαλέξεων στο Νάσβιλ για τον Αντίχριστο. Πραγματοποιήθηκαν στη Μεγάλη Στοά των Ελευθεροτεκτόνων του Τενεσί και συγκέντρωσαν ένα επιλεγμένο κοινό για να σκεφτούν τις προφητείες των έσχατων καιρών, την τεχνολογική ανάπτυξη και το μέλλον του κόσμου.
Το Νάσβιλ είναι η τέταρτη στάση της περιοδείας ομιλιών του Thiel για τον Αντίχριστο. Προηγουμένως είχε πραγματοποιήσει παρόμοιες εκδηλώσεις στο Σαν Φρανσίσκο, το Παρίσι και τη Ρώμη. Ένας από τους πιο επιδραστικούς επενδυτές τεχνολογίας στον κόσμο εξηγεί, ξανά και ξανά, στο κοινό του γιατί ο μεγάλος σαγηνευτής των βιβλικών έσχατων καιρών θα μπορούσε να εμφανιστεί με το πρόσχημα ενός ρυθμιστή τεχνητής νοημοσύνης.
Η κεντρική θέση του Thiel αντιπροσωπεύει μια πλήρη εννοιολογική αντιστροφή. Στο Σαν Φρανσίσκο, είχε ήδη προτείνει ότι ο Αντίχριστος του 21ου αιώνα θα μπορούσε να είναι ένας Λουδίτης, κάποιος που θα προσπαθούσε να σταματήσει την επιστήμη και την τεχνολογική ανάπτυξη - για παράδειγμα, η περιβαλλοντική ακτιβίστρια Greta Thunberg ή ο σκεπτικιστής της τεχνητής νοημοσύνης Eliezer Yudkowsky.
Στο Νάσβιλ, όξυνε το επιχείρημά του μέχρι που εξαπέλυσε πολιτική επίθεση. Σύμφωνα με ηχογραφήσεις που έλαβε το Politico, ο Thiel κατονόμασε τον Ομπάμα και τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, λέγοντας ότι «γνωρίζουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι πολιτικά δημοφιλής και θέλουν να την εκμεταλλευτούν για να αυξήσουν το δικό τους κύρος». Η επίθεσή του στον Πάπα ήταν ακόμη πιο άμεση. Σύμφωνα με τον Thiel, ο Πάπας προωθεί τη ρύθμιση της τεχνητής νοημοσύνης «προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή από τα σκάνδαλα κακοποίησης παιδιών εντός της Εκκλησίας· έχει βρει ένα πολιτικά δημοφιλές θέμα στην τεχνητή νοημοσύνη».
Πρόκειται για μια υβριδική τεχνοθεολογική επιχείρηση που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Στο παραδοσιακό χριστιανικό δόγμα των έσχατων καιρών, ο Αντίχριστος είναι ένας σφετεριστής που βάζει τον εαυτό του στη θέση του Χριστού. Ο Thiel απορρίπτει σχεδόν πλήρως αυτή την απεικόνιση. Στην αφήγησή του, ο Αντίχριστος είναι ένας διαχειριστής που υπόσχεται να σώσει τον πολιτισμό από τον πυρηνικό πόλεμο, την κλιματική κατάρρευση και την ανεξέλεγκτη τεχνητή νοημοσύνη μέσω της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Ο Thiel αναφέρεται στο εδάφιο 24 του Ευαγγελίου του Ματθαίου, το οποίο προειδοποιεί για ψευδοπροφήτες που εκτελούν μεγάλα σημεία και τέρατα και επιδιώκουν να παραπλανήσουν τους εκλεκτούς. Η ρητορική του στρατηγική είναι σαφής: ο πραγματικός κίνδυνος είναι επικίνδυνος επειδή δεν φαίνεται να είναι. Ο Thiel ισχυρίζεται ότι ο Αντίχριστος θα παρουσιαστεί ως «ο πιο έξυπνος από όλους».
Αυτό που καθιστά ύποπτο αυτό το επιχείρημα είναι η συμβατότητά του με τα οικονομικά συμφέροντα του Thiel. Η περιουσία του επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στην τεχνητή νοημοσύνη. Τα προϊόντα του Palantir είναι βαθιά ενσωματωμένα σε στρατιωτικά και συστήματα πληροφοριών, το Founders Fund έχει επενδύσει σε αμέτρητες νέες νεοσύστατες επιχειρήσεις τεχνητής νοημοσύνης και το hedge fund του, Thiel Macro, έχει ένα επενδυτικό χαρτοφυλάκιο στην τεχνητή νοημοσύνη αξίας 418 εκατομμυρίων δολαρίων. Εάν η δύναμη που πιέζει για τη ρύθμιση της τεχνητής νοημοσύνης είναι πράγματι η εμπροσθοφυλακή του Αντίχριστου, τότε η εχθρότητα του Thiel προς αυτόν τον κανονισμό δεν είναι απλώς μια θεολογική εκτίμηση. Είναι επίσης ένα στήριγμα για το επενδυτικό του χαρτοφυλάκιο. Όταν ένας δισεκατομμυριούχος ισχυρίζεται ότι η δύναμη που περιορίζει τα κέρδη του είναι ένα εργαλείο του Σατανά, θα πρέπει τουλάχιστον να εξετάσει τους λογαριασμούς του.
Αντιμέτωπος με τον Αντίχριστο, ο Thiel παρουσιάζει το κατέχον των Επιστολών προς Θεσσαλονικείς, τον «περιοριστή» που καθυστερεί την έλευση του τέλους, ως αντίβαρο. Στο Νάσβιλ, ονόμασε τον Καρλομάγνο και τον Μετέρνιχ ως ιστορικούς κατέχοντες. Η συζήτηση στράφηκε στη συνέχεια στη σύγχρονη πολιτική: «Αν ο αντικομμουνισμός ήταν το κατεχόν που εμπόδισε την ενοποιημένη παγκόσμια κυβέρνηση του κομμουνισμού, τότε ο νεοφιλελευθερισμός είναι αντικομμουνισμός σε έναν κόσμο όπου ο κομμουνισμός δεν υπάρχει πια». Αυτή η φράση αποτελεί τον πολιτικό πυρήνα ολόκληρου του συνεδρίου. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η ανάσχεση είχε έναν πραγματικό εξωτερικό εχθρό που νομιμοποιούσε την πολιτική ανάσχεση. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο εχθρός εξαφανίστηκε, αλλά η λογική της ανάσχεσης παρέμεινε. Έχει στραφεί σε νέους στόχους.
Ο αποτελεσματικός αλτρουισμός είναι ένας από αυτούς τους νέους στόχους. Σύμφωνα με το Politico, ο Thiel δήλωσε στο Νάσβιλ: «Η στρατηγική του αποτελεσματικού αλτρουισμού λειτουργεί εν μέρει επειδή ο Αρμαγεδδώνας είναι προφανώς μη αναστρέψιμος. Έχουμε μόνο έναν πλανήτη. Σε αυτό το σημείο, η Γκρέτα έχει δίκιο. Δεν μπορούμε απλώς να αγνοήσουμε τον κίνδυνο. Αλλά πρέπει επίσης να λάβουμε σοβαρά υπόψη το γεγονός ότι μόλις δημιουργηθεί μια σχεδόν ολοκληρωτική παγκόσμια κυβέρνηση, ικανή να αποτρέψει οποιαδήποτε επικίνδυνη επιστήμη, δεν μπορεί να κατασταλεί εύκολα. Δεν υπάρχει προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία όπου αυτός ο διευθυντής παγκόσμιων φυλακών θα παραιτηθεί οικειοθελώς από την εξουσία του. Η ιδεολογία του αποτελεσματικού αλτρουισμού έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου από ένα σημαντικό μέρος των ανθρώπων που εργάζονται στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης».
Αυτό το επιχείρημα έχει ένα ελάττωμα. Ο Thiel σαφώς καθιερώνει μια αιτιώδη σύνδεση μεταξύ της «πρόληψης της επικίνδυνης επιστήμης» και της «οικοδόμησης μιας ολοκληρωτικής παγκόσμιας κυβέρνησης». Ωστόσο, δεν εξηγεί γιατί μια διεθνής συμφωνία για την ασφάλεια της Τεχνητής Νοημοσύνης θα οδηγούσε αναγκαστικά σε μια παγκόσμια δικτατορία. Ένα σύστημα υπερ-νοημοσύνης που αναπτύχθηκε από αμερικανικές εταιρείες θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει στο ίδιο αποτέλεσμα. Οι υποστηρικτές της ρύθμισης της Τεχνητής Νοημοσύνης φοβούνται τις συνέπειες της τρέχουσας πορείας, ενώ άλλοι απλώς ελπίζουν να δουν την τεχνολογική πρόοδο να επιταχύνεται: και οι δύο δρόμοι θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια ολοένα και πιο συγκεντρωτική παγκόσμια διακυβέρνηση. Ο Thiel επικαλείται την απουσία οποιουδήποτε προηγούμενου στο οποίο μια τέτοια δύναμη θα εγκατέλειπε οικειοθελώς τη θέση της. Ωστόσο, η απουσία προηγούμενου δεν αποδεικνύει ότι κάτι είναι αναπόφευκτο. Η μετατόπιση από τη δυνατότητα στην αναγκαιότητα είναι το πιο αδύναμο σημείο ολόκληρης της διάλεξης, αλλά και το πιο σημαντικό: χωρίς αυτήν, η αφομοίωση της ρυθμιστικής αρχής στον Αντίχριστο χάνει τον επείγοντα χαρακτήρα της.
Αυτό είναι που συνδέει το εσχατολογικό δόγμα του Thiel με τα ευρύτερα πολιτικά του έργα. Τα κρυπτονομίσματα αποκεντρώνουν την εξουσία των κεντρικών τραπεζών. Οι νέες εταιρείες αμυντικής τεχνολογίας αποκεντρώνουν τη στρατιωτική δύναμη του κράτους. Η εξερεύνηση του διαστήματος καθιστά την ανθρωπότητα ένα πολυπλανητικό είδος που δεν μπορεί να ελεγχθεί από μία μόνο κυβέρνηση. Από το 2009, ο Thiel πιστεύει ότι η ελευθερία και η δημοκρατία είναι ασυμβίβαστες. Οι διαλέξεις του για τον Αντίχριστο αποτελούν τη θεολογική ενσάρκωση αυτής της πεποίθησης. Ο Αντίχριστος δεν είναι ένα συγκεκριμένο άτομο που καλείται να εμφανιστεί στο μέλλον, αλλά μια μεταφορά για οποιαδήποτε δομή διακυβέρνησης που επιχειρεί να συντονίσει μια παγκόσμια απάντηση σε κοινά προβλήματα. Η κλιματική αλλαγή είναι πραγματική, ο πυρηνικός πόλεμος είναι επικίνδυνος και η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να είναι καταστροφική. Αλλά, κατά την άποψη του Thiel, κάθε προσπάθεια συλλογικής επίλυσης αυτών των προβλημάτων είναι προάγγελος του Αντίχριστου.
Ο Paolo Benanti, σύμβουλος του Βατικανού και Φραγκισκανός μοναχός, δημοσίευσε ένα δοκίμιο στο The Great Continent τον Μάρτιο με τίτλο "American Heresy: Should We Burn Peter Thiel;" Σε αυτό το κείμενο, ο Benanti ερμηνεύει ολόκληρη τη δράση του Thiel ως "μια διαρκή αίρεση κατά της φιλελεύθερης συναίνεσης" και την ορίζει ως "μια επίθεση στα θεμέλια της πολιτικής συνύπαρξης, την οποία πλέον θεωρεί ξεπερασμένη". Σύμφωνα με τον Benanti, ο Thiel δεν είναι πρωτίστως επιχειρηματίας επιχειρηματικών κεφαλαίων ή τεχνολογικός καινοτόμος, αλλά "ένας πολιτικός θεολόγος που λειτουργεί στην καρδιά του οικοσυστήματος της Silicon Valley".
Η γεωγραφία του Νάσβιλ αξίζει επίσης προσοχής. Η πόλη βρίσκεται στο επίκεντρο του αμερικανικού ευαγγελισμού, ενώ παράλληλα αποτελεί έναν αναπτυσσόμενο τεχνολογικό κόμβο, προσελκύοντας εταιρείες που εγκαταλείπουν την Καλιφόρνια. Οι διαλέξεις διοργανώθηκαν από την τοπική διαδικτυακή έκδοση The Pamphleteer, σε συνεργασία με την Ακαδημία Meriwether. Η Pamphleteer προσφέρει «εναλλακτικές περιφερειακές προοπτικές σε εκείνες των mainstream μέσων ενημέρωσης», ενώ η Ακαδημία Meriwether είναι ένα είδος ακαδημίας αποκλειστικά για άνδρες που επιδιώκει να «αναπτύξει δίκτυα αδελφοτήτων και γυναικείων ιδρυμάτων σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες», με απώτερο στόχο την ίδρυση σχολείων αποκλειστικά για άνδρες με βάση την κλασική εκπαίδευση.
Οι διαλέξεις του Thiel, ωστόσο, πάσχουν από ένα βαθύτερο φιλοσοφικό πρόβλημα. Υιοθέτησε τη θεωρία της μιμητικής επιθυμίας του René Girard. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η ανθρώπινη επιθυμία είναι θεμελιωδώς μιμητική: οι άνθρωποι επιθυμούν αυτό που επιθυμούν οι άλλοι. Η κοινωνία διαχειρίζεται την προκύπτουσα βία μέσω του μηχανισμού του αποδιοπομπαίου τράγου. Ο Thiel εφαρμόζει αυτό το πλαίσιο στην πολιτική της τεχνολογίας. Κατά την ερμηνεία του, ο μηχανισμός του αποδιοπομπαίου τράγου γίνεται η πρωτόγονη μορφή παγκόσμιας διακυβέρνησης: αντιμέτωπη με μια κοινή απειλή, η κοινωνία επιλέγει ένα θύμα, το θυσιάζει και αποκαθιστά την ειρήνη. Η στρατηγική αντίστασής της είναι να αρνηθεί τη θυσία. Η ειρωνεία του Girard, ωστόσο, έγκειται στο γεγονός ότι ο ίδιος ο Thiel αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους. Η Greta Thunberg, ο Obama, ο Πάπας, οι υποστηρικτές του αποτελεσματικού αλτρουισμού και οι ερευνητές που ειδικεύονται στην ασφάλεια της τεχνητής νοημοσύνης απεικονίζονται ως απειλές στην αφήγησή του. Αν η θεωρία της μιμητικής επιθυμίας είναι σωστή, θα πρέπει να ισχύει και για τις ενέργειες του Thiel.
Οι ηχογραφήσεις των διαλέξεων στο Νάσβιλ δημοσιοποιήθηκαν σχεδόν αμέσως. Μετά από δεκαετίες επενδύσεων και την παροχή πολιτικών δωρεών, ο Thiel σίγουρα ξέρει πώς να παρουσιάσει μια στημένη διαρροή ως ατύχημα. Το περιεχόμενο των διαλέξεων είναι ίσως λιγότερο σημαντικό από τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκαν: σε έναν ημι-δημόσιο χώρο, χρησιμοποιώντας θεολογική γλώσσα και ενώπιον ενός προσεκτικά επιλεγμένου κοινού, με τη μορφή μιας αφήγησης που εξισώνει τον ρυθμιστή της τεχνολογίας με τον Αντίχριστο. Η λειτουργία αυτής της αφήγησης δεν είναι να προβλέψει, αλλά να κινητοποιήσει. Προσδίδει μια κοσμολογική διάσταση σε μια συγκεκριμένη πολιτική θέση. Σε αυτή τη διάσταση, οι ρυθμιστές δεν κάνουν μόνο λάθος: είναι οι σαγηνευτές των έσχατων καιρών. Και όσοι τους αντιτίθενται, επιταχύνουν την τεχνολογική ανάπτυξη, αποκεντρώνουν την εξουσία και αρνούνται τις θυσίες δεν επιδιώκουν απλώς το κέρδος ή την ελευθερία. Διεξάγουν μια θεολογική μάχη.
Σε αυτή την τεχνοκαπιταλιστική εσχατολογία έγκειται η πραγματική σημασία των διαλέξεων του Thiel. Επαναπροσδιορίζει τον Αντίχριστο έτσι ώστε κάθε δύναμη που επιδιώκει να ασκήσει εξουσία πάνω στην τεχνολογία ρυθμίζοντάς την να μπορεί να ενταχθεί σε αυτήν την κατηγορία. Αυτό το πλαίσιο είναι σχεδόν αδιάσειστο. Εάν θεσπιστεί ρύθμιση, είναι έργο του Αντίχριστου. Εάν δεν υπάρχουν ρυθμίσεις, είναι επειδή το κατεχόν συνεχίζει να εμποδίζει. Εάν ο Thiel επενδύσει στα οφέλη της Τεχνητής Νοημοσύνης, αυτά τα οφέλη μπορούν να παρουσιαστούν ως υποπροϊόν του αγώνα για την ελευθερία. Σε αυτό το πλαίσιο, όλα τα στοιχεία δείχνουν προς την ίδια κατεύθυνση. Εκμεταλλεύονται την παλαιότερη αφήγηση της χριστιανικής κοσμοθεωρίας, εξυπηρετούν πιο πρόσφατα συμφέροντα και συγκαλύπτουν την επιδίωξη του ιδιοτελούς συμφέροντος και την υπεράσπιση της τεχνολογικής επιτάχυνσης ως αγώνα ενάντια στο απόλυτο κακό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου