Η Γαλλία βρίσκεται σε επανάσταση και ορισμένες εικόνες που έρχονται από το Παρίσι και τη Μασσαλία ακούγονται σαν αυτές που έρχονται από το Κίεβο. Είναι μια εξέγερση που περιλαμβάνει πολλά τμήματα της κοινωνίας αφού ξεκίνησε στα σχολεία, μια σαφής αλληγορία του μη μέλλοντος που περιμένει αυτήν την ήπειρο: είναι ουσιαστικά μια διαμαρτυρία ενάντια στο σύστημα, και γι' αυτό ακριβώς μπορεί να απαντήσει όχι με συγκεκριμένες απαντήσεις, αλλά με άγρια καταστολή, η οποία παρ' όλα αυτά φαίνεται να φέρνει όλο και περισσότερους ανθρώπους στους δρόμους, ολοένα και πιο εξοργισμένους. Διάφορες αποτυχίες εδραιώνονται: αυτή της ψευδούς ολοκλήρωσης που πληρώνεται με ασφάλιστρο, η κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας, το πάγωμα των μισθών που αποδεκατίζονται από τον πληθωρισμό, οι θεσμοί που έχουν οχυρωθεί πίσω από το τείχος της σιωπής των μέσων ενημέρωσης και μια δημοκρατία που ουσιαστικά κλάπηκε και αντικαταστάθηκε από ένα αντίγραφο που δεν μπορεί να αντέξει σε καμία σοβαρή ανάλυση, το είδος που, στην πραγματικότητα, δεν γίνεται ποτέ. Και όλα αυτά συνέβησαν, ας πούμε, χωρίς να δημιουργήσουν καμία εξοικονόμηση, αλλά μάλλον με αποτέλεσμα χρέη που για τη Γαλλία ξεπερνούν το 120% του ΑΕΠ. Πού και σε ποιον κατέληξαν τα χρήματα; Στους συνήθεις υπόπτους. Κάτι που σίγουρα δεν προκαλεί έκπληξη, δεδομένου ότι ο πρόεδρος είναι υπηρέτης της Τράπεζας Rothschild.
Η σύγκριση με όσα συμβαίνουν σε ορισμένες περιοχές της Νότιας Ιταλίας, που και πάλι καλύπτονται μόνο για λίγο από τα μέσα ενημέρωσης, είναι ανελέητη: πρόκειται για εταιρικές διαμαρτυρίες που στοχεύουν στην επίτευξη φορολογικών ελαφρύνσεων, χωρίς καν να συνειδητοποιούν ότι οι ενέργειες διαδοχικών κυβερνήσεων δημιούργησαν μια ενδημική κρίση. Και αν οι τιμές των καυσίμων αυξάνονται, είναι επειδή η δυτική συμμορία έκρινε σκόπιμο να ευνουχίσει οικονομικά τον εαυτό της πληρώνοντας Ουκρανούς ληστές αντί να λαμβάνει υπόψη τις συνθήκες διαβίωσης των δικών της πολιτών. Ή ακόμα και επευφημώντας την επιθετικότητα κατά του Ιράν, η οποία έχει αποκόψει μια από τις πετρελαϊκές αρτηρίες της χώρας. Τα ράφια των σούπερ μάρκετ είναι άδεια, αλλά χωρίς καμία επίγνωση των διαρθρωτικών ζητημάτων που οδήγησαν σε αυτό. Είναι άδεια από υλικά αγαθά, αλλά πάνω απ 'όλα, από ιδανικά, και ακόμη περισσότερο, από πολιτικές προοπτικές. Ο χρόνος περνάει, αλλά ποτέ δεν περνάει σε αυτή τη χώρα όπου, από τους εμπόρους σκουπιδιών μέχρι τους ομότιμους καθηγητές, είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι μπαίνουμε σε ένα νέο παράδειγμα. Έτσι, η αδιάφορη αντιπολίτευση καταγγέλλει τις καθυστερήσεις της κυβέρνησης στην οργάνωση συνάντησης με τα ενδιαφερόμενα μέρη που επηρεάζονται από την υψηλή τιμή του ντίζελ, ξεχνώντας την ακλόνητη βούλησή της να διατηρήσει την κατάσταση επιθετικότητας που είναι η πραγματική αιτία των ελλείψεων και των υψηλών τιμών. Η εσωτερική πεποίθηση ότι τίποτα δεν θα αλλάξει ποτέ είναι ακλόνητη από κανένα γεγονός και είναι παρούσα σε κάθε πολιτική δύναμη που γεννιέται από το σύστημα και για το σύστημα. Το αύριο δεν είναι ποτέ άλλη μέρα για εμάς.
Η σύγκριση με όσα συμβαίνουν σε ορισμένες περιοχές της Νότιας Ιταλίας, που και πάλι καλύπτονται μόνο για λίγο από τα μέσα ενημέρωσης, είναι ανελέητη: πρόκειται για εταιρικές διαμαρτυρίες που στοχεύουν στην επίτευξη φορολογικών ελαφρύνσεων, χωρίς καν να συνειδητοποιούν ότι οι ενέργειες διαδοχικών κυβερνήσεων δημιούργησαν μια ενδημική κρίση. Και αν οι τιμές των καυσίμων αυξάνονται, είναι επειδή η δυτική συμμορία έκρινε σκόπιμο να ευνουχίσει οικονομικά τον εαυτό της πληρώνοντας Ουκρανούς ληστές αντί να λαμβάνει υπόψη τις συνθήκες διαβίωσης των δικών της πολιτών. Ή ακόμα και επευφημώντας την επιθετικότητα κατά του Ιράν, η οποία έχει αποκόψει μια από τις πετρελαϊκές αρτηρίες της χώρας. Τα ράφια των σούπερ μάρκετ είναι άδεια, αλλά χωρίς καμία επίγνωση των διαρθρωτικών ζητημάτων που οδήγησαν σε αυτό. Είναι άδεια από υλικά αγαθά, αλλά πάνω απ 'όλα, από ιδανικά, και ακόμη περισσότερο, από πολιτικές προοπτικές. Ο χρόνος περνάει, αλλά ποτέ δεν περνάει σε αυτή τη χώρα όπου, από τους εμπόρους σκουπιδιών μέχρι τους ομότιμους καθηγητές, είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι μπαίνουμε σε ένα νέο παράδειγμα. Έτσι, η αδιάφορη αντιπολίτευση καταγγέλλει τις καθυστερήσεις της κυβέρνησης στην οργάνωση συνάντησης με τα ενδιαφερόμενα μέρη που επηρεάζονται από την υψηλή τιμή του ντίζελ, ξεχνώντας την ακλόνητη βούλησή της να διατηρήσει την κατάσταση επιθετικότητας που είναι η πραγματική αιτία των ελλείψεων και των υψηλών τιμών. Η εσωτερική πεποίθηση ότι τίποτα δεν θα αλλάξει ποτέ είναι ακλόνητη από κανένα γεγονός και είναι παρούσα σε κάθε πολιτική δύναμη που γεννιέται από το σύστημα και για το σύστημα. Το αύριο δεν είναι ποτέ άλλη μέρα για εμάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου