Πηγή: Alessandro Di Battista
Και ακόμη και σήμερα, στη λεγόμενη «μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου», πράκτορες της ICE πυροβόλησαν και σκότωσαν έναν πολίτη που δεν αποτελούσε απειλή γι' αυτούς. Το όνομά του ήταν Άλεξ Τζέφρι Πρέτι και ήταν 37 ετών. «Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο, αλλά εσείς οι αντιαμερικανοί μιλάτε μόνο για ό,τι συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες», υποστηρίζουν κάποιοι ανόητοι. Δεν είμαι καθόλου αντιαμερικανός. Όπως λέω συχνά, έχουμε πράγματα να μάθουμε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις ΗΠΑ, αν κάνεις φοροδιαφυγή, σε ρίχνουν στη φυλακή για 20 χρόνια. στην Ιταλία, σου αφιερώνουν το αεροδρόμιο Μαλπένσα. Σε κάθε περίπτωση, ας προσπαθήσουμε να διευκρινίσουμε.
Αυτές οι αισχρότητες συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο, είναι απολύτως αλήθεια, και υπάρχουν αναμφισβήτητα χώρες όπου η διαφωνία καταστέλλεται περισσότερο από ό,τι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχουν χώρες στον κόσμο πιο κοινωνικά άνισες από τις Ηνωμένες Πολιτείες (οι πολύ πλούσιοι μοιράζονται την ίδια γειτονιά με στρατούς εγκαταλελειμμένων), όπως ακριβώς δεν υπάρχει χώρα πιο πολεμοχαρής από τις ΗΠΑ, όπου, επιπλέον, πολλοί πολίτες θεωρούν τα πυροβόλα όπλα πραγματική προέκταση των άκρων τους. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.
Το θέμα είναι ότι για πολλούς (σίγουρα για τη συντριπτική πλειοψηφία των υποταγμένων πολιτικών, από δεξιά προς αριστερά), οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσωπεύουν ένα μοντέλο, ένα όνειρο, μια πολιτική φιλοδοξία. Μια χώρα που ιδρύθηκε πάνω στη μεγαλύτερη γενοκτονία στην ανθρώπινη ιστορία, που θεωρείται παράδειγμα δημοκρατίας. Αλλά γιατί; Μια χώρα, επαναλαμβάνω, όπου είναι πιο εύκολο να αγοράσεις ένα όπλο παρά να λάβεις δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, που θεωρείται ως μοντέλο.
Σήμερα, με τον Τραμπ στην εξουσία, πολλοί επιτέλους ξυπνούν. Δεν θέλω η χώρα μου να πάρει τις ΗΠΑ ως μοντέλο. Δεν θέλω οι πολιτικοί μας να είναι υπήκοοι μιας τέτοιας χώρας. Δεν θέλω το πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και νομικό τους μοντέλο.
Ο Τραμπ κάνει με πιο «ειλικρινή» και διαφανή τρόπο αυτό που έκαναν όλοι οι προκάτοχοί του. Εκτελέσεις ανυπεράσπιστων πολιτών σημειώθηκαν επί Κλίντον (του ειδώλου της τροφοδοτούμενης από το χαβιάρι αριστεράς μας) και επί Ομπάμα, του ανθρώπου που έδωσε την εντολή να βομβαρδιστεί η Λιβύη, ο κύριος σύμμαχός μας στη Μεσόγειο, 526 ημέρες αφότου έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης - ένα Νόμπελ που η «γυναίκα, η μητέρα και ο Χριστιανός» ονειρεύονται ότι μια μέρα θα απονεμηθεί στον Τραμπ. Σκεφτείτε την κατάσταση της λεγόμενης «κυρίαρχης δεξιάς», η οποία στην πραγματικότητα είναι μια ετερόκλητη ομάδα Αμερικανών ριτρίβερ των οποίων το μήκος του λουριού (το μήκος, όχι η ύπαρξη) ποικίλλει ανάλογα με το ποιος κατέχει τον Λευκό Οίκο.
Η αμερικανική νοοτροπία (ας είμαστε σαφείς, υπάρχουν Αμερικανοί, εκατομμύρια Αμερικανοί, αηδιασμένοι από το σύστημα στο οποίο ζουν) δεν μπορεί να αλλάξει γρήγορα. Αυτό που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε εδώ στην Ιταλία είναι να σταματήσουμε να θεωρούμε τις ΗΠΑ ανώτερο πολιτισμό, επειδή δεν είναι, πολιτικά, οικονομικά και πάνω απ' όλα, ηθικά.
Ένα τελευταίο πράγμα. Ένα πράγμα ενώνει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ πέρα από τον υπερρατσισμό, τον ρατσισμό, την κατοχή ξένων εδαφών και την προέλευσή τους στην εθνοκάθαρση των ιθαγενών: οι πόλεμοι σε περιόδους εσωτερικής αναταραχής. Είναι επομένως πιθανό ότι ορισμένοι στην κυβέρνηση Τραμπ, η οποία πρόσφατα έβαλε στην άκρη την επίθεση στο Ιράν, επανεξετάζουν τώρα το θέμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου