Όποια και αν είναι η έκβαση της συνεχιζόμενης διατλαντικής κρίσης, παρουσιάζεται η ιστορική ευκαιρία να δούμε τόσο την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και το ΝΑΤΟ να διαλύονται ή να μειώνονται στο ελάχιστο. Αυτό, θεωρητικά, θα σήμαινε ότι η Ιταλία θα μπορούσε να ξεκινήσει μια διαδικασία που θα αποκαθιστούσε την εθνική και λαϊκή κυριαρχία στη χώρα.
Στην πράξη, ωστόσο, οι ευκαιρίες είναι πραγματικές μόνο όταν υπάρχει κάποιος ικανός να τις εκμεταλλευτεί.
Δυστυχώς, προς το παρόν στην Ιταλία έχουμε μόνο:
1) Μια κεντροαριστερά που αποτελεί μέρος του ίδιου μπλοκ με τους Merz, Macron και Starmer - αυτό το ευρωφεντεραλιστικό και παγκοσμιοποιητικό μπλοκ που πρόκειται να τερματίσει την ιστορία του με πλήρη αποτυχία και damnatio memoriae.
2) Μια κεντροδεξιά που αγωνίζεται μεταξύ της ευθυγράμμισης με το προαναφερθέν μπλοκ και του περιστασιακού αμυδρού «Θα ήθελα, αλλά δεν μπορώ». Αλλά το θέμα είναι ότι, ακόμη και αν άλλαζαν οι διεθνείς συνθήκες, το μόνο που θα ήταν πρόθυμη και ικανή να κάνει η πρωθυπουργός μας, η «Λαίδη Άσπεν», θα ήταν πρόθυμη και ικανή να κάνει θα ήταν να κάνει την Ιταλία τον στενότερο σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών σε μια κατακερματισμένη Ευρώπη. Επομένως, όχι κυριαρχία, αλλά μάλλον μεγαλύτεροι εξωτερικοί περιορισμοί.
Φυσικά, κανείς δεν σκέφτεται να διακόψει εντελώς τους δεσμούς του με τους Αμερικανούς, αλλά η προσπάθεια οικοδόμησης μιας νέας σχέσης μαζί τους -μιας σχέσης που θα έκλεινε οριστικά το κεφάλαιο ενός πολέμου που χάθηκε πριν από ογδόντα χρόνια- θα ήταν πραγματικά το ελάχιστο απαραίτητο. Δυστυχώς, ούτε ο νυν πρωθυπουργός ούτε άλλες εξέχουσες πολιτικές προσωπικότητες σήμερα παρουσιάζονται ως κατάλληλες για έναν τέτοιο ρόλο. Άλλωστε,
βρισκόμαστε σε μια εποχή στην οποία ένας μέτριος άνθρωπος που λέει «ναι» και στερείται πνευματικού βάθους, όπως ο Μάριο Ντράγκι, χαρακτηρίζεται ως «πολιτικός». Αυτό δείχνει ότι η ιταλική πολιτική τάξη αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα εκπαίδευσης, ποιότητας, που υπερβαίνει τις φατρίες και τις ιδεολογίες.
Παρ 'όλα αυτά, πρέπει ακόμα να ελπίζουμε ότι θα αναδυθεί μια πολιτική εναλλακτική λύση στην Ιταλία, επειδή, αντιμέτωπη με τον νεοφιλελεύθερο διπολισμό, δεν υπάρχει «μικρότερο κακό», αφού ο ίδιος ο νεοφιλελευθερισμός, με τη δυάδα δεξιάς-αριστεράς, αποτελεί το μεγαλύτερο κακό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου