Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι
Μεταξύ των διαφόρων αναλύσεων των τελευταίων εξελίξεων που αναδύονται στο Φόρουμ του Νταβός ή γύρω από αυτό, αυτές που βρήκα πιο πειστικές είναι και οι δύο ρωσικές: αυτή του φιλοσόφου Αλεξάντερ Ντούγκιν και η συνέντευξη Τύπου του υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.
Ουσιαστικά, και οι δύο φωνές επαναλαμβάνουν ότι η σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Δύσης συνεχίζει να παραμένει στο παρασκήνιο και ότι η εμφανής σύγκλιση μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών σε ορισμένα άμεσα ζητήματα δεν πρέπει να επισκιάζει το γεγονός ότι η γεωστρατηγική σύγκρουση παραμένει ορατή στον μακροπρόθεσμο ορίζοντα.
Η
τρέχουσα κατάσταση των ρωσοαμερικανικών σχέσεων, επομένως, δεν μπορεί να ερμηνευτεί σύμφωνα με ένα δυϊστικό πλαίσιο φίλου-εχθρού.
Από τη μία πλευρά, η κρίση της Γροιλανδίας -όπως υποστηρίζει ο Ντούγκιν- θα ωφελούσε τη Ρωσία μειώνοντας την ικανότητα της Ευρώπης να εμπλακεί στην ουκρανική κρίση.
Ένας ακόμη τομέας, ο Τραμπ σόκαρε τους πάντες προσκαλώντας τη Ρωσία να συμμετάσχει στο λεγόμενο «ειρηνευτικό συμβούλιο» για τη Γάζα, και ο Πούτιν άδραξε αμέσως την ευκαιρία να απαιτήσει την αποδέσμευση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων σε δυτικές τράπεζες σε αντάλλαγμα.
Αλλά πέρα από όλα αυτά, η μακροχρόνια σύγκρουση επιμένει όσον αφορά την αμερικανική επίθεση εναντίον κρίσιμων στρατηγικών συμμάχων της Ρωσίας, όπως η Βενεζουέλα και ιδιαίτερα το Ιράν, την εκθετική αύξηση των αμερικανικών δαπανών για όπλα και την ακύρωση όλων των τρεχουσών ρωσοαμερικανικών πυρηνικών συνθηκών.
Επιπλέον, η ρωσική θέση, που διατυπώθηκε χθες από τον Λαβρόφ, επαναλαμβάνει επίσης τα υποκείμενα κρίσιμα ζητήματα, διατυπώνοντας τη στρατηγική προτεραιότητα της Ρωσίας για τη δημιουργία ενός ευρασιατικού μπλοκ - την ίδια την προοπτική για την οποία η Δύση αποφάσισε να κηρύξει πόλεμο στη Ρωσία και, έμμεσα, στη Γερμανία το 2014.
Έτσι
, η σημερινή μερική ρωσοαμερικανική ευθυγράμμιση δεν συμπίπτει καθόλου με έναν ελπίζοντα ή φοβισμένο άξονα Τραμπ-Πούτιν που στοχεύει στην εγκαθίδρυση μιας νέας παγκόσμιας τάξης. Αντίθετα, αυτή η ευθυγράμμιση συνίσταται σε μια άμεση σύγκλιση που στοχεύει στον παραγκωνισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εν μέρει του ΝΑΤΟ και, μαζί τους, του άξονα της παγκοσμιοποίησης.
Αυτό, ωστόσο, δεν συνεπάγεται ένα κοινό όραμα για τον κόσμο που έρχεται, καθώς το όραμα του Τραμπ δεν φαίνεται να συμπίπτει καθόλου με τον πολυπολισμό που υποστηρίζουν η Ρωσία και η Κίνα, αλλά μάλλον φαίνεται να κλίνει προς μια επανερμηνεία της μονοπολικότητας με εθνικο-ιμπεριαλιστική έννοια.
Ο
Καναδός πρωθυπουργός έδωσε φωνή στον άξονα της παγκοσμιοποίησης, επαναλαμβάνοντας με υπερηφάνεια τη συμμετοχή του Καναδά στο πολεμοχαρές μέτωπο των «προθύμων», αλλά αναγνωρίζοντας, σε αντίθεση με τους τραυλίζοντες Ευρωπαίους ηγέτες, την κρίση των παγκοσμιοποιητών και την ανάγκη τους να υφάνουν το δίκτυό τους από την αρχή.
Σήμερα, όπως και χθες, τίποτα δεν μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα οι παγκοσμιοποιητές -συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών ομολόγων τους- να ρισκάρουν τα πάντα πυροδοτώντας έναν πόλεμο Ευρώπης-Ρωσίας, ακριβώς λόγω της κρίσης τους.
Εν μέσω
όλων αυτών, λίγα έχουν προκύψει μέχρι στιγμής από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ως τέτοιο: έχει παίξει τον ρόλο της κύριας παγκόσμιας αρένας, αλλά παθητικά.
Όπως ήταν επίσης εμφανές στα προπαρασκευαστικά έγγραφα, προς το παρόν η ικανότητα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ να παρέχει κατεύθυνση στον κόσμο φαίνεται να έχει μειωθεί. Και αυτό, εάν επιβεβαιωθεί, είναι σίγουρα τα μόνα καλά νέα για όλους εμάς τους απλούς πολίτες που, τα τελευταία χρόνια, είχαμε την ατυχία να γίνουμε στόχος εγκληματικών πειραμάτων κοινωνικής μηχανικής από τον Schwab και τους συνεργάτες του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου