Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο
Διαβάστε προσεκτικά αυτά τα λόγια, που αναφέρονται στο τελευταίο βιβλίο του Bruno Vespa, «Ιστορία της Δεύτερης Δημοκρατίας». Είναι από τον πρώην Υπουργό Άμυνας του Δημοκρατικού Κόμματος, νυν πρόεδρο του COPASIR καθώς και μέλος του Κοινοβουλίου, που εκπροσωπεί επίσης το Δημοκρατικό Κόμμα. Είναι από τον Lorenzo Guerini. «Αν κληθούμε στην κυβέρνηση, θα πρέπει να συμβάλουμε πιο σημαντικά στην στρατιωτική βοήθεια της Ουκρανίας από ό,τι η κυβέρνηση Meloni, η οποία για ένα χρόνο, ξεκινώντας από τον Νοέμβριο του 2025, δεν έστειλε τίποτα στον Volodymyr Zelensky. Θα ήθελα να επισημάνω ότι η δεύτερη κυβέρνηση Conte, στην οποία ήμουν Υπουργός Άμυνας, κατέγραψε τη μεγαλύτερη αύξηση στις στρατιωτικές δαπάνες τα τελευταία χρόνια».
Απλώς για να σας δώσω μια ιδέα για το μέγεθος της δημαγωγίας που χρησιμοποιεί το ευρύ στρατόπεδο για να πουλήσει μια αυτοεικόνα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ένα ευρύ στρατόπεδο που παρουσιάζεται στους δρόμους ως αντίπαλος του πολέμου, αλλά που στην πραγματικότητα πάντα εργαζόταν για την αύξηση της ευρωπαϊκής υποστήριξης προς την Ουκρανία του Zelensky.
Μια πολιτική υποκρισία που επιχειρεί να κρύψει την πραγματική της φύση στολιζόμενη με παλαιστινιακές σημαίες και κασκόλ, όπως έκανε πρόσφατα ο νέος γραμματέας του συνδικάτου Fiom-Cgil, Samuele Lodi. Με τον πρώην πρωθυπουργό Giuseppe Conte, ο οποίος ξεδιάντροπα αυτοαποκαλείται υπέρμαχος της ειρήνης, υποστηριζόμενος από τους φίλους του Bonelli και Fratoianni.
Καταλαβαίνω ότι πολλοί έλκονται συναισθηματικά από το κίνημα που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή στους δρόμους, βλέποντάς το ως μια αναζωπύρωση και αναζωογόνηση ενός μαζικού κινήματος, αλλά το να μην βλέπουν ότι αυτό το κίνημα είναι βαθιά ριζωμένο στην πολιτική συνιστώσα που, ουσιαστικά, υποστηρίζει την ΕΕ, με όλη την λιτότητα και την αυστηρότητά της, αλλά πάνω απ' όλα, τις πολεμοχαρείς πολιτικές της, δεν είναι μόνο αφελές, αλλά και αμαρτία.
Ας το κρατήσουμε απλό. Η δεξιά, ενώ είναι οργανικά αφοσιωμένη σε φιλοευρωπαϊκές πολιτικές (που υπαγορεύονται, ας μην ξεχνάμε ποτέ, από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, το οποίο έχει το κύριο προπύργιό του στην Ευρώπη) και ως εκ τούτου ανίκανη να απελευθερωθεί από τους ευρωπαϊκούς περιορισμούς, αν μη τι άλλο προσπαθώντας να διαπραγματευτεί περιθώρια υπέρβασης, δεν είναι τόσο αφοσιωμένη όσο η αριστερά. Η αριστερά, ωστόσο, είναι φιλοευρωπαϊκή στον πυρήνα της. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν θα ακούσετε ποτέ πολιτικούς από το ευρύ φάσμα, από τον Μπονέλι μέχρι τον Σλάιν, να μιλούν κατά της ΕΕ και των αντιλαϊκών πολιτικών της. Πράγματι, για αυτούς, η ΕΕ αντιπροσωπεύει έναν φάρο. Εν τω μεταξύ, όσο καθοριστική κι αν είναι, τα δεξιά κόμματα (εκτός από τη Φόρτσα Ιτάλια) υποφέρουν από σοβαρούς πόνους στο στομάχι. (Για τους ηλίθιους εκεί έξω: Δεν υποστηρίζω τη δεξιά, απλώς περιγράφω την κατάσταση.)
Σκεφτείτε πώς κανείς στο ευρύτερο πολιτικό φάσμα δεν εγείρει δημοκρατικό συναγερμό για όσα συνέβησαν χθες στην Πολωνία, όπου υπήρξε μια ολοκληρωτική απόπειρα πραξικοπήματος με εντολή των Βρυξελλών. Ο Ντόναλντ Τουσκ (πρώην Πρόεδρος του Συμβουλίου της ΕΕ και νυν Πρωθυπουργός της Πολωνίας) περικύκλωσε το Συνταγματικό Δικαστήριο από την αστυνομία επειδή υποστηρίζει την υπεροχή του πολωνικού Συντάγματος έναντι του δικαίου της ΕΕ. Παραμένουν σιωπηλοί ή τουλάχιστον προσπαθούν να υποβαθμίσουν το περιστατικό ισχυριζόμενοι ότι ήταν απλώς μια παρέμβαση που στόχευε στην επιβεβαίωση της νομιμότητας που επιθυμεί η ΕΕ.
Έτσι, επιστρέφοντας στο προηγούμενο σημείο, η ΕΕ ευνοεί τις πολιτικές ομάδες που ευθυγραμμίζονται καλύτερα με τις οδηγίες της, και φυσικά. Αυτές οι ομάδες, περιττό να πούμε, αποτελούν μέρος και συνδέονται με το ευρύτερο ευρωπαϊκό πολιτικό φάσμα, που γενικά θεωρείται αριστερό. Και για να το κάνουν αυτό, δεν διστάζουν να υποστηρίξουν και να τροφοδοτήσουν τη (νόμιμη) δυσαρέσκεια που εξαπλώνεται στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, προκειμένου να ενισχύσουν τη συναίνεση (λάβετε υπόψη ότι το επόμενο έτος θα δούμε αποφασιστικές πολιτικές εκλογές) προς πιο σταθερά φιλοευρωπαϊκούς συνασπισμούς.
Επομένως, το να μην κατανοεί κανείς τι διακυβεύεται και να εντυπωσιάζεται από τις διαδηλώσεις στις οποίες η αριστερά, στα διάφορα παρακλάδια της, προσπαθεί να διοχετεύσει τη δυσαρέσκεια «εναντίον της Μελόνι και της απαίσιας δεξιάς κυβέρνησής της», δεν είναι μόνο αφελές αλλά και συνένοχο σε αυτή τη μεγάλη επιχείρηση που διαδραματίζεται σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Και δεν είναι τυχαίο ότι ο κυρίαρχος τύπος δείχνει συμπάθεια και κατανόηση, ακόμη και για τις πιο «έντονες» διαδηλώσεις στους δρόμους.
Όταν έγραψα ότι το χέρι της Ανοιχτής Κοινωνίας του Σόρος ήταν πίσω από τις γαλλικές διαδηλώσεις, κάποιοι με μια κάποια ακαδημαϊκή συγκατάβαση το απέρριψαν με χλευασμό, ισχυριζόμενοι μάλιστα ότι οργανώθηκαν από τον Σόρος. Κατά τη γνώμη μου, απλώς είπα ότι υπάρχουν «ανθρωπιστικές» οργανώσεις που, η καθεμία με τον δικό της τρόπο, υποστηρίζουν οικονομικά αυτά τα κινήματα.
Η πολιτική ουσία έγκειται σε μια συγκεκριμένη αφέλεια (θυμηθείτε, στην πολιτική, η αφέλεια είναι αμαρτία) που επιτρέπει στον εαυτό της να θαμπώνεται από τον θόρυβο των διαδηλώσεων στους δρόμους... που φέρνουν αναμνήσεις από την «ένδοξη» νεότητά κάποιου. Τα κινήματα είναι πάντα αυθόρμητα και μόνο μέχρι ένα ορισμένο σημείο. Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε την (πλειοψηφική, αλλά μη αντιληπτή) εξωτερική επιρροή σε αυτές τις διαμαρτυρίες στους δρόμους. Και είναι μια επιρροή που έχει τις ρίζες της σε αυτόν τον παγκοσμιοποιημένο ευρωπαϊσμό, του οποίου οι αριστερές ομάδες αποτελούν την καλύτερη ενσάρκωση.
Υπάρχει ένα δίκτυο «ενεργούς» δημοσιογραφίας που «δίνει ιδιαίτερη προσοχή σε θέματα όπως κοινωνικά ζητήματα, η κλιματική κρίση, η αναζήτηση ταυτότητας και οι ιστορίες εξορίας, το μέλλον των δημοκρατιών μας. Αυτά τα ζητήματα ζωντανεύουν την ήπειρό μας και μας αφορούν όλους». Αυτά τα λόγια είναι γραμμένα στον ιστότοπο του «Sphera Network», ενός ευρωπαϊκού δικτύου «ανεξάρτητων» μέσων ενημέρωσης που προωθούν «διασυνοριακή, ανθρώπινη και κοινωνικά ενεργή δημοσιογραφία μέσω βιντεοσκοπημένων ρεπορτάζ, ενημερωτικών δελτίων, podcast και περιεχομένου κοινωνικών μέσων».
Η πτυχή που με ενδιαφέρει να επισημάνω εδώ είναι ότι αυτό το δίκτυο λαμβάνει ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Ο ίδιος ο ιστότοπος της Sphera το δηλώνει αυτό ειλικρινά στην ενότητα που είναι αφιερωμένη στη «Διαφανή Χρηματοδότηση». Διαβάζουμε ότι η Sphera υπάρχει κυρίως χάρη στη Γενική Διεύθυνση Connect της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία είναι υπεύθυνη για την ανάπτυξη και εφαρμογή πολιτικών που σχετίζονται με την ψηφιακή ενιαία αγορά, την κυβερνοασφάλεια και την τεχνολογική καινοτομία. Η Sphera το λέει ευθέως. «Η Γενική Διεύθυνση Connect μας προσφέρει μια υπέροχη ευκαιρία να δοκιμάσουμε και να πειραματιστούμε με το δίκτυο Sphera ξεκινώντας από το 2021».
Η Margrethe Vestager, τότε Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το εξήγησε αυτό στα τέλη του 2024. «Το δίκτυο Sphera συγκεντρώνει δέκα εταίρους από όλη την Ευρώπη... Μια νέα διαδικτυακή προσφορά μέσων ενημέρωσης για νέους Ευρωπαίους που στοχεύει να φέρει την ΕΕ πιο κοντά στους νέους... Από την έναρξη του έργου το 2021, το συνολικό ποσό της συγχρηματοδότησης της ΕΕ έχει ανέλθει σε 3,9 εκατομμύρια ευρώ». Στη συνέχεια φτάσαμε τα 5,5 εκατομμύρια ευρώ.
Το να αγνοούμε το τεράστιο έργο που κάνει η ΕΕ (και διάφορες «ανθρωπιστικές» ΜΚΟ, που εξακολουθούν να είναι δεμένες με τον ζυγό της ΕΕ) μεταξύ των νέων για την επιβεβαίωση και την εδραίωση φιλοευρωπαϊκών και φιλοπαγκοσμιοποιητικών πεποιθήσεων δεν είναι μόνο εξαιρετικά αφελές, αλλά γίνεται και αμαρτία όταν αυτή η αφέλεια μεταμφιέζεται σε πολιτική δέσμευση.
Η εμμονική χρήση της παλαιστινιακής σημαίας δεν πρέπει να παραπλανά. Δεν πρόκειται για το να φέρουμε τις νεότερες γενιές πιο κοντά στον δίκαιο «κυρίαρχο» σκοπό της αυτοδιάθεσης, ενός λαού που θυσιάστηκε από μια γεωπολιτική διχοτόμηση που έχει τις ρίζες της στο αποτέλεσμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η παλαιστινιακή σημαία (δυστυχώς) έχει γίνει πρόσχημα για την άρνηση κάθε ευκαιρίας για εθνική ταυτότητα, συνδεδεμένη τεχνηέντως με την εθνικιστική και φασιστική δεξιά. Σε αυτή την περίπτωση, μπορούμε να πούμε ότι η παλαιστινιακή σημαία γίνεται συμβολικό όργανο φιλοευρωπαϊκού παγκοσμιοποίησης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου