Πηγή: The Slingshot
Η ανθρώπινη ψυχή ευδοκιμεί σε δύο πολύ συγκεκριμένες συνθήκες: την τάξη και το νόημα.
Η ψυχή αγαπά μια ουσιαστική τάξη· επιθυμεί αρμονία.
Αυτό ισχύει για τα πάντα: τις μέρες μας, τα έπιπλα στα δωμάτιά μας, τις σχέσεις μας.
Η ένωση της τάξης και του νοήματος είναι ένα από τα μυστήρια της ομορφιάς.
Αν κοιτάξουμε τον τρούλο μιας όμορφης εκκλησίας, για παράδειγμα, βλέπουμε την ένωση κάτι βαθιά τακτοποιημένου και βαθιά ζωντανού - δηλαδή, γεμάτου σκέψη - και μιας μετρημένης, αλλά φιλόδοξης σκέψης.
Χθες αγόρασα το ένθετο πολιτισμού μιας γνωστής εφημερίδας. Ήταν περίπου 400 σελίδες, τουλάχιστον το 80% των οποίων ήταν διαφημίσεις, κυρίως μόδας.
Τα λίγα άρθρα που συμπεριλήφθηκαν ήταν ένας εορτασμός του πιο αγνού ναρκισσισμού: για παράδειγμα, επαινούσε την «παραβατική» στάση των «κοριτσιών», που μεθάνε και παίρνουν ναρκωτικά, που πίνουν τρία ή τέσσερα μπουκάλια κρασί την ημέρα και μετά καταφέρνουν να εργαστούν.
Για τα υπόλοιπα, μικροπρεπείς λογοτεχνικοί εγωισμοί παρουσιάζονταν ως φιλοσοφικό βάθος.
Πιστεύω ότι το αναγνωστικό κοινό αυτών των σελίδων περιορίζεται σε μερικές χιλιάδες άτομα, από τον ίδιο κύκλο με τους συγγραφείς.
Αλλά έκανα στον εαυτό μου το εξής ερώτημα:
πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια έλλειψη ομορφιάς; Πώς μπορεί κανείς να δημοσιεύει τόσο ανούσια κείμενα; Και πώς μπορεί κανείς να πιστεύει ότι μια τέτοια χαοτική αμετροέπεια είναι «τέχνη»; Νομίζουν ότι βρίσκονται στο Παρίσι του 1856; Δεν είναι ο Μποντλέρ. Είναι απλώς βαριεστημένοι, άτακτοι άνθρωποι με άφθονο ελεύθερο χρόνο.
Διάβασα αυτές τις σελίδες και κοίταξα τη θέα από το Πίντσιο, και παρηγόρησα τον εαυτό μου.
Τα άτακτα και ανόητα πράγματα περνούν. Η ομορφιά του ανθρώπου στη μυστηριώδη συνύφανσή του με τη φύση διαρκεί.
Και έτσι θα είναι πάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου