Συνέντευξη του «LifeSiteNews» με τον Αρχιεπίσκοπο Βιγκάνο / 1. Η Σύνοδος, το Κατεχόν, το Σχίσμα του Ακρωτηρίου

Πρώτο μέρος της συνέντευξης του Gaetano Masciullo με τον Monsignor Carlo Maria Viganò.

 

Εξοχότατε, στο νέο σας βιβλίο υποστηρίζετε ότι σήμερα ο μεγαλύτερος εχθρός του Παπισμού είναι ο ίδιος ο Πάπας. Πώς εξηγείτε αυτό το παράδοξο;

Το παράδοξο είναι μόνο φαινομενικό και διαλύεται μόλις διακρίνουμε αυτό που η Καθολική θεολογία πάντα διέκρινε: τον Παπισμό ως θεϊκό θεσμό, που θέλησε ο Κύριός μας όταν είπε στον Πέτρο, « Tu es Petrus », και το άτομο που κατέχει την Έδρα του σε μια δεδομένη στιγμή στην ιστορία. Ο Παπισμός είναι άψογος, επειδή ανήκει στον Χριστό. το πρόσωπο του Πάπα είναι ένας άνθρωπος, με δική του ελεύθερη βούληση, που μπορεί να ανταποκριθεί στη χάρη του κράτους ή να την απορρίψει. Από την άλλη πλευρά, η Εκκλησία προσεύχεται για τον Υπέρτατο Ποντίφικα, ζητώντας από την Θεία Αυτού Μεγαλειότητα να διατηρήσει το Domnum Apostolicum στην ιερή Θρησκεία , ακριβώς επειδή γνωρίζει ότι η επιμονή του στην Πίστη δεν εγγυάται αυτόματα από το αξίωμα. Αν δεν ίσχυε αυτό - δηλαδή, αν ο Πάπας εξαιρούνταν από την πιθανότητα να αποτύχει στην εντολή του - η προσευχή γι' αυτόν θα ήταν άνευ νοήματος.

Όταν ένας Ποντίφικας χρησιμοποιεί την εξουσία που του έχει απονεμηθεί ad ædificationem για να κατεδαφίσει αυτό που η εξουσία αυτή καλείται να προστατεύσει - το δόγμα, τη λειτουργία, την πειθαρχία, την ίδια τη μοναρχική και ιεραρχική συγκρότηση της Εκκλησίας - θέτει τον εαυτό του σε αντίθεση με τη δική του λειτουργία . Δεν είναι πλέον υπηρέτης του Παπισμού: είναι ο κύριος αντίπαλός του, επειδή κανένας εξωτερικός εχθρός δεν θα μπορούσε να βλάψει την Εκκλησία όσο κάποιος που την βλάπτει εκ των έσω, ντυμένος με το χιτώνα του Πέτρου.

Έχω ονομάσει αυτό το φαινόμενο σχίσμα κεφαλαίου με την πραγματική έννοια της λέξης: ένα σχίσμα που προέρχεται από το κεφάλι ( caput ). Το κλασικό σχίσμα είναι ο διαχωρισμός ενός μέρους του σώματος από την κεφαλή. Εδώ βλέπουμε το αντίθετο: η κεφαλή είναι αυτή που διαχωρίζεται από το μυστικό σώμα και από την Παράδοση που προηγείται, που επαναστατεί ενάντια σε όσα έχουν διδάξει οι προκάτοχοί του και την οποία είναι υποχρεωμένος να μεταδώσει άθικτη. Ο Άγιος Παύλος το λέει με λόγια που δεν επιδέχονται απάντηση: sed licet nos aut angelus de cœlo evangelizet vobis præterquam quod evangelizavimus vobis, anathema sit (Γαλάτες 1:8-9). Ούτε ένας άγγελος, ούτε ένας Απόστολος, ούτε ο Διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου δεν μπορεί να κηρύξει άλλο ευαγγέλιο. Ο Πάπας είναι ο φύλακας της Παρακαταθήκης , όχι ο κύριός της. Και όποιος από φύλακας γίνεται κύριος, προδίδει τον ίδιο λόγο για τον οποίο ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός καθιέρωσε τον Παπισμό με αναπληρωματική μορφή .

Συγκρίνετε την τρέχουσα κατάσταση με την αφαίρεση του κατηχούντος για την οποία μιλάει ο Άγιος Παύλος (Β΄ Θεσ. 2:6-8). Ποιον ρόλο παίζει η μορφή του Λέοντα ΙΔ΄ σε αυτή τη δραματική αφαίρεση του «φρένου» στην ανομία;

Οι Πατέρες και οι μεγάλοι σχολιαστές έβλεπαν στο κατήχωμα , σε «αυτόν που συγκρατεί», τόσο τη Χριστιανική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και, μαζί με αυτήν, την εξουσία της Εκκλησίας, και κατ' εξοχήν την εξουσία του Παπισμού, η οποία για αιώνες λειτουργούσε ως εμπόδιο στο mysterium inniquitatis . Αυτός ο περιορισμός άρχισε να χαλαρώνει από τη στιγμή που η ιεραρχία, με τη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο, παραιτήθηκε από την άσκηση της δικής της εξουσίας με τον τρόπο που επιθυμούσε ο Χριστός, προκειμένου να επιδιώξει τη συμφιλίωση με τον κόσμο, με τη σύγχρονη σκέψη, με την Επανάσταση. Από τότε και στο εξής, όσοι έπρεπε να είχαν συγκρατηθεί άρχισαν να ενδίδουν.

Ο Λέων ΙΔ΄ εισέρχεται σε αυτή τη διαδικασία όχι ως καινοτόμος, αλλά ως κάποιος που την εδραιώνει και την καθιστά ευπαρουσίαστη. Ο Μπεργκόλιο υπονόμευσε βίαια τον Παπισμό· ο Πρέβοστ δίνει σε αυτή την υπονόμευση μια θεσμική, «εύτακτη», σχεδόν καθησυχαστική μορφή. Το καθήκον του -και πιστεύω ότι το γνωρίζει απόλυτα- είναι να καταστήσει τη συνοδικότητα μη αναστρέψιμη, δηλαδή τη «διαρκή επανάσταση» που οδηγεί τη Σύνοδο στις ακραίες συνέπειές της, και να διασφαλίσει ότι η Καθολική Εκκλησία θα πάψει οριστικά να αποτελεί εμπόδιο στο Τεκτονικό και παγκοσμιοποιητικό σχέδιο. Όταν ο Πάπας δεν θα είναι πλέον φρένο αλλά επιταχυντής, η αφαίρεση του κατέχοντος δεν είναι μελλοντικό γεγονός: είναι αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Και ο Κύριος μας έχει προειδοποιήσει: tunc revelabitur ille iniquus . Το λέω αυτό όχι με αποκαλυπτική εφησυχασμό, αλλά με τον πόνο ενός Επισκόπου που βλέπει τη Νύμφη του Χριστού να παραδίδεται στους εχθρούς της από εκείνους που θα έπρεπε να την υπερασπιστούν.

Αντιμέτωποι με κανονικές κυρώσεις, επικαλείστε μια κατάσταση ανάγκης, όπως έκανε η Εταιρεία του Αγίου Πίου Ι΄ για τις νέες επισκοπικές χειροτονίες της. Πώς απαντάτε στους πολλούς συντηρητικούς που σας κατηγορούν για τυπική ανυπακοή στον Πάπα;

Απαντώ ότι η υπακοή είναι αρετή, όχι είδωλο. Έχει ως αντικείμενο μια νόμιμη εντολή που δίνεται από μια νόμιμη εξουσία για τον σκοπό για τον οποίο υπάρχει αυτή η εξουσία. Όταν η εντολή είναι αντίθετη με την Πίστη, με τον θείο νόμο ή με το καλό των ψυχών, όχι μόνο δεν υποχρεώνει, αλλά υποχρεώνει κάποιον να μην υπακούσει: η υπακοή είναι πιο σημαντική από την υπακοή για τους ανθρώπους (Πράξεις 5:29). Αυτό δεν είναι επινόηση των παραδοσιακών: είναι ο Άγιος Πέτρος, είναι ο Άγιος Θωμάς, είναι το αιώνιο Μαγιστέριο, είναι η συμπεριφορά των Αγίων που αντιστάθηκαν στους Ποντίφικες όταν έσφαλαν, από τον Άγιο Παύλο που αντιστάθηκε στον Πέτρο κατ' ιδίαν , μέχρι τον Άγιο Αθανάσιο και την Αγία Αικατερίνη της Σιένα.
Η κατάσταση ανάγκης δεν είναι μια επινόηση για να αποφευχθεί ο νόμος: είναι μια αρχή του ίδιου του δικαίου, σύμφωνα με την οποία το salus animarum , που είναι ο υπέρτατος νόμος, υπερισχύει των θετικών κανόνων όταν οι τελευταίοι, εφαρμοσμένοι κατά γράμμα, θα προκαλούσαν ανεπανόρθωτη βλάβη στις ψυχές. Η Εταιρεία του Αγίου Πίου Ι΄, χειροτονώντας τους επισκόπους της, έκανε ακριβώς αυτό που έκανε ο Αρχιεπίσκοπος Λεφέβρ το 1988, και για τον ίδιο λόγο: Η Ρώμη δεν παρέχει στην Παράδοση τους επισκόπους που χρειάζεται, και χωρίς επισκόπους δεν υπάρχουν ιερείς, και χωρίς ιερείς δεν υπάρχουν Μυστήρια. Και είναι σημαντικό ότι, απειλώντας την Εταιρεία, ο Πρέβοστ εγκατέλειψε το πρόσχημα των Χειροτονιών χωρίς εντολή για να ομολογήσει ότι το πραγματικό έγκλημα είναι η απόρριψη της Συνόδου. Με αυτό αποκάλυψε - ίσως άθελά του - την απάτη: οι κανονικές κυρώσεις είναι ένα πολιτικό εργαλείο, που ασκείται εναντίον εκείνων που παραμένουν Καθολικοί και ποτέ εναντίον εκείνων που αρνούνται ανοιχτά την Πίστη.
Στους συντηρητικούς που με κατηγορούν, λέω με στοργή: υπακούτε σε έναν άνθρωπο που σας ζητά να μην υπακούσετε στον Κύριό μας, και αποκαλείτε αυτή την αντίφαση «πιστότητα». Ποτέ δεν είχα την πρόθεση να αποσχιστώ από την Αποστολική Κοινωνία. Έχω ζητήσει, και συνεχίζω να ζητώ, από τον Λέοντα ΙΔ΄ να μου πει πώς αντιφάσκω με το Depositum Fidei . Δεν έχω λάβει απάντηση. Ποιος από τους δύο βρίσκεται σε κατάσταση σχίσματος;
Σε μια πλέον μακρινή ομιλία του 1999 προς τους Ευρωπαίους επισκόπους από τον Καρδινάλιο Κάρλο Μαρία Μαρτίνι, πρωτοπόρο της Μαφίας του Αγίου Γκάλεν και -όπως του άρεσε να αυτοαποκαλείται- όχι αντιπάπας, αλλά αντιπάπας (αυτός που θα άνοιγε το δρόμο για τον «νέο» πάπα), η Εκκλησία πρέπει επειγόντως να επιλύσει μια σειρά ζητημάτων προκειμένου να «ενημερωθεί». Προσδιόρισε το πρώτο ζήτημα ως την «έλλειψη χειροτονημένων ιερέων», η οποία θα πρέπει να επιλυθεί με την κατάργηση της αγαμίας ή τουλάχιστον με την καθιέρωσή της ως προαιρετική. Πρόσφατα, ο Επίσκοπος Γιόχαν Μπόνι στην Αμβέρσα ανακοίνωσε ότι θα χειροτονήσει παντρεμένους άνδρες έως το 2028. Για να μην αναφέρουμε τον διορισμό του Γιόζεφ Γκρούνβιντλ, πρώην μέλους του κινήματος των αντιφρονούντων, ως Αρχιεπισκόπου Βιέννης. Κάλεσμα σε Ανυπακοή» , ο οποίος είχε υποστηρίξει ακριβώς την κατάργηση της εκκλησιαστικής αγαμίας. Η Ρώμη παρακολουθούσε σιωπηλά όλα αυτά και, σε αντίθεση με άλλες καταστάσεις, δεν απείλησε με κυρώσεις, παρόλο που το κανονικό δίκαιο καταπατείται συστηματικά. Φαίνεται σχεδόν σαν η Ρώμη να ευνοεί όλα αυτά... Τι πιστεύετε;
Δεν «φαίνεται» να είναι αλήθεια: είναι. Η Ρώμη δεν είναι ένας αφηρημένος θεατής μιας διαδικασίας που της διαφεύγει. είναι ο διευθυντής της. Η μέθοδος είναι αυτή που δοκιμάστηκε από την Συνοδική Επανάσταση: η ανυπακοή επιτρέπεται να προκύψει από την περιφέρεια, επιτρέπεται να εδραιωθεί ως «τετελεσμένο γεγονός» και στη συνέχεια το κέντρο παρεμβαίνει όχι για να την καταστείλει αλλά για να την «συνοδεύσει», επικαλούμενο τη συνοδικότητα, την ακρόαση και τις ποιμαντικές ανάγκες. Η υπόθεση Bonny είναι εμβληματική: ένας επίσκοπος ανακοινώνει δημόσια ότι θα παραβιάσει τον εκκλησιαστικό νόμο και κανένα δικαστήριο δεν τον καλεί σε λογοδοσία. Η υπόθεση Grünwidl είναι ακόμη πιο εύγλωττη, επειδή δεν πρόκειται για την ανοχή ενός αντιφρονούντος, αλλά για την προώθησή του σε μία από τις σημαντικότερες έδρες στην Ευρώπη. Όσοι έχουν δραστηριοποιηθεί σε ένα κίνημα που κυριολεκτικά ονομάζεται Κάλεσμα στην Ανυπακοή ανταμείβονται από έναν Ποντίφικα που αφορίζει όσους ζητούν να μπορούν να υπακούουν στην Εκκλησία όλων των εποχών.

Αλλά το ζήτημα πηγαίνει βαθύτερα από την αγαμία. Η «έλλειψη χειροτονημένων λειτουργών» είναι ο δηλητηριώδης καρπός εξήντα ετών κένωσης της ιεροσύνης. Όταν οι άνθρωποι έπαψαν να πιστεύουν ότι ο ιερέας είναι ένα alter Christus , που ανεβαίνει στο βωμό για να ανανεώσει τη Θυσία του Σταυρού, η αγαμία έπαψε να έχει νόημα, επειδή έχει νόημα μόνο ως μια συνολική διαμόρφωση προς τον Χριστό τον Αρχιερέα. Ο Καρδινάλιος Μαρτίνι το γνώριζε καλά: η λίστα του με τους «κόμπους» δεν είναι μια λίστα προβλημάτων που πρέπει να λυθούν, αλλά ένα πρόγραμμα κατεδάφισης, στο οποίο κάθε σημείο εξυπηρετεί το επόμενο. Πρώτον, η αγαμία καταργείται, στη συνέχεια ανοίγεται στις γυναίκες, στη συνέχεια η ηθική ξαναγράφεται, στη συνέχεια ο γάμος διαλύεται... Είναι ένα σχέδιο, και οι εκτελεστές του σήμερα έχουν άλλα ονόματα αλλά επιδιώκουν το ίδιο σχέδιο. Το γεγονός ότι ο Μαρτίνι αυτοαποκαλούνταν αντιπάπας λέει πολλά για την επίγνωση με την οποία η Μαφία του Αγίου Γκάλεν προετοίμασε αυτό που βλέπουμε σήμερα.

Το δεύτερο ζήτημα που εντόπισε η Martini αφορούσε τον ρόλο των γυναικών και το ζήτημα της γυναικείας χειροτονίας. Οι επίσκοποι που προήγαγε ο Λέων ΙΔ΄ - σκέφτομαι τους Mackinlay, Grögli, Satué, Grünwidl και πολλούς άλλους - εξέφρασαν ανοιχτά την υποστήριξή τους για το γυναικείο διακονικό αξίωμα. Η Επιτροπή του Βατικανού για το θέμα επανέλαβε το «όχι» της στη μυστηριακή χειροτονία των γυναικών, αλλά όρισε αυτή την κρίση ως «μη οριστική». Κατά συνέπεια, πολλοί επίσκοποι σήμερα αποφεύγουν να ασχοληθούν άμεσα με το ζήτημα, προτιμώντας να ενισχύσουν την παρουσία των γυναικών στη διακυβέρνηση της επισκοπής ή να προτείνουν «περιεκτικές» λειτουργικές μεταρρυθμίσεις. Κατά τη γνώμη σας, στοχεύει αυτή η στρατηγική στη σταδιακή μετατόπιση του Παραθύρου Όβερτον στο ζήτημα της γυναικείας χειροτονίας;

Αυτή ακριβώς είναι η τεχνική του Παραθύρου Όβερτον, και μάλιστα όχι και πολύ διακριτική. Ο Ιωάννης Παύλος Β΄, με την Αποστολική Επιστολή Ordinatio Sacerdotalis , δεν όρισε κάτι νέο: δήλωσε ότι αυτό το δόγμα ανήκει στο Depositum Fidei και έχει διδαχθεί αλάθητα από το συνηθισμένο και παγκόσμιο Magisterium - όπως επιβεβαίωσε η Σύνοδος για το Δόγμα της Πίστης στο Responsum του 1995. Το να λέμε σήμερα ότι αυτή η κρίση «δεν είναι οριστική» σημαίνει επομένως ότι δεν ανοίγουμε ξανά ένα πειθαρχικό ζήτημα, αλλά αρνούμαστε το ίδιο το αλάθητο του συνηθισμένου και παγκόσμιου Magisterium.
Η γυναικεία διακονία είναι το κλειδί, επειδή το Μυστήριο των Ιερών Τάξεων είναι μόνο ένα στους τρεις βαθμούς του: η εισαγωγή μιας γυναίκας στη διακονία σημαίνει παραδοχή της ικανότητάς της για Ιερές Τάξεις, και σε αυτό το σημείο, ο αποκλεισμός από την ιεροσύνη θα φαινόταν ως καθαρή διάκριση που πρέπει να αρθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι η εισαγωγή γυναικών σε τάγματα προωθείται από αντικαθολικά κινήματα στο όνομα της ισότητας των φύλων, την οποία η συνοδική Εκκλησία ασπάζεται και αγκαλιάζει. Οι νεομοντερνιστές το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά, και για αυτόν τον λόγο, δεν απαιτούν αμέσως ιερατική χειροτονία: απαιτούν κυβερνητικούς ρόλους, παρουσία στην Κούρια, θεσμισμένες «διακονίες», «περιεκτικές» λειτουργίες. Κάθε βήμα προετοιμάζει το επόμενο, και κάθε βήμα παρουσιάζεται ως ακίνδυνο. Οι επίσκοποι που διορίστηκαν από τον Πρέβοστ δεν επιλέχθηκαν παρά τις θέσεις τους στο γυναικείο διακονικό αξίωμα, αλλά ακριβώς εξαιτίας αυτών : όποιος διορίζει έναν επίσκοπο γνωρίζει τις απόψεις του, και όποιος διορίζει πολλούς με τις ίδιες απόψεις χτίζει ένα επισκοπείο που, την κατάλληλη στιγμή, θα ζητήσει «από κάτω» τι επιθυμεί να χορηγήσει ο Πάπας «από πάνω». Αυτή είναι η συνοδικότητα: η σκηνοθεσία ενός ερωτήματος του οποίου η απάντηση έχει ήδη αποφασιστεί.

Σε όλα αυτά προστίθεται μια πτυχή που θεωρώ ακόμη πιο σοβαρή, και η οποία είναι η υπαίτια σιωπή: η προαγωγή γυναικών σε επικεφαλής Ρωμαϊκών Δικαστηρίων. Έχουμε δύο θρησκευόμενες γυναίκες, την Αδελφή Simona Brambilla [1] και την Αδελφή Tiziana Merletti, αντίστοιχα νομάρχη και γραμματέα της Δικαστηρίου για τα Ινστιτούτα Αφιερωμένης Ζωής, οι οποίες δίνουν εντολές σε καρδινάλιους, επισκόπους, ηγούμενους και ιερείς· μια άλλη θρησκευόμενη γυναίκα, την Αδελφή Raffaella Petrini, πρόεδρο της Παπικής Επιτροπής για το Κράτος της Πόλης του Βατικανού και πρόεδρο του Κυβερνείου· μια λαϊκή γυναίκα, τη Maria Montserrat Alvarado, επικεφαλής της Δικαστηρίου Επικοινωνίας που συντονίζει και αναδιοργανώνει ολόκληρο το σύστημα επικοινωνίας της Αγίας Έδρας· γυναίκες που διορίζονται ως μέλη και σύμβουλοι διαφόρων Δικαστηρίων, συμπεριλαμβανομένης αυτής των Επισκόπων [2] sacra potestas , η οποία απορρέει από το Μυστήριο των Τάξεων, επειδή στην Εκκλησία -η οποία είναι μια υπερφυσική κοινωνία και όχι μια επιχείρηση- κάποιος κυβερνά στο βαθμό που είναι διαμορφωμένος με τον Χριστό τον Βασιλιά και Αρχιερέα. Ο διαχωρισμός της δικαιοδοσίας από τις Τάξεις, η παροχή σε όσους δεν μπορούν να λάβουν Τάξεις της εξουσίας να κυβερνούν όσους έχουν, σημαίνει ανατροπή του ιεραρχικού καταστατικού που έδωσε ο Κύριός μας στην Εκκλησία Του. Γι' αυτό λέω ότι ο Μπεργκόλιο, και τώρα ο Πρέβοστ, κάνουν πολύ περισσότερα και πολύ χειρότερα από το να απονέμουν Ιερές Τάξεις σε αυτές τις γυναίκες. Μια άκυρη χειροτονία θα ήταν ιεροσυλία, αλλά θα παρέμενε μια άκυρη πράξη. Εδώ, ωστόσο, η μυστηριακή Τάξη αποσυναρμολογείται κομμάτι-κομμάτι, η sacra potestas καθίσταται περιττό εξάρτημα και ο κλήρος εκπαιδεύεται να υπακούει σε όσους δεν έχουν θεϊκή εξουσία να τους διατάξει. Είναι μια θανατηφόρα επίθεση στο θεϊκό καταστατικό της Εκκλησίας, που διεξάγεται με πράξεις, χωρίς να χρειάζεται να αγγίξει ούτε ένα δόγμα., δηλαδή, καλούνται να αποφασίσουν για τις προαγωγές στην Επισκοπή. Τώρα, η εξουσία της διακυβέρνησης στην Εκκλησία δεν είναι μια διοικητική λειτουργία που μπορεί να αποδοθεί σε οποιονδήποτε με διάταγμα: είναι εκ φύσεως συνδεδεμένη με
Το τρίτο και τέταρτο ζήτημα που εντόπισε ο Μαρτίνι ήταν η σεξουαλική ηθική και η πειθαρχία του γάμου, αντίστοιχα. Στην επίσημη συνέντευξή του στην Ελίζ Αν Άλεν, σε μορφή βιβλίου, ο Λέων ΙΔ΄ δήλωσε ότι οι «στάσεις» των ανθρώπων πρέπει να αλλάξουν προτού μπορέσει να αλλάξει το δόγμα. Κατά τη γνώμη σας, ποια μέσα σκοπεύουν να χρησιμοποιήσουν οι νεομοντερνιστές που βρίσκονται στην εξουσία για να επιφέρουν αυτή την αλλαγή;
Αυτή η φράση αξίζει να σταθμιστεί, επειδή είναι μια ομολογία. «Αλλαγή στάσεων πριν από την αλλαγή του δόγματος» σημαίνει ότι το δόγμα αλλάζει, αλλά όχι πρώτα: αλλάζει τελευταία, όταν κανείς δεν το πιστεύει πια και η επίσημη κατάργησή του μοιάζει με μια απλή συμβολαιογραφική πράξη. Είναι η μοντερνιστική μέθοδος που περιγράφεται από τον Άγιο Πίο Ι΄ στο Pascendi : δεν επιτίθεται κανείς στο δόγμα κατά μέτωπο, μεταμορφώνει τη νοοτροπία που το υποστηρίζει, διαχωρίζει την πίστη από τη ζωή και αφήνει τη ζωή, έτσι διαχωρισμένη, να συμπαρασύρει την πίστη. Στην πραγματικότητα, δεν είναι καν απαραίτητο να αλλάξει το δόγμα: καθίσταται άσχετο μέσω ποιμαντικών μέσων.

Και αυτή η μέθοδος σήμερα έχει τον δικό της θεωρητικό χάρτη, τον οποίο σχεδόν κανείς δεν έχει θελήσει να διαβάσει για αυτό που είναι. Στο Evangelii Gaudium, ο Bergoglio έχει διατυπώσει τέσσερις αρχές, και η πρώτη από αυτές - «ο χρόνος είναι μεγαλύτερος από τον χώρο» - είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει όλες τις άλλες: «το να δίνεις προτεραιότητα στον χρόνο σημαίνει να ασχολείσαι με την έναρξη διαδικασιών παρά με την κατοχή χώρων ». Με άλλα λόγια: όχι να ορίζεις , αλλά να ξεκινάς · όχι να θέτεις ένα αποτέλεσμα, αλλά να πυροδοτείς μια δυναμική που κανείς δεν μπορεί να σταματήσει. Ο χώρος είναι η οριοθετημένη περιοχή· το όριο, ο δογματικός ορισμός, ο κανόνας που υπαγορεύει πόσο μακριά επιτρέπεται να φτάσει· ο χρόνος είναι η διαδικασία που διαβρώνει αυτό το όριο χωρίς ποτέ να δηλώσει την πρόθεσή της να το γκρεμίσει. Και σημειώστε την πονηριά: όποιος προεδρεύει ενός χώρου πρέπει να υπερασπιστεί μια θέση, και μια θέση μπορεί να πολιορκηθεί, να συζητηθεί, να αντικρουστεί· όποιος ξεκινά μια διαδικασία δεν έχει θέσεις να υπερασπιστεί και επομένως είναι απρόσβλητος. Τίποτα δεν μπορεί να του αντιταχθεί, επειδή δεν έχει ακόμη επιβεβαιώσει τίποτα.

Μπορεί να μου αντιταχθεί ότι δεν πρόκειται για τον Χέγκελ, αλλά για τον Ρομάνο Γκουαρντίνι, πάνω στον οποίο ο Μπεργκόλιο εργάστηκε χωρίς ποτέ να ολοκληρώσει τη διδακτορική του διατριβή. Η πολικότητα του Γκουαρντίνι - το Gegensatz ποιμαντική φροντίδα . Και ιδού το έργο μπροστά στα μάτια μας: Η Amoris Lætitia δεν καταργεί το αδιάλυτο του γάμου, ανοίγει μια διαδικασία. Η Fiducia Supplicans eodem sensu eademque sententia . —συλλαμβάνεται ακριβώς ενάντια στη διαλεκτική αντίφαση, καθώς οι εντάσεις πρέπει να συγκρατούνται και όχι να επιλύονται σε μια ανώτερη σύνθεση. Είτε ονομάζεται εγελιανή σύνθεση είτε ημιτελής διαδικασία, το αποτέλεσμα είναι ότι καμία αλήθεια δεν παραμένει σταθερό σημείο, αλλά γίνεται μια στιγμή γίγνεσθαι. Και αυτό που στον Χέγκελ ήταν φιλοσοφία της ιστορίας, και στον Μαρξ έγινε επαναστατική πράξη (η πράξη που προηγείται της αρχής, την κρίνει και την ανατρέπει) στη συνοδική Εκκλησία ονομάζεται: δεν κηρύσσει νόμιμες τις ακανόνιστες ενώσεις, αλλά ευλογεί όσους συμμετέχουν· η συνοδική οδός δεν αποφασίζει τίποτα, και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο αποφασίζει τα πάντα. Το δόγμα δεν αγγίζεται ποτέ τυπικά, και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο δεν μπορεί ποτέ να αμφισβητηθεί τυπικά. Δεν υπάρχει πρόταση προς μομφή, καμία αίρεση προς καταδίκη, τίποτα προς ανάθεμα. Οι πιστοί μένουν με το άθικτο γράμμα ενός δόγματος που δεν έχει πλέον επιρροή στη ζωή της Εκκλησίας . Αλλά αυτό ακριβώς χτύπησε η Πρώτη Βατικανή Σύνοδος με το ανάθεμά της, απαγορεύοντας να δοθεί ποτέ στα δόγματα που προτείνει η Εκκλησία ένα νόημα διαφορετικό από αυτό που έχει κατανοήσει και προτίθεται:

Τα μέσα είναι αυτά που έχουμε δει να λειτουργούν εδώ και δεκαετίες. Το πρώτο είναι η γλώσσα: η «αμαρτία» αντικαθίσταται από την «ευθραυστότητα», η «μεταστροφή» από την «οδό», η «αλήθεια» από τη «διάκριση», ο «νόμος του Θεού» από το «ιδανικό». Το δεύτερο είναι η ποιμαντική πρακτική, που γίνεται σκόπιμα ασαφής: η Amoris laetitia με τις υποσημειώσεις της, η Fiducia supplicans με τις ευλογίες της που ευλογούν χωρίς ευλογία· και τώρα η στρατηγική του Prevost, η οποία δεν έχει αποσύρει τίποτα από αυτά αλλά τα αφήνει να λειτουργούν «ήρεμα». Το τρίτο είναι η εκπαίδευση: σεμινάρια, θεολογικές σχολές και κατήχηση, όπου για εξήντα χρόνια διδάσκεται ότι η καθολική ηθική είναι ένα ιστορικό λείψανο που πρέπει να ξεπεραστεί. Το τέταρτο είναι η επιλογή των ποιμένων: όσοι ασκούν ασάφεια και σφάλματα προωθούνται, και όσοι μιλούν καθαρά περιθωριοποιούνται.

Και κάτω από όλα αυτά κρύβεται μια συμμαχία που ποτέ δεν δίστασα να καταγγείλω: αυτή μεταξύ της συνοδικής Εκκλησίας και της παγκοσμιοποιητικής ατζέντας. Δεν είναι μία ιδεολογία μεταξύ άλλων, αλλά η σύνθεση όλων των ιδεολογιών της δεξιάς και της αριστεράς, που για δύο αιώνες προσποιούνταν ότι πολεμούσαν η μία την άλλη, οδηγώντας την ανθρωπότητα στον ίδιο προορισμό· μια σύνθεση νεομαλθουσιανής προέλευσης, που δεν βλέπει πλέον στην ανθρωπότητα την εικόνα του Θεού αλλά ένα πλεόνασμα που πρέπει να χορηγηθεί, και η οποία ως εκ τούτου είναι αντιανθρώπινη ακόμη και πριν γίνει αντιχριστιανική. Γνωρίζουμε τις διάφορες πτυχές της, και η καθεμία πλήττει μια συγκεκριμένη πτυχή της τάξης που θέλησε ο Δημιουργός: τη διάλυση της φυσικής οικογένειας· τον πανσεξουαλισμό και την ιδεολογία του φύλου, που αρνούνται ότι ο άνθρωπος δημιουργείται άνδρας και γυναίκα · τον εμβολιασμό, που καθιστά το σώμα ιδιοκτησία του κράτους· τον περιβαλλοντισμό, που αντικαθιστά τη λατρεία του Δημιουργού με αυτή του δημιουργήματος· τον μεταναστευτικό ρατσισμό, που διαλύει τα έθνη και μαζί τους τους χριστιανικούς λαούς· και στην κορυφή τον τρανσουμανισμό, που υπόσχεται στον άνθρωπο την άθεη θέωση που είχε ήδη υποσχεθεί στην Εδέμ το φίδι: eritis sicut dii .

Η Συνοδική Εκκλησία δεν υφίσταται αυτή τη διαδικασία: συμμετέχει σε αυτήν . Έχει απαρνηθεί να κρίνει τον κόσμο και έχει αποδεχτεί να κρίνεται από αυτόν. Έχει σταματήσει να τον μετατρέπει και έχει επιτρέψει στον εαυτό της να μετατραπεί από αυτόν. Γι' αυτό ο τρίτος και ο τέταρτος κόμπος του Martini δεν είναι καθόλου κόμποι που πρέπει να λυθούν: ο αδιάλυτος γάμος και η σεξουαλική ηθική δεν είναι το ιστορικό κέλυφος μιας περασμένης εποχής, αλλά η ίδια η σάρκα του Ευαγγελίου, και είναι λόγια του Κυρίου μας - quod ergo Deus coniunxit, homo non separetΌποιος ισχυρίζεται - ως Πάπας - ότι τους αλλάζει δεν μεταρρυθμίζει την Εκκλησία: ιδρύει μια άλλη και την ιδρύει στα ερείπια αυτής που είχε παραλάβει.

lifesitenews

[1] Η αδελφή Μπραμπίγια έχει στο πλευρό της έναν προ-επάρχο, τον Καρδινάλιο Άνχελ Φερνάντεζ Αρτίμε, ο οποίος διορίστηκε μαζί της στις 6 Ιανουαρίου 2025 και επικυρώθηκε εκ νέου από τον Λέοντα ΙΔ΄. Η ίδια η επινόηση της μορφής του προ-επάρχου είναι η έμμεση ομολογία ότι το αξίωμα αυτό απαιτεί την sacra potestas — ένα μέσο που παραδέχεται το πρόβλημα ενώ προσποιείται ότι το επιλύει.

[2] Οι τρεις γυναίκες στο Επισκοπικό Συμβούλιο είναι οι Petrini, Brambilla και Reungoat, οι οποίες διορίστηκαν μέλη τον Ιούλιο του 2022.

συνεχίζεται

Συνέντευξη του «LifeSiteNews» με τον Αρχιεπίσκοπο Βιγκάνο / 1. Η Σύνοδος, το Κατεχόν, το Σχίσμα του Ακρωτηρίου – Άλντο Μαρία Βάλι

ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΜΕ ΗΔΗ ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ.