Εδώ και ογδόντα χρόνια, η υποβάθμιση της ιστορίας, ιδίως του ευρωπαϊκού φασισμού, έχει εμποδίσει πολλούς να κατανοήσουν την κατάσταση στην οποία ζούμε, ιδίως την προοδευτική ναζοποίηση της Ευρώπης, σύμφωνα με αφηγήσεις που μοιάζουν να είναι βγαλμένες κατευθείαν από ταινία της Disney - η οποία, δυστυχώς, είναι πολύ πιο κοντά στην αλήθεια από ό,τι θα περίμενε κανείς. Δεν σκοπεύω να αναφερθώ εδώ στα υπερβολικά ψέματα της τυπικής εκδοχής, ας πούμε, του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα: όλη η τεκμηρίωση που είναι τώρα διαθέσιμη μας λέει ότι, στην πραγματικότητα, ο ηπειρωτικός φασισμός και ο ιαπωνικός φασισμός ενθαρρύνθηκαν, βοηθήθηκαν και μερικές φορές χρηματοδοτήθηκαν από τα κέντρα του αγγλοσαξονικού καπιταλισμού ως αντισοβιετική δύναμη, και μόνο αργότερα πολέμησαν όταν συνειδητοποιήθηκε ότι θα μπορούσαν να απειλήσουν την αγγλοαμερικανική κυριαρχία. Εκατό μακροσκελείς αναρτήσεις δεν θα αρκούσαν για να το δείξουν αυτό, αλλά στην πραγματικότητα, οι νέες γενιές, που μεγαλώνουν με παραμύθια, έχουν μια εντελώς λανθασμένη κατανόηση του πυρήνα της ναζιστικής ιδεολογίας. Σήμερα, πιστεύεται ότι «Ναζί» σημαίνει ότι όλοι κυκλοφορούν με στολή και ότι υπάρχει υποκίνηση μίσους κατά των Εβραίων. Δεδομένου ότι αυτό δεν συμβαίνει στην ΕΕ, οι κατηγορίες της Ρωσίας ότι οι ναζιστικές ιδέες αναβιώνουν στην Ευρώπη συχνά απορρίπτονται ως αβάσιμες. Το ίδιο ισχύει και για την Ουκρανία, όπου ο Πρόεδρος Ζελένσκι είναι Εβραίος. Κατά συνέπεια, η Ουκρανία δεν μπορεί να κυβερνάται από ναζιστικό καθεστώς, όπως ισχυρίζεται η Ρωσία, αφού οι Ναζί μισούσαν τους Εβραίους.
Όποιος υποστηρίζει αυτή τη θέση έχει χάσει τον πυρήνα της ναζιστικής ιδεολογίας, την οποία αργότερα ακολούθησε άστοχα ο Μουσολίνι: ο πυρήνας της κοσμοθεωρίας του Χίτλερ ήταν η πίστη στην ανωτερότητα της δικής του φυλής και πολιτισμού έναντι των άλλων λαών. Και ότι ως εκ τούτου είχε το δικαίωμα -και μάλιστα το καθήκον- να καταπιέζει άλλους λαούς για να προστατεύσει τον δικό του ανώτερο πολιτισμό από τις υποτιθέμενα επιβλαβείς επιρροές των «υπανθρώπων». Ο πυρήνας αυτής της κοσμοθεωρίας δεν ήταν το μίσος για τους Εβραίους -άλλωστε, ο Χίτλερ θεωρούσε επίσης τους Σλάβους, τους Ρομά και άλλες εθνοτικές ομάδες και πολιτισμούς κατώτερους- αλλά μάλλον η πίστη στην ανωτερότητά του έναντι των άλλων. Αν η έμφαση δόθηκε στους Εβραίους, αυτό συνέβη επειδή μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, επικράτησε στη Γερμανία η θέση ότι, ενώ από καθαρά στρατιωτική άποψη, οι γερμανικοί στρατοί δεν είχαν ηττηθεί, το έθνος είχε μαχαιρωθεί πισώπλατα από τη διεθνή χρηματοδότηση, η οποία είχε μεγάλη εβραϊκή παρουσία. Φυσικά, δεν είναι σαφές τι σχέση έχει αυτό με τους Εβραίους καταστηματάρχες ή με εκείνους που πολέμησαν στα χαρακώματα για τη Γερμανία, αλλά αν κάποιος έχει ένα ρατσιστικό ή εθνοκεντρικό όραμα, τότε η μετάβαση, αν και παράλογη, είναι προ των πυλών, σε σημείο που παραδόξως έχει υιοθετηθεί από τα θύματα αυτού του οράματος.
Και αυτό ακριβώς βιώνουμε ξανά σήμερα στην Ευρώπη, μόνο που η διατύπωση έχει αλλάξει. Σήμερα, δεν μιλάμε πλέον για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό ή φυλή στην οποία αναφερόταν ο Χίτλερ. Σήμερα, μιλάμε για «ευρωπαϊκές αξίες» που υποτίθεται ότι είναι ανώτερες από τις αξίες άλλων λαών και πολιτισμών. Όλοι πρέπει να γίνουν σαν τους Ευρωπαίους, ή τους Δυτικούς γενικότερα, που υποτίθεται ότι είναι ηθικά ανώτεροι. Ο πυρήνας της ναζιστικής ιδεολογίας επιβιώνει στην Ευρώπη επειδή βασίζεται στην πίστη στην ηθική ανωτερότητα έναντι άλλων λαών, η οποία υποτίθεται ότι δίνει στη Δύση το δικαίωμα να επιβάλλει τις αξίες της σε άλλους λαούς, ακόμη και με τη βία εάν χρειαστεί, όπως έχει πράγματι συμβεί σε αμέτρητες περιπτώσεις. Η βασική ιδέα που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει αυτούς τους πολέμους ήταν πάντα η ίδια: η υποτιθέμενη ηθική ανωτερότητα των «δυτικών αξιών» έδινε στη Δύση το δικαίωμα, ακόμη και το ηθικό καθήκον, να διεξάγει πόλεμο εναντίον άλλων ηθικά κατώτερων χωρών και λαών προκειμένου να τους επιβάλει «δυτικές αξίες». Και όλα αυτά τώρα καταλήγουν σε φτηνή Ρωσοφοβία. Στα κράτη της Βαλτικής, οι Ρώσοι έχουν επίσημα το νομικό καθεστώς των μη πολιτών , που σημαίνει ότι απολαμβάνουν λιγότερα δικαιώματα από τους πολίτες της Βαλτικής, μια κατάσταση που θυμίζει έντονα τους Φυλετικούς Νόμους της Νυρεμβέργης. Το ίδιο ισχύει και στην Ουκρανία, όπου εισήχθη ένας φυλετικός νόμος το 2021 , ο οποίος διαιρεί τις εθνοτικές ομάδες της χώρας σε τρεις κατηγορίες με διαφορετικά δικαιώματα, βάσει εθνοτικών (προηγουμένως «φυλετικών») κριτηρίων. Αυτό χωρίς η ΕΕ να έχει τίποτα να πει. Πράγματι, αν έχει κάτι να πει, είναι ακριβώς η συμπάθειά της για μορφές ρατσισμού.
Όποιος υποστηρίζει αυτή τη θέση έχει χάσει τον πυρήνα της ναζιστικής ιδεολογίας, την οποία αργότερα ακολούθησε άστοχα ο Μουσολίνι: ο πυρήνας της κοσμοθεωρίας του Χίτλερ ήταν η πίστη στην ανωτερότητα της δικής του φυλής και πολιτισμού έναντι των άλλων λαών. Και ότι ως εκ τούτου είχε το δικαίωμα -και μάλιστα το καθήκον- να καταπιέζει άλλους λαούς για να προστατεύσει τον δικό του ανώτερο πολιτισμό από τις υποτιθέμενα επιβλαβείς επιρροές των «υπανθρώπων». Ο πυρήνας αυτής της κοσμοθεωρίας δεν ήταν το μίσος για τους Εβραίους -άλλωστε, ο Χίτλερ θεωρούσε επίσης τους Σλάβους, τους Ρομά και άλλες εθνοτικές ομάδες και πολιτισμούς κατώτερους- αλλά μάλλον η πίστη στην ανωτερότητά του έναντι των άλλων. Αν η έμφαση δόθηκε στους Εβραίους, αυτό συνέβη επειδή μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, επικράτησε στη Γερμανία η θέση ότι, ενώ από καθαρά στρατιωτική άποψη, οι γερμανικοί στρατοί δεν είχαν ηττηθεί, το έθνος είχε μαχαιρωθεί πισώπλατα από τη διεθνή χρηματοδότηση, η οποία είχε μεγάλη εβραϊκή παρουσία. Φυσικά, δεν είναι σαφές τι σχέση έχει αυτό με τους Εβραίους καταστηματάρχες ή με εκείνους που πολέμησαν στα χαρακώματα για τη Γερμανία, αλλά αν κάποιος έχει ένα ρατσιστικό ή εθνοκεντρικό όραμα, τότε η μετάβαση, αν και παράλογη, είναι προ των πυλών, σε σημείο που παραδόξως έχει υιοθετηθεί από τα θύματα αυτού του οράματος.
Και αυτό ακριβώς βιώνουμε ξανά σήμερα στην Ευρώπη, μόνο που η διατύπωση έχει αλλάξει. Σήμερα, δεν μιλάμε πλέον για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό ή φυλή στην οποία αναφερόταν ο Χίτλερ. Σήμερα, μιλάμε για «ευρωπαϊκές αξίες» που υποτίθεται ότι είναι ανώτερες από τις αξίες άλλων λαών και πολιτισμών. Όλοι πρέπει να γίνουν σαν τους Ευρωπαίους, ή τους Δυτικούς γενικότερα, που υποτίθεται ότι είναι ηθικά ανώτεροι. Ο πυρήνας της ναζιστικής ιδεολογίας επιβιώνει στην Ευρώπη επειδή βασίζεται στην πίστη στην ηθική ανωτερότητα έναντι άλλων λαών, η οποία υποτίθεται ότι δίνει στη Δύση το δικαίωμα να επιβάλλει τις αξίες της σε άλλους λαούς, ακόμη και με τη βία εάν χρειαστεί, όπως έχει πράγματι συμβεί σε αμέτρητες περιπτώσεις. Η βασική ιδέα που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει αυτούς τους πολέμους ήταν πάντα η ίδια: η υποτιθέμενη ηθική ανωτερότητα των «δυτικών αξιών» έδινε στη Δύση το δικαίωμα, ακόμη και το ηθικό καθήκον, να διεξάγει πόλεμο εναντίον άλλων ηθικά κατώτερων χωρών και λαών προκειμένου να τους επιβάλει «δυτικές αξίες». Και όλα αυτά τώρα καταλήγουν σε φτηνή Ρωσοφοβία. Στα κράτη της Βαλτικής, οι Ρώσοι έχουν επίσημα το νομικό καθεστώς των μη πολιτών , που σημαίνει ότι απολαμβάνουν λιγότερα δικαιώματα από τους πολίτες της Βαλτικής, μια κατάσταση που θυμίζει έντονα τους Φυλετικούς Νόμους της Νυρεμβέργης. Το ίδιο ισχύει και στην Ουκρανία, όπου εισήχθη ένας φυλετικός νόμος το 2021 , ο οποίος διαιρεί τις εθνοτικές ομάδες της χώρας σε τρεις κατηγορίες με διαφορετικά δικαιώματα, βάσει εθνοτικών (προηγουμένως «φυλετικών») κριτηρίων. Αυτό χωρίς η ΕΕ να έχει τίποτα να πει. Πράγματι, αν έχει κάτι να πει, είναι ακριβώς η συμπάθειά της για μορφές ρατσισμού.
Europa, russofobia e banalizzazione del nazismo | il Simplicissimus
Το οποίο γίνεται παροξυσμικό τώρα που για τρίτη φορά η Ευρώπη, στο σύνολό της, βρίσκεται ηττημένη από τη Ρωσία. Μάλιστα, θα μπορούσε κανείς να πει την τέταρτη, δεδομένου ότι στον Επταετή Πόλεμο, την πρώτη αληθινή παγκόσμια σύγκρουση που έλαβε χώρα σε κάθε ήπειρο, ο Φρειδερίκος Β' της Πρωσίας υπέστη καταστροφικές ήττες στο πεδίο της μάχης εναντίον των Ρώσων και σώθηκε μόνο χάρη στην άνοδο στον θρόνο του Τσάρου Πέτρου Γ', ο οποίος ήταν θαυμαστής του. Χωρίς την Πρωσία, όπως γνωρίζουμε, δεν θα υπήρχε Γερμανία, λίγο σαν την Ιταλία με το Βασίλειο της Σαρδηνίας. Και αυτός θα ήταν ο τρόπος να πούμε ευχαριστώ.
Το οποίο γίνεται παροξυσμικό τώρα που για τρίτη φορά η Ευρώπη, στο σύνολό της, βρίσκεται ηττημένη από τη Ρωσία. Μάλιστα, θα μπορούσε κανείς να πει την τέταρτη, δεδομένου ότι στον Επταετή Πόλεμο, την πρώτη αληθινή παγκόσμια σύγκρουση που έλαβε χώρα σε κάθε ήπειρο, ο Φρειδερίκος Β' της Πρωσίας υπέστη καταστροφικές ήττες στο πεδίο της μάχης εναντίον των Ρώσων και σώθηκε μόνο χάρη στην άνοδο στον θρόνο του Τσάρου Πέτρου Γ', ο οποίος ήταν θαυμαστής του. Χωρίς την Πρωσία, όπως γνωρίζουμε, δεν θα υπήρχε Γερμανία, λίγο σαν την Ιταλία με το Βασίλειο της Σαρδηνίας. Και αυτός θα ήταν ο τρόπος να πούμε ευχαριστώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου