Δεν είναι σίγουρα τυχαίο ότι ο «Νονός» σημείωσε τεράστια επιτυχία και το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε τρίτη στη λίστα του με τις 100 κορυφαίες αμερικανικές ταινίες όλων των εποχών, παρόλο που τελικά απεικονίζει ένα περιβάλλον και έναν πολιτισμό που δεν θα έπρεπε να έχει καμία σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά όχι, ορισμένες λογικές που διέπουν την αμερικανική γεωπολιτική μοιάζουν ακριβώς με εκείνες του Ντον Βίτο Κορλεόνε, ο οποίος εξαλείφει τους εχθρούς του αλλά απαιτεί απόλυτη υπακοή από τους φίλους του, και για τον οποίο κάθε λογικός συμβιβασμός ισοδυναμεί αυτόματα με ήττα. Μεγάλες δεκαετίες, αν όχι σχεδόν ένας αιώνας, αυτού του τρόπου λειτουργίας έχουν πλέον γίνει μια φυσική εξέλιξη που εμποδίζει την επίτευξη ισότιμων συμφωνιών με άλλες χώρες, εκτός από ένα πλαίσιο εξαπάτησης. Αυτό ήταν ξεκάθαρα εμφανές τις τελευταίες ημέρες όταν ο Ντον Βίτο, συγγνώμη, Ντόναλντ, συναντήθηκε με τον Σι Τζινπίνγκ: ο Κινέζος ηγέτης ουσιαστικά ρώτησε αν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμούν να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο, ένα πλαίσιο αναφοράς εντός του οποίου μπορεί να λάβει χώρα ο ανταγωνισμός σε ένα πλαίσιο καλών σχέσεων και αμοιβαίου οφέλους. Αλλά δεν έλαβε απαντήσεις απλώς και μόνο επειδή εδώ και έναν αιώνα και ίσως ακόμη και πολύ περισσότερο, οι ΗΠΑ έχουν αντιληφθεί την αμοιβαιότητα ως ήττα.
Η δοκιμασία αυτής της καλής θέλησης που ζήτησε ο Xi ήταν η ιρανική κατάσταση, την οποία ο Trump ουσιαστικά αρνήθηκε να αναλύσει, παραμένοντας στο οξύμωρο που έθεσε κατά την ομιλία του στον ΟΗΕ: αφενός, η απειλή να εξαφανίσει το Ιράν από προσώπου γης, αλλά ταυτόχρονα η αναζήτηση κάποιου είδους συμφωνίας που θα επιτυγχανόταν αναγκαστικά μόνο με την υποχώρηση στις απαιτήσεις της Τεχεράνης. Αυτό μπορεί να φαίνεται σαν μια συγκλονιστική επίδειξη παθολογίας από μια φιγούρα που στηρίζεται μόνο στα θεμέλια του δικού του ναρκισσισμού, που τον εμποδίζει να αναγνωρίσει την ήττα και να επιδιώξει οποιαδήποτε επίδειξη δύναμης, έστω και μόνο με λόγια. Αλλά αυτός είναι ο Trump μόνο με τους τρόπους με τους οποίους εκδηλώνεται. η ουσία είναι η ίδια η Αμερική, για την οποία κάθε διπλωματία, κάθε συναλλαγή, κάθε συμφωνία είναι ουσιαστικά μια πράξη αδυναμίας που μπορεί να θεωρηθεί μόνο ως παγίδα. Απλώς σκεφτείτε την ουκρανική κατάσταση, που γεννήθηκε από δεκαετίες προετοιμασίας και ψεμάτων, και η οποία συνεχίζεται αυτές τις μέρες με το παθιασμένο αίτημα προς τη Ρωσία για εκεχειρία, η οποία θα χρησίμευε μόνο για να μπαλώσει ολόκληρο το στρατιωτικό δίκτυο του ΝΑΤΟ που η Μόσχα αποσυναρμολογεί κομμάτι-κομμάτι. Οι πράξεις καλής θέλησης είναι νοητές μόνο εάν λειτουργούν ως παγίδα για τον αντίπαλο.
Μέχρι τώρα, όλοι το έχουν καταλάβει αυτό, και η Ρωσία έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα σταματήσει το έργο της διάλυσης της μηχανής του ΝΑΤΟ μέχρι να επιτευχθεί συμφωνία, απομακρύνοντας τα νερά στα οποία κολυμπούν οι εγκληματίες του Ατλαντικού. Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι απολύτως κατανοητό ότι ο Λευκός Οίκος δεν ήθελε να συζητήσει το Ιράν με τον Xi, ή, αν το έκανε, απέφυγε προσεκτικά να αναφέρει πράγματα που θα μπορούσαν να αποκαλύψουν την αμερικανική αδυναμία. Στην περίπτωση του Τραμπ, αυτό μετατρέπεται σε τραγωδία: πρέπει να μειώσει τις τιμές των καυσίμων πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει τη νικηφόρα ρητορική του. Δεν ξέρω τι είπε ο Κινέζος ηγέτης σε αυτόν τον συνομιλητή, ο οποίος πιθανώς εύχεται να είχε βρει ένα κομμένο κεφάλι αλόγου στο κρεβάτι του, παρόλο που δεν είναι σε θέση να το κάνει και μπορεί μόνο να φλυαρεί για την Ταϊβάν, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι δεν μπορεί πραγματικά να υπερασπιστεί το νησί - υποθέτοντας, αλλά όχι απαραίτητα, ότι οι κάτοικοι του το ζητούν. Αλλά έδωσε μια έμμεση απάντηση, όχι στην Ουάσινγκτον, όπου βασιλεύει μια ατμόσφαιρα τρέλας, αλλά στους ουρανούς πάνω από την Κίνα, όπου το πρώτο μαχητικό έκτης γενιάς, το Chengdu ή J-36, απογειώθηκε. Αυτό το εντελώς νέο αεροσκάφος είναι ουσιαστικά ένα είδος εναέριου καταδρομικού, ικανό για αυτόνομη πτήση και να διοικεί μια σειρά από drones, εισάγοντας εντελώς νέες έννοιες εναέριου ελέγχου. Εξοπλισμένο με μεγάλη αυτονομία, εξαιρετική ευελιξία, εξίσου εξαιρετικό ωφέλιμο φορτίο και πιθανώς αντιδορυφορικές δυνατότητες, το Chengdu δεν είναι ούτε μαχητικό ούτε βομβαρδιστικό. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, που ανταποκρίνεται σε μια νέα αντίληψη της αεροπορίας. Μια πραγματική προσβολή για τον Τραμπ, ο οποίος ήθελε να φουσκώσει το στήθος του πετώντας το βομβαρδιστικό B1 πάνω από το κεφάλι του οικοδεσπότη του, το πιο σύγχρονο που διατίθεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1970. Δεν μπορεί κανείς να παραμείνει νονός για πολύ σε αυτή την καθοδική πορεία.
Η δοκιμασία αυτής της καλής θέλησης που ζήτησε ο Xi ήταν η ιρανική κατάσταση, την οποία ο Trump ουσιαστικά αρνήθηκε να αναλύσει, παραμένοντας στο οξύμωρο που έθεσε κατά την ομιλία του στον ΟΗΕ: αφενός, η απειλή να εξαφανίσει το Ιράν από προσώπου γης, αλλά ταυτόχρονα η αναζήτηση κάποιου είδους συμφωνίας που θα επιτυγχανόταν αναγκαστικά μόνο με την υποχώρηση στις απαιτήσεις της Τεχεράνης. Αυτό μπορεί να φαίνεται σαν μια συγκλονιστική επίδειξη παθολογίας από μια φιγούρα που στηρίζεται μόνο στα θεμέλια του δικού του ναρκισσισμού, που τον εμποδίζει να αναγνωρίσει την ήττα και να επιδιώξει οποιαδήποτε επίδειξη δύναμης, έστω και μόνο με λόγια. Αλλά αυτός είναι ο Trump μόνο με τους τρόπους με τους οποίους εκδηλώνεται. η ουσία είναι η ίδια η Αμερική, για την οποία κάθε διπλωματία, κάθε συναλλαγή, κάθε συμφωνία είναι ουσιαστικά μια πράξη αδυναμίας που μπορεί να θεωρηθεί μόνο ως παγίδα. Απλώς σκεφτείτε την ουκρανική κατάσταση, που γεννήθηκε από δεκαετίες προετοιμασίας και ψεμάτων, και η οποία συνεχίζεται αυτές τις μέρες με το παθιασμένο αίτημα προς τη Ρωσία για εκεχειρία, η οποία θα χρησίμευε μόνο για να μπαλώσει ολόκληρο το στρατιωτικό δίκτυο του ΝΑΤΟ που η Μόσχα αποσυναρμολογεί κομμάτι-κομμάτι. Οι πράξεις καλής θέλησης είναι νοητές μόνο εάν λειτουργούν ως παγίδα για τον αντίπαλο.
Μέχρι τώρα, όλοι το έχουν καταλάβει αυτό, και η Ρωσία έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα σταματήσει το έργο της διάλυσης της μηχανής του ΝΑΤΟ μέχρι να επιτευχθεί συμφωνία, απομακρύνοντας τα νερά στα οποία κολυμπούν οι εγκληματίες του Ατλαντικού. Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι απολύτως κατανοητό ότι ο Λευκός Οίκος δεν ήθελε να συζητήσει το Ιράν με τον Xi, ή, αν το έκανε, απέφυγε προσεκτικά να αναφέρει πράγματα που θα μπορούσαν να αποκαλύψουν την αμερικανική αδυναμία. Στην περίπτωση του Τραμπ, αυτό μετατρέπεται σε τραγωδία: πρέπει να μειώσει τις τιμές των καυσίμων πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει τη νικηφόρα ρητορική του. Δεν ξέρω τι είπε ο Κινέζος ηγέτης σε αυτόν τον συνομιλητή, ο οποίος πιθανώς εύχεται να είχε βρει ένα κομμένο κεφάλι αλόγου στο κρεβάτι του, παρόλο που δεν είναι σε θέση να το κάνει και μπορεί μόνο να φλυαρεί για την Ταϊβάν, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι δεν μπορεί πραγματικά να υπερασπιστεί το νησί - υποθέτοντας, αλλά όχι απαραίτητα, ότι οι κάτοικοι του το ζητούν. Αλλά έδωσε μια έμμεση απάντηση, όχι στην Ουάσινγκτον, όπου βασιλεύει μια ατμόσφαιρα τρέλας, αλλά στους ουρανούς πάνω από την Κίνα, όπου το πρώτο μαχητικό έκτης γενιάς, το Chengdu ή J-36, απογειώθηκε. Αυτό το εντελώς νέο αεροσκάφος είναι ουσιαστικά ένα είδος εναέριου καταδρομικού, ικανό για αυτόνομη πτήση και να διοικεί μια σειρά από drones, εισάγοντας εντελώς νέες έννοιες εναέριου ελέγχου. Εξοπλισμένο με μεγάλη αυτονομία, εξαιρετική ευελιξία, εξίσου εξαιρετικό ωφέλιμο φορτίο και πιθανώς αντιδορυφορικές δυνατότητες, το Chengdu δεν είναι ούτε μαχητικό ούτε βομβαρδιστικό. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, που ανταποκρίνεται σε μια νέα αντίληψη της αεροπορίας. Μια πραγματική προσβολή για τον Τραμπ, ο οποίος ήθελε να φουσκώσει το στήθος του πετώντας το βομβαρδιστικό B1 πάνω από το κεφάλι του οικοδεσπότη του, το πιο σύγχρονο που διατίθεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1970. Δεν μπορεί κανείς να παραμείνει νονός για πολύ σε αυτή την καθοδική πορεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου