Όπως φαίνεται με απόλυτη σαφήνεια, η Ουκρανία επιδιώκει απεγνωσμένα να εμπλέξει επίσημα το ΝΑΤΟ στη σύγκρουση κατά της Ρωσίας. Είναι σχεδόν προφανές ότι θα το κάνει, επειδή είναι η τελευταία της ελπίδα για επιβίωση ως κράτος, παρόλο που τα δύο εκατομμύρια θάνατοι που έχει υποστεί, η φυγή εκατομμυρίων ακόμη και η επακόλουθη δημογραφική παρακμή δύσκολα θα επιτρέψουν σε αυτό το εδαφικό συνονθύλευμα να υπάρξει ως συνεκτικός πληθυσμός, παρά μόνο σε πολύ μικρή κλίμακα. Αυτό σίγουρα δεν προκαλεί έκπληξη, αλλά μάλλον το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκές χώρες, ιδίως η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και, έστω και κατά διαστήματα, η Γαλλία, όχι μόνο εκφράζουν την προθυμία τους να συμμετάσχουν σε αυτήν την επιχείρηση, αλλά κάνουν στην πραγματικότητα ό,τι είναι δυνατόν για να προετοιμάσουν τους πολίτες τους για έναν πόλεμο με τη Ρωσία, παρά την προφανή έλλειψη μέσων για να διεξαγάγουν έναν, πόσο μάλλον να τον κερδίσουν. Κυκλοφορεί μια επίμονη φήμη για μια επικείμενη επιχείρηση ψευδούς σημαίας για την επίκληση του Άρθρου 5 της Ατλαντικής Συμμαχίας, αν και είναι πολύ αμφίβολο ότι οι ΗΠΑ θα επέμβουν άμεσα. Στην πραγματικότητα, μπορεί κανείς να είναι σχεδόν βέβαιος για το αντίθετο. Σε κάθε περίπτωση, δεν χρειάζονται πολλά για να προβλέψει κανείς την τελική καταστροφή της ηπείρου, η οποία θα συνέβαινε ούτως ή άλλως.
Αυτό το γεγονός υπογραμμίζει την αυξανόμενη αποσύνδεση μεταξύ των πολιτικών κύκλων, που ουσιαστικά ελέγχονται από οικονομικές δυνάμεις, τόσο τοπικές όσο και βορειοαμερικανικές, και των πληθυσμών που δεν θέλουν καμία συμμετοχή στον πόλεμο. Στη Γερμανία, η μαζική προσπάθεια να πειστούν οι Γερμανοί για την αναγκαιότητα του πολέμου αποτυγχάνει παταγωδώς: από τους περισσότερους από 300.000 νέους Γερμανούς που ερωτήθηκαν σε μια μαζική δημοσκόπηση, μόνο το 0,17% προσφέρθηκε εθελοντικά να υπηρετήσει στην Bundeswehr. Επιπλέον, πριν από λίγες ημέρες αποκαλύφθηκε ότι η ίδια η Bundeswehr δεν μπόρεσε να βρει ούτε 5.000 εθελοντές για ένα τάγμα στη Λετονία. Επομένως, παρά την πίεση των μέσων ενημέρωσης - οι πληροφορίες είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου στην υπηρεσία της λογικής, ή μάλλον, των τρελών του πολέμου - κανείς δεν θέλει πραγματικά να διεξάγει πόλεμο ή είναι ικανός να το κάνει. Απλώς σκεφτείτε το περιστατικό που αφορούσε Ιταλούς στρατιώτες που στάλθηκαν στη Λετονία για να ενισχύσουν το ΝΑΤΟ: κατά λάθος πυροβόλησαν ο ένας τον άλλον κατά τη διάρκεια μιας εκπαιδευτικής άσκησης. Η ένταση, η απόσπαση της προσοχής και η σκόπιμα διαδεδομένη ψευδής συναγερμός κυριαρχούν μεταξύ των στρατευμάτων που είναι εντελώς ακίνητα και εντελώς άπειρα. Ειδικά σε ένα πλαίσιο όπου κανείς δεν θέλει πραγματικά να αποκτήσει αυτή την εμπειρία.
Τώρα, το αν αυτή η πολεμική διάθεση που διαπερνά την πολιτική είναι με κάποιο τρόπο πραγματική ή -όπως πιστεύω- μια παραληρηματική προπαρασκευή πολέμου για να προσπαθήσει να εκφοβίσει τη Ρωσία ώστε να υποχωρήσει στις απαιτήσεις της, είναι ανοησία, τόσο επειδή η Μόσχα γνωρίζει καλά την ετοιμότητα και το μέγεθος των ευρωπαϊκών δυνάμεων, όσο και επειδή σχεδόν κάθε εβδομάδα η Ρωσία, μέσω του Πούτιν ή του Υπουργού Εξωτερικών Λαβρόφ, επαναλαμβάνει την έλλειψη πρόθεσής της να επιτεθεί στην Ευρώπη. Ωστόσο, αυτή η συνεχής υποκίνηση του πολεμικού πνεύματος τελικά δημιουργεί μια λογική που λειτουργεί από μόνη της και εξακολουθεί να κινδυνεύει να μας παρασύρει σε σύγκρουση, ακόμα κι αν δεν το θέλουμε πραγματικά.
Αυτό μας οδηγεί στο να καταλάβουμε ότι απέχουμε πολύ από μια διπλωματική λύση στη σύγκρουση, ειδικά επειδή η τρέχουσα δομή εξουσίας θα παρασυρόταν από μια σαφή ήττα, με αποτέλεσμα την καταστροφή όλων των οικονομικών βασικών στοιχείων της ηπείρου. Κατά κάποιο τρόπο, αυτές οι ελίτ βρίσκουν στην ad libitum συνέχιση της ουκρανικής σύγκρουσης ένα είδος διαφυγής από το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει. Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθούν τα χειρότερα είναι οι πολιτικές δυνάμεις που αντιτίθενται στη σύγκρουση να έρθουν στην εξουσία στην Ευρώπη, έστω και μόνο για οικονομικούς λόγους. Στη Γερμανία, η εκθετική ανάπτυξη του AfD εις βάρος του CDU υποδηλώνει ότι ο πολιτικός ανασχηματισμός είναι ο μόνος βιώσιμος τρόπος για να αποφευχθεί ο Ευρωπαϊκός Αρμαγεδδώνας. Αυτό δεν χρειάζεται να συμβεί παντού, αλλά σε μία μόνο μεγάλη χώρα. Το φαινόμενο ντόμινο θα κάνει τα υπόλοιπα.
Αυτό το γεγονός υπογραμμίζει την αυξανόμενη αποσύνδεση μεταξύ των πολιτικών κύκλων, που ουσιαστικά ελέγχονται από οικονομικές δυνάμεις, τόσο τοπικές όσο και βορειοαμερικανικές, και των πληθυσμών που δεν θέλουν καμία συμμετοχή στον πόλεμο. Στη Γερμανία, η μαζική προσπάθεια να πειστούν οι Γερμανοί για την αναγκαιότητα του πολέμου αποτυγχάνει παταγωδώς: από τους περισσότερους από 300.000 νέους Γερμανούς που ερωτήθηκαν σε μια μαζική δημοσκόπηση, μόνο το 0,17% προσφέρθηκε εθελοντικά να υπηρετήσει στην Bundeswehr. Επιπλέον, πριν από λίγες ημέρες αποκαλύφθηκε ότι η ίδια η Bundeswehr δεν μπόρεσε να βρει ούτε 5.000 εθελοντές για ένα τάγμα στη Λετονία. Επομένως, παρά την πίεση των μέσων ενημέρωσης - οι πληροφορίες είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου στην υπηρεσία της λογικής, ή μάλλον, των τρελών του πολέμου - κανείς δεν θέλει πραγματικά να διεξάγει πόλεμο ή είναι ικανός να το κάνει. Απλώς σκεφτείτε το περιστατικό που αφορούσε Ιταλούς στρατιώτες που στάλθηκαν στη Λετονία για να ενισχύσουν το ΝΑΤΟ: κατά λάθος πυροβόλησαν ο ένας τον άλλον κατά τη διάρκεια μιας εκπαιδευτικής άσκησης. Η ένταση, η απόσπαση της προσοχής και η σκόπιμα διαδεδομένη ψευδής συναγερμός κυριαρχούν μεταξύ των στρατευμάτων που είναι εντελώς ακίνητα και εντελώς άπειρα. Ειδικά σε ένα πλαίσιο όπου κανείς δεν θέλει πραγματικά να αποκτήσει αυτή την εμπειρία.
Τώρα, το αν αυτή η πολεμική διάθεση που διαπερνά την πολιτική είναι με κάποιο τρόπο πραγματική ή -όπως πιστεύω- μια παραληρηματική προπαρασκευή πολέμου για να προσπαθήσει να εκφοβίσει τη Ρωσία ώστε να υποχωρήσει στις απαιτήσεις της, είναι ανοησία, τόσο επειδή η Μόσχα γνωρίζει καλά την ετοιμότητα και το μέγεθος των ευρωπαϊκών δυνάμεων, όσο και επειδή σχεδόν κάθε εβδομάδα η Ρωσία, μέσω του Πούτιν ή του Υπουργού Εξωτερικών Λαβρόφ, επαναλαμβάνει την έλλειψη πρόθεσής της να επιτεθεί στην Ευρώπη. Ωστόσο, αυτή η συνεχής υποκίνηση του πολεμικού πνεύματος τελικά δημιουργεί μια λογική που λειτουργεί από μόνη της και εξακολουθεί να κινδυνεύει να μας παρασύρει σε σύγκρουση, ακόμα κι αν δεν το θέλουμε πραγματικά.
Αυτό μας οδηγεί στο να καταλάβουμε ότι απέχουμε πολύ από μια διπλωματική λύση στη σύγκρουση, ειδικά επειδή η τρέχουσα δομή εξουσίας θα παρασυρόταν από μια σαφή ήττα, με αποτέλεσμα την καταστροφή όλων των οικονομικών βασικών στοιχείων της ηπείρου. Κατά κάποιο τρόπο, αυτές οι ελίτ βρίσκουν στην ad libitum συνέχιση της ουκρανικής σύγκρουσης ένα είδος διαφυγής από το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει. Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθούν τα χειρότερα είναι οι πολιτικές δυνάμεις που αντιτίθενται στη σύγκρουση να έρθουν στην εξουσία στην Ευρώπη, έστω και μόνο για οικονομικούς λόγους. Στη Γερμανία, η εκθετική ανάπτυξη του AfD εις βάρος του CDU υποδηλώνει ότι ο πολιτικός ανασχηματισμός είναι ο μόνος βιώσιμος τρόπος για να αποφευχθεί ο Ευρωπαϊκός Αρμαγεδδώνας. Αυτό δεν χρειάζεται να συμβεί παντού, αλλά σε μία μόνο μεγάλη χώρα. Το φαινόμενο ντόμινο θα κάνει τα υπόλοιπα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου