«Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ, ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ» Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

 « Έχουμε εισέλθει στην Τρίτη Χιλιετία της Χριστιανικής εποχής…»

                   Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ

Τώρα που έχουμε μπει για τα καλά στην Τρίτη Χιλιετία της χριστιανικής εποχής —τα τελευταία, αν πιστέψουμε μόνο υλικά σημάδια— βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον άνθρωπο χωρίς περιεχόμενο, έτοιμο να ξεπεραστεί, να ξεπεραστεί από την ενοχλητική φιγούρα του μετα-ανθρώπου, τον υβριδισμένο κυβερνοάνθρωπο, που οδηγείται από μηχανές, έχει εισβληθεί από τεχνητές συσκευές. Το «Ο Άνθρωπος Χωρίς Περιεχόμενο » (LC) είναι ένα δοκίμιο για τη φιλοσοφία της τέχνης του Giorgio Agamben που εξερευνά τη σύγχρονη αισθητική ιδωμένη μέσα από το πρίσμα της αυτο-αφανισμού της τέχνης.

Τζόρτζιο Αγκάμπεν

Ένας αυτο-αφανισμός επεκτάθηκε σε ολόκληρη την κατάσταση του δυτικού ανθρώπου: χωρίς περιεχόμενο επειδή, έχοντας γίνει υγρός (η ευτυχής διαίσθηση του Μπάουμαν) (PI) , έχει χάσει την ικανότητα να παραμένει αυτόνομος, συμπαγής, προικισμένος με ταυτότητα. Η φύση των υγρών είναι να εξατμίζονται αν δεν περικλείονται σε ένα δοχείο, του οποίου τη μορφή παίρνουν προσωρινά. Η κυρίαρχη δυτική κουλτούρα έκανε πρώτα τα παιδιά της υγρά, και στη συνέχεια η μεταμοντέρνα Πανδώρα άνοιξε το κουτί. Το υγρό χύθηκε: ένα μέρος, υποβλημένο σε θερμότητα, εξατμίστηκε πιο γρήγορα ή πέρασε σε αέρια κατάσταση. Πιστός στη σύγχρονη αντιστροφή και απόρριψη της φύσης, ο άνθρωπος του αερίου εξατμίζεται προς τα κάτω χωρίς να παρατηρεί την παρακμή που διακηρύσσεται ως πρόοδος, απελευθέρωση, αφύπνιση ( ξύπνημα ) .

Οι περισσότεροι έχουν μετατραπεί στους αχυράνθρωπους του Τόμας Σ. Έλιοτ.

«Είμαστε οι άδειοι άντρες/είμαστε οι βαλσαμωμένοι άντρες/ακουμπάμε ο ένας στον άλλον/με κεφάλια γεμάτα άχυρο » . Και μετά: «μια άμορφη φιγούρα, μια άχρωμη σκιά/παράλυτη δύναμη, μια ακίνητη χειρονομία. (...) Τα μάτια δεν είναι εδώ. Δεν υπάρχουν μάτια εδώ/Σε αυτή την κοιλάδα των πεθαμένων αστεριών/Σε αυτή την άδεια κοιλάδα » . Ακόμα πιο ανατριχιαστικό είναι το τέλος, με τη γραμμή να επαναλαμβάνεται τρεις φορές: «έτσι τελειώνει ο κόσμος. Όχι με σύγκρουση, αλλά με ένα κλαψούρισμα » . Έκανε λάθος: ο κόσμος μας δεν τελειώνει με ένα κλαψούρισμα, αλλά με χειροκροτήματα, ανάμεσα σε έναν μακάβριο χορό στον Τιτανικό και ένα ακατανόητο άγχος αυτοδιάλυσης.

Στερημένοι από περιεχόμενο, σβησμένοι από μια επίμονη προσπάθεια αποδόμησης, οι άνδρες της Δύσης που κάθονται στην άβυσσο θυμούνται έναν στίχο του Antonio Machado για την παρακμή της Καστίλης, της περιοχής που μετέτρεψε την Ισπανία σε αυτοκρατορία: « Η άθλια Καστίλη, μια μέρα κυρίαρχη, τυλιγμένη στα κουρέλια της, περιφρονεί ό,τι αγνοεί » . Η άθλια Καστίλη, κάποτε κυρίαρχη, τυλιγμένη στα κουρέλια της, περιφρονεί ό,τι αγνοεί. Και στους δύο ποιητές, τόσο διαφορετικούς στα θέματα, τις φύσεις και τις ιδέες τους, υπάρχει ένα προμήνυμα διαγραφής, απουσίας περιεχομένου, ανάμεσα σε κενούς ανθρώπους και μια αυτοάγνοια που εκδηλώνεται με άτονη υπερηφάνεια. Χωρίς περιεχόμενο εκτός από άχυρο, τεχνάσματα ή αυτομαστίγωμα, έχουμε θυσιάσει τα πάντα «σε μια νοημοσύνη της εργατικής τάξης, δημιουργό ενός κόσμου, μιας κοινωνίας, ενός τεχνητού τύπου ανθρώπου» (Marcel De Corte).

Η κουλτούρα της ακύρωσης κάνει την εμφάνισή της, καθιστώντας τη διάλυση ένα θετικό είδωλο:Όχι μόνο οι ετεροφυλόφιλοι, δηλαδή οι φυσιολογικοί, λευκοί άνδρες – προνομιούχοι κληρονόμοι της ιστορίας – πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη, αλλά ολόκληρη η ανθρώπινη παρουσία στη γη πρέπει να υποχωρήσει, να εξαφανιστεί επειδή προσέβαλε τη Γαία και προσέβαλε τα φύλα και τα πράσινα ταμπού.Μια αυτοκαταστροφική παρόρμηση που δεν μπορούν πλέον να συλλάβουν οι φορείς της, επειδή ορισμένες διαδικασίες, μόλις ξεκινήσουν, καταλήγουν να τρέχουν μόνες τους, δηλαδή - ένα τρομερό παράδοξο - παράγοντας θάνατο που παρουσιάζεται ως πολιτισμός, τελική απελευθέρωση, αγάπη για το «περιβάλλον», στο οποίο αποδίδεται μια ανιμιστική λατρεία.

Στον αγγλοσαξονικό κόσμο, υπάρχουν ανδρικά κινήματα κοινής γνώμης που υποστηρίζουν και εφαρμόζουν τη βαζεκτομή για να αποφύγουν τον κίνδυνο «γέννησης» παιδιών, αυτό το φρικτό μηχανικό ρήμα που εφαρμόζεται στη ζωή. Αυτοφρόνηση, μανία για εξαφάνιση, cupio dissolvi . Ίσως δούμε μαζικές αυτοκτονίες των (προσωρινά) «αφυπνισμένων», πεπεισμένων ότι σώζουν τον κόσμο καταστρέφοντας τον εαυτό τους, τη φυλή και το είδος στο οποίο ανήκουν, το φύλο και τον πολιτισμό στον οποίο γεννήθηκαν. Η ιστορία μαρτυρά τις μαζικές αυτοκτονίες της αίρεσης του Τζιμ Τζόουνς στο Γουάκο και των οπαδών του Τσαρλς Μάνσον, του δολοφόνου της ηθοποιού Σάρον Τέιτ.

Η αυτοκτονία συνιστάται έντονα στον αγγλοσαξονικό κόσμο και σε ορισμένες χώρες της Βόρειας Ευρώπης για τους ηλικιωμένους, τους αρρώστους, τους καταθλιπτικούς, και τώρα ακόμη και για τους φτωχούς. Είναι η μαλθουσιανή λύση που προτάθηκε πριν από μισό αιώνα από τη Λέσχη της Ρώμης με επικεφαλής τον Αουρέλιο Πέκεϊ, έναν έμπιστο άνθρωπο των Ροκφέλερ. Γενιές είναι αδύναμες, εύθραυστες και φοβισμένες. Μισός αιώνας κατήχησης και καταστροφής ταυτοτήτων -ακόμα και των πιο οικείων και προσωπικών- σε συνδυασμό με μια επαγόμενη αδυναμία χαρακτήρα, θέλησης και ικανότητας. Ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1960 με ναρκωτικά μαζικής αγοράς στο όνομα των «ταξιδιών», ένα ταξίδι που απομάκρυνε κάποιον από την πραγματικότητα ενώ ταυτόχρονα αποδυνάμωνε το σώμα και σκότωνε το πνεύμα, με μια μουσική επένδυση κατάλληλης μουσικής και έναν παγκόσμιο ύμνο, το « Imagine » του Τζον Λένον , ένα μηδενιστικό άθροισμα για τις νεανικές μάζες. Όπιο που χορηγείται στον λαό: αυτό, επίσης, δεν αποτελεί καινοτομία για την αγγλοσαξονική εξουσία, η οποία διεξήγαγε πολέμους για να ελέγξει την αγορά ναρκωτικών τον 19ο αιώνα, στοχεύοντας τους λαούς της Ανατολής για να τους αποδυναμώσει και να τους αποικίσει.

ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ. Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ 50 ΧΡΟΝΩΝ

Το ευρηματικό σύγχρονο κόλπο ήταν να αντικαταστήσει την πραγματικότητα με επιθυμίες που δημιουργούνται σε έναν ομοιόμορφο κόσμο, κυριαρχούμενο από την ιδεολογία του. Είναι η συμμαχία ενός hircocervus που σχηματίζεται από τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό και τον ιδεολογικό προοδευτισμό. Οι πρώτοι το αποκαλούν χειραφέτηση, απελευθέρωση· οι δεύτεροι - οι δημιουργοί - ανάπτυξη, κατανάλωση, εκσυγχρονισμός. Το κοινό έδαφος είναι το ξερίζωμα: ελεύθερος είναι αυτός που αποβάλλει δεσμούς και σχέσεις, ρευστός στον υγρό κόσμο, βυθισμένος στις επιθυμίες αντί να είναι αγκυροβολημένος και πιστός στη φύση. Ο ψεύτικος πολίτης του κόσμου, ο άνθρωπος χωρίς σύνορα (συμπεριλαμβανομένων των σεξουαλικών), το χειραφετημένο και παγκόσμιο άτομο.

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ, ΑΤΟΜΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ

Η εξαιρετική νίκη του φιλελεύθερου καπιταλισμού —ο οποίος είχε γίνει φιλελεύθερος μηδενισμός— ήταν να πείσει τις επαναστατημένες γενιές να πολεμήσουν τον Θεό, την πατρίδα και την οικογένεια ως αντικαπιταλιστική δύναμη. Ένα μοιραίο λάθος: αυτά ήταν τα ίδια τα εμπόδια από τα οποία —η υλική θρησκεία του χρήματος και η απουσία ορίων— ήθελε να απελευθερωθεί προκειμένου να απελευθερώσει την πλήρη καταστροφική του δύναμη. Ο μαρξιστικός κόσμος αγνόησε το μάθημα του Κομμουνιστικού Μανιφέστου , στο οποίο ο ιδρυτής είχε εντοπίσει τα καπιταλιστικά συμφέροντα στη διάλυση «όλων των σταθερών και παγιωμένων κοινωνικών σχέσεων, με το σύνολο των παραδοσιακών και σεβαστών αντιλήψεων και ιδεών τους». Το αποτέλεσμα: μια μισή ανθρωπότητα, αποτελούμενη από ψυχαναγκαστικούς καταναλωτές.

Ένας αριστερός αιρετικός, ο Κρίστοφερ Λας, το κατάλαβε αυτό : «Κάποιος απελευθερώνεται από την παράδοση μόνο και μόνο για να υποκύψει στην τυραννία της μόδας ». Η ελευθερία περιορίζεται στην ικανοποίηση συνεχών επιθυμιών, όσο παράλογες ή αλλόκοτες κι αν είναι, επιλέγοντας ανάμεσα σε προϊόντα, μάρκες, προκατασκευασμένες απόψεις, που διαδίδονται από influencers , υιοθετημένες -και εδώ βρίσκεται το τέχνασμα- πείθοντας ολόκληρες γενιές ότι ήταν οι πρωταγωνιστές αυτών των επιλογών. Πώς ήταν δυνατό ένα τέτοιο αποτέλεσμα μετά από πάνω από μισό αιώνα βομβαρδισμού των μέσων ενημέρωσης και του πολιτισμού με επίκεντρο το δόγμα της ισότητας και τον μύθο της προόδου;

Σχετικά με το τελευταίο, η ανάλυση του Michel Onfray στη Θεωρία της Δικτατορίας είναι αξεπέραστη: «Αυτό που μας παρουσιάζεται ως πρόοδος είναι στην πραγματικότητα μια πορεία προς τον μηδενισμό, μια πρόοδος προς το τίποτα, ένα κίνημα προς την καταστροφή. (...) Η λατρεία που σήμερα όλοι όσοι ισχυρίζονται ότι είναι προοδευτικοί αφιερώνουν στην πρόοδο απλώς και μόνο επειδή είναι πρόοδος μοιάζει με γονύπτιση μπροστά στην άβυσσο. (...) Η πρόοδος έχει γίνει φετίχ και ο προοδευτισμός έχει μεταμορφωθεί στη θρησκεία μιας εποχής που στερείται εμπειρίας του ιερού· έχει γίνει η ελπίδα αυτών των απελπισμένων καιρών, η πίστη ενός πολιτισμού χωρίς πίστη».

Ο ρόλος της ιδεολογίας του ίδιου είναι τεράστιος, δηλαδή ο μετασχηματισμός της ισότητας -μιας αρχής που ασκεί ισχυρή απήχηση- σε μια αφηρημένη έννοια αδιαφορίας και γενικευμένης ισοδυναμίας. Η συνέπεια, σημειώνει ο De Benoist, «είναι ότι αν όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, όλες οι απόψεις τους είναι επίσης ίσες». Εξ ου και ο σχετικισμός και η επιβολή της αξιολογικής ουδετερότητας του Κράτους, η οποία γίνεται ηθική αδιαφορία και η κυριαρχία των κυρίαρχων ιδεών - που γίνεται έτσι από τη δύναμη των μέσων ενημέρωσης και του πολιτιστικού μηχανισμού της κοινωνίας του θεάματος, που κατευθύνεται, προσανατολίζεται και ανήκει στην ολιγαρχία.

Η επιλογή της ουδετερότητας, ωστόσο, κάθε άλλο παρά ουδέτερη είναι: αυτός που μπορεί να φωνάξει πιο δυνατά, ο πιο ισχυρός επειδή είναι πλουσιότερος, κερδίζει. Επιπλέον, οι λεγόμενες ανοιχτές φιλελεύθερες κοινωνίες, όπως διατύπωσε η θεωρία του Καρλ Πόπερ, «δεν παραδέχονται ότι οι αντιφιλελεύθερες θεωρίες μπορούν να έχουν την ίδια αξία με τις φιλελεύθερες. Και η πεποίθηση ότι όλες οι απόψεις είναι ίσες δεν μας εμποδίζει να κινητοποιηθούμε εναντίον ορισμένων από αυτές, ξεκινώντας με την πεποίθηση ότι δεν είναι όλες οι απόψεις ίσες». ( Α. Ντε Μπενουά)

Και αν το ξερίζωμα εξαλείφει τα πάντα εκτός από την ανάγκη για ρίζες, η οποία είναι έμφυτη στους ανθρώπους, ακόμη και η ιδέα της ισότητας αντιμετωπίζει μια διπλή αντίρρηση. Δεν αντέχει στη δοκιμασία των γεγονότων επειδή οι άνθρωποι είναι προφανώς διαφορετικοί και επειδή ακόμη και σε προγραμματικά ισότιμες κοινωνίες, υπάρχει πάντα κάποιος πιο ίσος από τους άλλους - δηλαδή, προνομιούχος ή σε ανώτερη θέση - όπως απέδειξε ο Τζορτζ Όργουελ στη Φάρμα των Ζώων , όπου, σημαντικό, τα γουρούνια αναλαμβάνουν τον έλεγχο.

Φάρμα Ζώων

Ομοίως, η ισότητα καταρρέει από την «μιμητική αντιπαλότητα», όπως την θεωρητικοποίησε ο René Girard. « Η έννοια της επιθυμίας είναι εντελώς διαφορετική από αυτήν της όρεξης: ο ένας θέλει κάτι επειδή το θέλει και ο άλλος. Είναι η μιμητική αρχή που κινεί το άτομο στην κοινωνικότητά του. Η ιδεολογία του ίδιου επιδεινώνει την επιθυμία να διακριθεί κανείς ακόμη πιο έντονα, επειδή απαγορεύει τη διάκριση. Οι άνθρωποι φοβούνται την έλλειψη διαφοροποίησης, ένα σημάδι και προϊόν κοινωνικής αποσύνθεσης. Είναι η ισότητα, όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, που δημιουργεί αμοιβαίο φόβο επειδή αρνείται τις διαφορές κατ' αρχήν. Φοβόμαστε περισσότερο το ίδιο παρά τον Άλλο.

Η ανταλλαγή προϋποθέτει τον Άλλο, διαφορετικά απλώς απαγγέλλουμε έναν μελαγχολικό μονόλογο. Ο διάλογος προϋποθέτει την ετερότητα. Έπειτα, στην κυρίαρχη κουλτούρα, υπάρχει μια τάση να αντιπαραβάλλεται η διαφορά, που θεωρείται πολεμοχαρής και αποκλειστική, με την ποικιλομορφία. Η ποικιλομορφία δεν είναι η εριστική, αγωνιστική σημαία μειονοτήτων οπλισμένων η μία εναντίον της άλλης, αλλά η αρμονική σύνθεση των διαφορών. Μια κοινωνία όπου όλοι είναι «σαν όλους τους άλλους» είναι μια ασφυκτική έρημος στην οποία όλοι είναι ανταλλάξιμοι, εναλλάξιμοι, στερημένοι του δικού τους νοήματος: το όνειρο των ολοκληρωτισμών κάθε είδους και χρώματος.

Εν αγνοία τους, ακόμη και ο σύγχρονος homo aequalis , παρά την κατήχηση, εξακολουθεί να βρίσκει τρόπους να ξεχωρίζει, να μην είναι, τουλάχιστον από κάποιες απόψεις, «σαν όλους τους άλλους». Η διαφήμιση -ένας μάστερ της κοινωνικής ψυχολογίας- το γνωρίζει αυτό και εργάζεται διακριτικά πάνω σε αυτή την αναπόσπαστη πτυχή της ανθρώπινης ψυχής. Σε μια εποχή όπου η «συμπερίληψη» είναι υποχρεωτική, τα μηνύματα πολλαπλασιάζονται για να ενθαρρύνουν «αποκλειστικές» -δηλαδή, ατομικές- συνήθειες και γούστα, κατά προτίμηση προσανατολισμένες στην επιδεικτική κατανάλωση. Η έκφραση επινοήθηκε από τον Αμερικανό κοινωνιολόγο Thorsten Veblen για να περιγράψει τρόπους ζωής και συμπεριφορές που δίνουν προτεραιότητα στην κατοχή προϊόντων και αντικειμένων που προορίζονται να μας κοσμούν, αλλά πάνω απ' όλα, να μας διακρίνουν.

Τα σημερινά τατουάζ φαίνεται να ανταποκρίνονται στην ίδια λογική: ακόμα κι αν είναι στη μόδα, θέλουν να κάνουν τον εαυτό τους μοναδικό, να δημιουργήσουν μια διάκριση, να σηματοδοτήσουν μια προσωπική διαφορά. Η ισότητα περιλαμβάνει τα πάντα (εκτός από τα χρήματα), αλλά το αντίθετό της επιστρέφει από το παράθυρο. Άλλωστε, η διαφορά είναι ένας παράγοντας αντίστασης, άρα ελευθερίας. Όσο πιο ίσοι είμαστε, τόσο πιο εύπλαστοι είμαστε, απειλούμενοι από προπαγάνδα, εξαρτήσεις και κοινωνική, ασυνάρτητη συμπεριφορά. Όσοι σκέφτονται έχουν νόημα, οι ίδιοι είναι νόημα. Επομένως, θέλουν να είμαστε άδειοι, βαλσαμωμένοι, μαζικά παραγόμενοι, εξαρτημένοι από την παιδική ηλικία, αδύναμοι και αδύναμοι. Ένας άνθρωπος με νόημα είναι ένα ελεύθερο, αυτόνομο ον, ένας πιθανός εχθρός της εξουσίας επειδή είναι φίλος του εαυτού του και αναζητητής της αλήθειας.

Κάθε ανθρώπινο μάτι κοιτάζει, βλέπει και αντιλαμβάνεται διαφορετικά από όλα τα άλλα:Αυτή είναι η υπέρτατη ομορφιά της κατάστασής μας. Επομένως, μας θέλουν χωρίς περιεχόμενο και χωρίς μάτια να δούμε. Είναι η λυρική διαίσθηση του ποιητή: άνθρωποι στερημένοι από περιεχόμενο, γεμάτοι άχυρο, άδειοι από μάτια να δουν και ψυχή να νιώσουν: περαστικοί στην ερημιά.

        Ρομπέρτο ​​ΠΕΚΙΟΛΙ

«L’UOMO SENZA CONTENUTO» - Inchiostronero