Σε ένα πράγμα, η εξαιρετικά περιορισμένη κοινωνία μας φαίνεται να μην έχει όρια: την εμπορευματοποίηση. Ακόμα και του εαυτού μας, για παράδειγμα, όταν κάποιος παντρεύεται οποιονδήποτε μόνο και μόνο για να εμφανιστεί στην τηλεόραση, το μαγικό κουτί που υπόσχεται ύπαρξη, ειδικά σε όσους αμφιβάλλουν για την πραγματική τους ύπαρξη μέσα στη μεγάλη κομφορμιστική μηχανή. Ή την εκμετάλλευση οποιασδήποτε αδυναμίας για να πουλήσει κάτι, όχι μόνο αντικείμενα, αλλά και την αλήθεια για τον εαυτό του: το IQ σας που μετριέται σε ασυνεπή τεστ, αλλά πληρώνεται στο κάτω μέρος της λίστας, ή το επίπεδο της εθιμοτυπίας σας, και ένα σωρό άλλα πράγματα. Εδώ και αρκετό καιρό, με προσελκύει ένα σμήνος προσφορών που υπόσχονται να σας μετατρέψουν σε έναν τέλειο σαγηνευτή, κάποιον που αποφεύγει τα χοντρά λάθη στο φλερτ ή να σας βοηθήσει να ανακτήσετε μια σχέση που ήδη θεωρούσατε χαμένη: τριάντα ευρώ περίπου και ο φόβος έχει φύγει. Κάποιος, κάποιος προπονητής, όπως λένε στις μέρες μας για να περιγράψουν κάποιον που δεν είναι φίλος, ψυχολόγος ή θεραπευτής, αλλά που σας αποσπά χρήματα για βοήθεια στο όνομα της υποτιθέμενης εμπειρίας και της έρευνας.
Στην πραγματικότητα, αφιέρωσα χρόνο για να ακούσω δύο ή τρεις παρουσιάσεις αυτών των υποσχόμενων αποκαλύψεων και, αν και σε διαφορετικό βαθμό συνέλιξης, το κύριο σημείο φαίνεται να μην είναι τίποτα περισσότερο από την ουσία της διάσημης ρήσης ότι στην αγάπη, όποιος τρέχει μακριά κερδίζει. Στην πραγματικότητα, όχι, γιατί σε αυτά τα παραληρήματα, η λέξη αγάπη δεν εμφανίζεται ποτέ: πρόκειται για σχέσεις, στενές φιλίες, ερωτοτροπίες και ούτω καθεξής, συνοδευόμενες από ψευδή σενάρια, όπως αυτό στην αρχή αυτής της ανάρτησης, αλλά η ίδια η αγάπη δεν λαμβάνεται υπόψη. Προφανώς πολύ απαιτητική, πολύ αντιμοντέρνα, ίσως πολύ απλή ή πολύ περίπλοκη για όσους φαντάζονται τη ζωή παρέα με τον εαυτό τους, εκτός από κάπως επεισοδιακές, θεραπευτικές ή/και οργανικές συνδέσεις. Είναι σχεδόν πάντα αγάπη έναντι ελευθερίας, που τελικά σημαίνει την αδυναμία να σχετιστεί κανείς πραγματικά με τον άλλον, τον φόβο ότι δεν είναι πλέον κύριος του εαυτού του αν κάποιος νιώσει έστω και μια μικρή μετακίνηση. Η ελευθερία συγχέεται με ένα εγώ τόσο εύθραυστο όσο ορισμένοι πολύ ελαφριοί κρύσταλλοι και, με αυτή την έννοια, η Αβάσταχτη Ελαφρότητα της Ύπαρξης ήταν προφητική προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Έχω μακρά εμπειρία σε αυτό το θέμα, ξεκινώντας από την πρώτη μου κοπέλα στο πανεπιστήμιο, η οποία, για όνομα του Θεού, ήταν απολύτως νόμιμη αρκεί να ήταν για ένα ωριαίο ραντεβού ή, το πολύ, για ένα πρότζεκτ το Σαββατοκύριακο. Αρκετά χρόνια αργότερα, το ίδιο κορίτσι ερωτεύτηκε παράφορα έναν Μαροκινό, ασπάστηκε το Ισλάμ, έζησε στο Μαρόκο και μεγάλωσε έναν γιο, τον Γιουσέφ Ζάγκμπα, έναν από τους δράστες που σκοτώθηκαν στην τρομοκρατική επίθεση της 3ης Ιουνίου 2017 στο Λονδίνο, η οποία σκότωσε οκτώ ανθρώπους. Ποιος θα το φανταζόταν ποτέ, δεδομένων των συνθηκών;
Η ομορφιά των ανθρώπων έγκειται στο ότι είναι απρόβλεπτοι, όχι θλιβερές μορφές καθοδήγησης, ότι η αγάπη, ανεξάρτητα από το πώς την ορίζουμε, υπάρχει. Το άσχημο είναι ότι πραγματικά θέλουμε να είμαστε κοινότοποι και κομφορμιστές, θέλουμε μόνο να έχουμε «σχέσεις» που υπάρχουν σε ένα μηδενικό σημείο όπου μπορούν να είναι τα πάντα και συχνά δεν είναι τίποτα, ότι μπορούμε να βιώσουμε μόνο την Αλμπερονιανή φάση του ερωτευμένου, από την οποία αφαιρούνται όλες οι ευθύνες και φεύγουμε μόλις προκύψουν. Θα πληρώνατε, πόσο μάλλον 30 ευρώ σε έναν αφηγητή του YouTube για να σας εξηγήσει πώς να νιώθετε αγάπη; Πιθανώς ούτε ένα σεντ, αλλά για το πώς να διεξάγετε μια σχέση, πιθανώς ναι. Αυτό μπορεί εύκολα να εμπορευματοποιηθεί, αφού εμείς οι ίδιοι νιώθουμε κάπως σαν εμπορεύματα ή τουλάχιστον εμπορεύσιμα αντικείμενα, ως άνθρωποι και όχι ως φορείς δεξιοτήτων και μερικές φορές ιδεών. Και επιπλέον, η εξήγηση γιατί είναι καλύτερο να μην είμαστε πολύ παρόντες και διαθέσιμοι σε αυτούς τους πωλητές ασφαλών σχέσεων είναι ότι πρέπει να γίνουμε ένας σπάνιος πόρος για να είμαστε πιο ελκυστικοί στα μάτια των άλλων. Φθηνά οικονομικά, χυδαία καθοδηγητικά, είναι συνυφασμένα με την καθημερινότητά μας. Ακριβώς η καθημερινότητα που είναι τρομακτική επειδή είναι απαιτητική, απαιτεί προσπάθεια, υπομονή και μια συγκεκριμένη αγάπη. Όλα αυτά που ξεχνάμε, αυτά που φοβόμαστε, επειδή το να ζούμε είναι σαν να περπατάμε στις μύτες των ποδιών μας, κρατώντας την αναπνοή μας, ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και αυτό που θα έπρεπε να είμαστε.
Στην πραγματικότητα, αφιέρωσα χρόνο για να ακούσω δύο ή τρεις παρουσιάσεις αυτών των υποσχόμενων αποκαλύψεων και, αν και σε διαφορετικό βαθμό συνέλιξης, το κύριο σημείο φαίνεται να μην είναι τίποτα περισσότερο από την ουσία της διάσημης ρήσης ότι στην αγάπη, όποιος τρέχει μακριά κερδίζει. Στην πραγματικότητα, όχι, γιατί σε αυτά τα παραληρήματα, η λέξη αγάπη δεν εμφανίζεται ποτέ: πρόκειται για σχέσεις, στενές φιλίες, ερωτοτροπίες και ούτω καθεξής, συνοδευόμενες από ψευδή σενάρια, όπως αυτό στην αρχή αυτής της ανάρτησης, αλλά η ίδια η αγάπη δεν λαμβάνεται υπόψη. Προφανώς πολύ απαιτητική, πολύ αντιμοντέρνα, ίσως πολύ απλή ή πολύ περίπλοκη για όσους φαντάζονται τη ζωή παρέα με τον εαυτό τους, εκτός από κάπως επεισοδιακές, θεραπευτικές ή/και οργανικές συνδέσεις. Είναι σχεδόν πάντα αγάπη έναντι ελευθερίας, που τελικά σημαίνει την αδυναμία να σχετιστεί κανείς πραγματικά με τον άλλον, τον φόβο ότι δεν είναι πλέον κύριος του εαυτού του αν κάποιος νιώσει έστω και μια μικρή μετακίνηση. Η ελευθερία συγχέεται με ένα εγώ τόσο εύθραυστο όσο ορισμένοι πολύ ελαφριοί κρύσταλλοι και, με αυτή την έννοια, η Αβάσταχτη Ελαφρότητα της Ύπαρξης ήταν προφητική προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Έχω μακρά εμπειρία σε αυτό το θέμα, ξεκινώντας από την πρώτη μου κοπέλα στο πανεπιστήμιο, η οποία, για όνομα του Θεού, ήταν απολύτως νόμιμη αρκεί να ήταν για ένα ωριαίο ραντεβού ή, το πολύ, για ένα πρότζεκτ το Σαββατοκύριακο. Αρκετά χρόνια αργότερα, το ίδιο κορίτσι ερωτεύτηκε παράφορα έναν Μαροκινό, ασπάστηκε το Ισλάμ, έζησε στο Μαρόκο και μεγάλωσε έναν γιο, τον Γιουσέφ Ζάγκμπα, έναν από τους δράστες που σκοτώθηκαν στην τρομοκρατική επίθεση της 3ης Ιουνίου 2017 στο Λονδίνο, η οποία σκότωσε οκτώ ανθρώπους. Ποιος θα το φανταζόταν ποτέ, δεδομένων των συνθηκών;
Η ομορφιά των ανθρώπων έγκειται στο ότι είναι απρόβλεπτοι, όχι θλιβερές μορφές καθοδήγησης, ότι η αγάπη, ανεξάρτητα από το πώς την ορίζουμε, υπάρχει. Το άσχημο είναι ότι πραγματικά θέλουμε να είμαστε κοινότοποι και κομφορμιστές, θέλουμε μόνο να έχουμε «σχέσεις» που υπάρχουν σε ένα μηδενικό σημείο όπου μπορούν να είναι τα πάντα και συχνά δεν είναι τίποτα, ότι μπορούμε να βιώσουμε μόνο την Αλμπερονιανή φάση του ερωτευμένου, από την οποία αφαιρούνται όλες οι ευθύνες και φεύγουμε μόλις προκύψουν. Θα πληρώνατε, πόσο μάλλον 30 ευρώ σε έναν αφηγητή του YouTube για να σας εξηγήσει πώς να νιώθετε αγάπη; Πιθανώς ούτε ένα σεντ, αλλά για το πώς να διεξάγετε μια σχέση, πιθανώς ναι. Αυτό μπορεί εύκολα να εμπορευματοποιηθεί, αφού εμείς οι ίδιοι νιώθουμε κάπως σαν εμπορεύματα ή τουλάχιστον εμπορεύσιμα αντικείμενα, ως άνθρωποι και όχι ως φορείς δεξιοτήτων και μερικές φορές ιδεών. Και επιπλέον, η εξήγηση γιατί είναι καλύτερο να μην είμαστε πολύ παρόντες και διαθέσιμοι σε αυτούς τους πωλητές ασφαλών σχέσεων είναι ότι πρέπει να γίνουμε ένας σπάνιος πόρος για να είμαστε πιο ελκυστικοί στα μάτια των άλλων. Φθηνά οικονομικά, χυδαία καθοδηγητικά, είναι συνυφασμένα με την καθημερινότητά μας. Ακριβώς η καθημερινότητα που είναι τρομακτική επειδή είναι απαιτητική, απαιτεί προσπάθεια, υπομονή και μια συγκεκριμένη αγάπη. Όλα αυτά που ξεχνάμε, αυτά που φοβόμαστε, επειδή το να ζούμε είναι σαν να περπατάμε στις μύτες των ποδιών μας, κρατώντας την αναπνοή μας, ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και αυτό που θα έπρεπε να είμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου