Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού
Είναι σχεδόν αδύνατο να βρεις λογική σε ένα παράλογο γεωπολιτικό σύμπαν όπου τίποτα δεν έχει σημασία και ο Ηγεμόνας είναι εντελώς εκτός ελέγχου.
Αυτή υποτίθεται ότι ήταν η ηρεμία πριν από την καταιγίδα. Η στιγμή που το Συνδικάτο του Έπσταϊν θα διασκέδαζε τους πλέον σε κώμα εκπροσώπους του Παγκόσμιου Νότου που είχαν συγκεντρωθεί στη Νέα Υόρκη για τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, αποπλανώντας τους με μια σειρά από «δώρα», αποσπώντας τους την προσοχή από την επικείμενη Μεγάλη Καταστροφή και αποσπώντας την προσοχή από την ιλιγγιώδη ταχύτητα της κατάρρευσης της Pax Americana.
Ας προχωρήσουμε στην Τετάρτη, όταν θα πραγματοποιηθεί η πρώτη ημέρα των συζητήσεων στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, με τους Νεο-Κράσσο/Νεο-Καλιγούλα/Χρυσοδάχτυλο/Ψυχωτικό Παιδί να αναμένεται να εκφωνήσουν μια ομιλία.
Την ίδια ημέρα, θα συναντηθεί με σεΐχηδες του πετρελαίου του Κόλπου για κάτι που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα είδος συμφωνίας αυτοκτονίας.
Και στη συνέχεια, την Παρασκευή, ο ίδιος ο Xi Dada θα φτάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες για επίσημη κρατική επίσκεψη. Οι σπίθες (αόρατες) είναι εγγυημένες ότι θα πετάξουν.
Όλα αυτά θα διασφάλιζαν ότι η σχεδόν αναπόφευκτη νέα τρελή επίθεση εναντίον του Ιράν και του Άξονα της Αντίστασης θα μπορούσε να αναβληθεί κατά λίγες ημέρες.
Αλλά στη συνέχεια η υστερία επανήλθε, καθώς πανικοβλημένοι ιμπεριαλιστές ήρθαν αντιμέτωποι με ορισμένα συγκλονιστικά γεγονότα επί τόπου, από τη μείωση στο μηδέν των εξαγωγών πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας μέχρι το «κάψιμο, μωρό μου, κάψιμο» στο αεροδρόμιο του Ριάντ.
Ξεκινά ο βροντερός βρυχηθμός των λαμπερών κατσαρίδων που σπεύδουν να ξεφύγουν. Φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι το να χτυπήσουν ξανά το Ιράν αυτή τη στιγμή είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, καθώς η κλιμάκωση θα ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο - με την Τεχεράνη τελικά να εξοντώνει τους τρομοκρατημένους σεΐχηδες του πετρελαίου.
Έτσι, οι κατσαρίδες ανακάλυψαν, εις βάρος τους, ότι ό,τι και να συμβεί, το Ιράν είναι καταδικασμένο να γίνει ο ηγεμόνας του πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο.
Και τώρα το Πακιστάν και η Τουρκία - τα άλλα δύο μέλη της απίστευτα ύποπτης «Συμμαχίας Άμυνας της Μέκκας» - πανικοβάλλονται από κοινού, υπόσχοντας να υπερασπιστούν τη Σαουδική Αραβία ακόμη και με τη βία.
Για να λάβουμε υπόψη τα συμφραζόμενα, ας στραφούμε στον εκπρόσωπο της Ανσαράλα, Μοχάμεντ Αλ-Μπουχάιτι:
«Μα τον Θεό, αν η Τουρκία ή το Πακιστάν παρέμβουν, θα τους χτυπήσουμε με σιδηρά γροθιά. Και όπως τιμωρούμε σήμερα τη Σαουδική Αραβία, θα τους τιμωρήσουμε κι αυτούς».
Αυτή ήταν η ευγενική συμβουλή του πρεσβύτερου αλ-Μπουχάιτι. Ο νεότερος αλ-Μπουχάιτι, ο Χουσεΐν, δημοσιογράφος, ήταν ακόμη πιο σκληρός: αν το Πακιστάν επιτεθεί στην Υεμένη, η Υεμένη δεν θα επιτρέψει σε κανένα πακιστανικό εμπορικό πλοίο να διασχίσει την Ερυθρά Θάλασσα· θα εξαπολύσει άμεση επίθεση στο Πακιστάν· και θα θεωρήσει το Πακιστάν σιωνιστικό εταίρο.
Πώς καταρρέει ο οίκος των Σαούντ
Βρισκόμαστε τώρα σε μια φάση φρενήρους κλιμάκωσης. Το ενεργειακό «σοκ και δέος» είναι πάνω μας. Όλα τα αποθέματα έχουν εξαντληθεί: τα Στρατηγικά Αποθέματα Πετρελαίου των ΗΠΑ (SPR), ο αγωγός Ανατολής-Δύσης της Σαουδικής Αραβίας (για τουλάχιστον ένα μήνα, ίσως και περισσότερο) και η μεθοδική και σημαντική μείωση των εισαγωγών πετρελαίου από την Κίνα.
Το μόνο που απομένει είναι η Φουτζέιρα, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η οποία διαχειρίζεται μόνο 2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Αλλά αν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτίθεντο στον Άξονα της Αντίστασης, ακόμη και αυτό θα εξαφανιζόταν εν ριπή οφθαλμού.
Η Σαουδική Αραβία δεν μπορεί να εξάγει πετρέλαιο ή/και φυσικό αέριο. Επομένως, για τον MbS, τον αδέξιο και μόνο υπεύθυνο λήψης αποφάσεων, υπάρχει μόνο μία διέξοδος: η παράδοση. η αποδοχή των όρων της Υεμένης. και η αναμονή για το νομοσχέδιο που θα περιλαμβάνει τις τρεις νότιες επαρχίες που κατασχέθηκαν από τους Βρετανούς και παραχωρήθηκαν στους Σαουδάραβες το 1934.
Το να μην τα παρατήσει σημαίνει ότι οι ήδη ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης του Οίκου των Σαούντ είναι μικρές.
Ο Άλαστερ Κρουκ, σε εξαιρετική φόρμα, τα κατάφερε τέλεια. Η αστραπιαία εκστρατεία της Ανσαράλα και των Ενόπλων Δυνάμεων της Υεμένης είχε σχεδιαστεί εδώ και επτά χρόνια. Η Σαναά υιοθετεί ένα πολύ μακροπρόθεσμο όραμα. Αυτό αντιπροσωπεύει την πλήρη ανάληψη της ευθύνης της διαδικασίας από την Υεμένη, αλλά με ένα αποτέλεσμα που ευθυγραμμίζεται πλήρως με την Τεχεράνη.
Υπάρχει μια εντυπωσιακή παραλληλία με το Αφγανιστάν πριν από πέντε χρόνια — μια ιστορία που παρακολούθησα λεπτομερώς. Η τότε κυβέρνηση-μαριονέτα του Γάνι κατέρρευσε σε μόλις δέκα ημέρες λόγω της υπομονετικής διασύνδεσης των φυλών Παστούν που διεξήχθη υπό την αιγίδα του στρατηγού Σουλεϊμανί.
Τώρα είναι η ίδια διαδικασία, με τη συμμετοχή Αράβων φυλετικών ηγετών. Είναι μια ιδέα που εύκολα πωλείται. Το υβριδικό «Σαουδικό» κράτος χτίστηκε γύρω από έναν υπερ-σεκταριστικό πυρήνα Ουαχαμπιτών, μια ομάδα αναλφάβητων Βεδουίνων που εκτρέφουν καμήλες, με μια ενιαία οικογένεια να μονοπωλεί το χρήμα, την πολιτική εξουσία και όλες τις αποφάσεις.
Πολλές από τις περίπου 100 φυλές δεν θα δυσκολευτούν να συμμετάσχουν σε μια διαδικασία που στοχεύει στην ενσωμάτωση του Βασιλείου σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί σύμπλεγμα Ιράν-Ανσάρα. Θα πάρουν πίσω το πετρέλαιό τους. Η Σαουδική Αραβία δεν θα περιορίζεται πλέον σε Αμερικανό υποκατάστατο της περσικής εξουσίας. Και αυτό θα είναι το τέλος του δωρεάν γεύματος για τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες. Η Κίνα μπορεί μόνο να εγκρίνει αυτό το όραμα.
Οι πετρελαιο-σεΐχηδες έχουν επιλέξει σε ποια πλευρά θα είναι
Η Σαναά ουσιαστικά έστειλε ένα σαφές μήνυμα στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του Ομάν. Η Υεμένη θα επιτεθεί μόνο σε σαουδαραβικά πλοία - όχι σε αμερικανικά ή διεθνή. Αυτό ισχύει εφόσον η Ουάσιγκτον δεν επιτεθεί στην Υεμένη. Ωστόσο, εάν συμβεί αυτό, η Υεμένη θα καταστρέψει την αμερικανική βάση στο Τζιμπουτί, η οποία είναι απαραίτητη για την επιτήρηση ολόκληρου του Κέρατος της Αφρικής.
Το βασικό ερώτημα τώρα είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες -και το Σύμφωνο της Μέκκας- έχουν πραγματικά εγκαταλείψει τη Σαουδική Αραβία. Ή αν πρόκειται απλώς για μια θολούρα ανακατατάξεων που προηγούνται μιας συντονισμένης επίθεσης -με τη συμμετοχή του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου- εναντίον της Ανσαράλα.
Εάν συμβεί αυτό, η Τεχεράνη έχει καταστήσει σαφές κατηγορηματικά ότι θα στοχεύσει αμερικανικά στρατιωτικά και εμπορικά περιουσιακά στοιχεία σε όλο τον Κόλπο, ειδικά στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία, μέχρι και το Ιράκ.
Ο Υποστράτηγος Μοχσέν Ρεζάι, γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν και προσωπικός εκπρόσωπος του ηγέτη Μοτζταμπά Χαμενεΐ, συνόψισε την κατάσταση σε μία μόνο πρόταση: «Τους προσκαλέσαμε [τις χώρες του GCC] στη συνάντηση της Σαλάλα [στο Ομάν]... και εκείνοι ανταπέδωσαν με μια μυστική συνάντηση στη Γερμανία με την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ και το Ισραήλ».
Αυτό είναι όλο. Το Ιράν έχει προσκαλέσει τους «σεΐχηδες του πετρελαίου» του GCC σε ένα κοινό περιφερειακό τραπέζι. Το GCC επέλεξε αντ' αυτού το τραπέζι Ουάσινγκτον-Τελ Αβίβ.
Ο Ρεζάι περιέγραψε περαιτέρω πώς το Ιράν αναβάθμισε τους υπερηχητικούς πυραύλους του από Mach 6 σε Mach 10, επέκτεινε τον ηλεκτρονικό πόλεμο και την αεράμυνα και είναι πλέον ικανό να χτυπήσει αμερικανικά πλοία οπουδήποτε στον - μακρινό - Ινδικό Ωκεανό.
Έπειτα, υπάρχει ο πύραυλος κατά πλοίων που θρυμματίζεται σε 80 βλήματα, ο οποίος δοκιμάστηκε με επιτυχία σε αμερικανικό αεροπλανοφόρο. Το Πεντάγωνο παραμένει σιωπηλό για το θέμα.
Ο Ρεζάι, με πολλούς τρόπους, συμβούλεψε ευγενικά το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ να αποχωρήσει από το Ντοτζ -δηλαδή, τον Ινδικό Ωκεανό- πριν πυροδοτηθούν ξανά οι φλόγες. Ας επιστρέψουμε για άλλη μια φορά στον νεαρό αλ-Μπουχάιτι: «Αναμένεται σοβαρή κλιμάκωση από τη Σαουδική Αραβία τις επόμενες ημέρες... Αυτό θα ακολουθηθεί από μια ξαφνική απάντηση αντιποίνων που θα κάνει τη Σαουδική Αραβία και τους συμμάχους της να ξεχάσουν την απώλεια της Μόχα και του Μπαμπ αλ-Μαντάμπ».
Επομένως, το συνδικάτο του Έπσταϊν μπορεί να σχεδίαζε μια σόλο επιχείρηση στην Υεμένη, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει ότι το Ιράν και η Υεμένη συνεργάζονται.
Σεβαστείτε τους όρους του Ιράν. Διαφορετικά...
Η Τεχεράνη κοινοποίησε τους νέους όρους της στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του Κατάρ, αν και ο Ρεζάι συνέχισε να αποκαλεί «την σεβαστή πακιστανική κυβέρνηση» έναν αξιόπιστο συμβουλευτικό εταίρο.
Οι όροι περιλαμβάνουν την αποδέσμευση παγωμένων περιουσιακών στοιχείων και την άρση του ναυτικού αποκλεισμού του Τραμπ. Ο Ρεζάι δήλωσε ότι υπήρχαν επτά όροι, αλλά αποκάλυψε μόνο έξι. Η λίστα δεν περιελάμβανε την «άρση των οικονομικών κυρώσεων». Το πρώτο σημείο που δημοσιοποιήθηκε ήταν «ο τερματισμός του πολέμου σε όλα τα μέτωπα».
Αυτό ακριβώς ήταν γραμμένο στην αρχή του μνημονίου συνεννόησης της «νεκρής γάτας».
Το μνημόνιο συνεννόησης του Ιουνίου περιείχε ήδη εξαιρέσεις για τις εξαγωγές αργού πετρελαίου και μια ρήτρα για τη μη επιβολή νέων κυρώσεων.
Έπειτα, υπάρχει το ζήτημα της αμοιβαιότητας στο Στενό του Ορμούζ. Αυτό αποτελεί μέρος της διαπραγματευτικής στρατηγικής της Τεχεράνης. Ο Ρεζάι δήλωσε ότι το Ιράν βρίσκεται «ένα βήμα μακριά» από την ανακοίνωση συμφωνίας για τη διαχείριση του Στενού του Ορμούζ με το Ομάν, η οποία θα μπορούσε να απαιτήσει περιφερειακή έγκριση.
Μια περιγραφή από το Tasnim αποκαλεί τη συμφωνία «ένα βήμα προς την άσκηση κυριαρχίας από το Ιράν επί του Πορθμού». Εν τω μεταξύ, ο υπουργός Εξωτερικών Αραγτσί δήλωσε στον ομόλογό του και φίλο του Γουάνγκ Γι στο Πεκίνο ότι το Ιράν «έχει συμφωνήσει σε ένα σχέδιο με το Ομάν για το άνοιγμα του Πορθμού». Στη συνέχεια, την Κυριακή, ο Γκαλιμπάφ επανέλαβε ότι το Πορθμό του Ορμούζ θα παραμείνει κλειστό μέχρι να πληρωθούν οι όροι του Ιράν.
Η απάντηση της Ουάσινγκτον την Κυριακή ήταν μια παραληρηματική ρητορική—ως συνήθως. Το «Νεο-Κράσο/Ψυχοπαθές Παιδί» δήλωσε στο Fox News ότι βρισκόταν σε «φάση λήψης αποφάσεων». Και μετά έκανε μια διαγαλαξιακή γκάφα: αποφασίζει «αν και πότε θα ανατινάξω ολόκληρο το έθνος».
Δεν χρειάζονται σχόλια.
Ουσιαστικά έχει τρεις επιλογές: 1. Νέες επιθέσεις. 2. Να αφήσει το Ιράν να «σαπίσει» οικονομικά (αυτό είναι το σχέδιο προς το παρόν). 3. Μια συμφωνία. Με βάση την κοινή λογική, είπε επίσης ότι «πιθανώς θα ήταν πρόθυμος» να συναντηθεί με τον Πρόεδρο Πεζεσκιάν στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
Οι Ιρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, από την πλευρά τους, ισχυρίστηκαν ότι έχουν πληροφορίες ότι η Ουάσινγκτον αποφάσισε, «με το πράσινο φως ορισμένων χωρών της περιοχής», να επαναλάβει τις επιχειρήσεις και απείλησαν με «συνεχείς, αποτελεσματικές και επώδυνες επιθέσεις».
Όσον αφορά τη συνολική εικόνα, το Πακιστάν επέμεινε ότι δεν συζητείται καμία στρατιωτική απάντηση σχετικά με την Υεμένη. Η Τουρκία «δεν θέλει να εμπλακεί στη σύγκρουση». Ωστόσο, ο στρατιωτικός εκπρόσωπος του Πακιστάν δεσμεύτηκε να ακολουθήσει την εντολή και το Υπουργείο Εξωτερικών επιβεβαίωσε «ορισμένες αναπτύξεις» εντός της Συμμαχίας Άμυνας της Μέκκας. Πηγές εντός της Ισλαμαμπάντ ορκίζονται ότι αυτό είναι απλώς επιφανειακό: το Πακιστάν δεν μπορεί να αντέξει να συρθεί σε έναν πόλεμο εναντίον της Ανσαράλα.
Το γεγονός είναι ότι το συνδικάτο του Έπσταϊν απλά δεν έχει την πολυτέλεια να μην δράσει (η έμφαση προστέθηκε). Σκεφτείτε τις δύσκολες συνθήκες: ήδη δεν μπορούν να ελέγξουν την κατάρρευση του νομίσματος, τη διαταραχή της αλυσίδας εφοδιασμού τροφίμων και την εκτεταμένη έλλειψη πετρελαίου και ντίζελ. Χρειάζονται μαζικές τακτικές αντιπερισπασμού.
Εν τω μεταξύ, το επαναστατικό κύμα στην Υεμένη επιταχύνει το χρονοδιάγραμμα για την αναμέτρηση. Ενώ το Ιράν επικεντρώνεται στη διασφάλιση μιας οριστικής μεσοπρόθεσμης καταστροφής τύπου «νεο-Κράσο/Χρυσοδάχτυλος/Ψυχονήπιο», ταυτόχρονα βελτιώνει το νέο του επιθετικό δόγμα: δηλαδή, να είναι έτοιμο να εξαπολύσει προληπτικό χτύπημα με το παραμικρό σημάδι αναταραχής από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Είναι σχεδόν αδύνατο να βρεις λογική σε ένα παράλογο γεωπολιτικό σύμπαν όπου τίποτα δεν έχει σημασία και ο Ηγεμόνας είναι εντελώς εκτός ελέγχου. Κι όμως, εμείς επιμένουμε.
Είμαστε όλοι αναβάτες της (επερχόμενης) καταιγίδας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου