Πηγή: Le Diplomate
Ενώ τα μέσα ενημέρωσης είναι κορεσμένα με την κρίση στην Ουκρανία, η μεταναστευτική κρίση της Θέουτα του 2026, η οποία έγινε πρωτοσέλιδο για λίγες ημέρες, φαίνεται να έχει ήδη ξεχαστεί.
Ωστόσο, οι μεταναστευτικές κρίσεις συγκαταλέγονται στις κύριες γεωπολιτικές απειλές που αντιμετωπίζουν οι Ευρωπαίοι, καθώς δημιουργούν ανεξέλεγκτη μετανάστευση που απειλεί επίσης την ασφάλεια και την εθνική συνοχή των ευρωπαϊκών κρατών, με αποτέλεσμα μια μηχανική αύξηση της εγκληματικότητας, εθνοθρησκευτικές συγκρούσεις και, χειρότερα, ισλαμιστικές επιθέσεις.
Οι μεταναστευτικές κρίσεις στη Θέουτα (2021 και 2026), όπως και η μεταναστευτική κρίση στην Ελλάδα από τουρκικό έδαφος το 2014, έχουν πολλαπλές αιτίες, γεωπολιτικές, δημογραφικές, πολιτικές, αλλά με διαφορετικούς τρόπους.
Τα διδάγματα από αυτές τις κρίσεις είναι πολλά γεωπολιτικά.
Αυτές οι διαδοχικές μεταναστευτικές κρίσεις έχουν καταδείξει ότι η ΕΕ εξακολουθεί να μην είναι σε θέση να συμβάλει στην προστασία των συνόρων των κρατών μελών. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για τη Διαχείριση της Επιχειρησιακής Συνεργασίας στα Εξωτερικά Σύνορα (Frontex) δημιουργήθηκε το 2004, αλλά ποτέ δεν του δόθηκαν τα μέσα για να δράσει αποφασιστικά για την πρόβλεψη των μεταναστευτικών κρίσεων. Ακόμα χειρότερα, η ΕΕ, τα περισσότερα κράτη μέλη της και οι ΜΚΟ έχουν βάλει ένα τιμόνι εστιάζοντας σχεδόν αποκλειστικά σε μια ανθρωπιστική και νομική προοπτική, γεγονός που έχει οδηγήσει στην ατιμωρησία των διακινητών και στην ιεράρχηση των δικαιωμάτων των μεταναστών, συμπεριλαμβανομένων των παράνομων μεταναστών, ενώ παράλληλα ενθαρρύνει τη χρηματοδότηση των ΜΚΟ μεταναστών. Η έναρξη επίσημης δικαστικής έρευνας το 2026 εναντίον του πρώην διευθυντή της Frontex, Fabrice Leggeri, για συνενοχή σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, μετά από καταγγελία της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (LDH), είναι αποκαλυπτική από αυτή την άποψη.
Η ΕΕ, η οποία στέλνει δισεκατομμύρια στο Κίεβο, δεν έχει ακόμη σημειώσει σοβαρή πρόοδο στην προστασία των συνόρων της και επιδιώκει την ιδεολογία της ανοιχτής κοινωνίας, παρά την ανάπτυξη πολιτικών για τον περιορισμό της παράνομης μετανάστευσης, αλλά με μέσα που θα εξυπηρετήσουν μόνο έναν αισθητικό σκοπό. Ούτε τα περισσότερα κράτη μέλη και η ΕΕ έχουν την πολιτική βούληση να αντιμετωπίσουν τρίτες χώρες που χειραγωγούν ή ακόμη και ενθαρρύνουν αυτές τις κρίσεις, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας. Από την άλλη πλευρά, έχουν κατηγορήσει τη Λευκορωσία και τη Ρωσία για αυτό, παρόλο που οι μεταναστευτικές ροές που εμπλέκονται είναι ελάχιστες σε σύγκριση με εκείνες στα νότια σύνορα, στη Μεσόγειο και ιδιαίτερα με βάση τα τεκμήρια. Ένα κατάφωρο διπλό μέτρο και σταθμά, ειδικά αφότου η κριτική κατά της Τουρκίας και του Μαρόκου έχει μετριαστεί σημαντικά.
Ως αποτέλεσμα, τα κράτη μέλη της ΕΕ μπορούν να εκβιαστούν από τρίτες χώρες. Στην περίπτωση της κρίσης στη Θέουτα το 2026, η μαροκινή κυβέρνηση κατηγορήθηκε για χαλαρότητα στην πρόληψη αυτών των ροών, ακόμη και επικρίθηκε για την ενθάρρυνσή τους, στο πλαίσιο της διαμάχης της με την Ισπανία για τη Δυτική Σαχάρα. Αυτή η κρίση ξεκίνησε μετά την επίσκεψη του Πέδρο Σάντσες στο Αλγέρι στις 20 Ιουλίου 2026, με στόχο την αναθέρμανση των σχέσεων με την Αλγερία, τον περιφερειακό αντίπαλο του Μαρόκου, και αφού μια ισπανική κοινοβουλευτική επιτροπή υιοθέτησε νομοσχέδιο που διευκόλυνε την πρόσβαση στην ισπανική υπηκοότητα για τους Σαχαριανούς που γεννήθηκαν υπό ισπανική αποικιακή κυριαρχία - δύο παράγοντες που το Ραμπάτ θα μπορούσε να εκλάβει ως εχθρικούς στον φάκελο της Δυτικής Σαχάρας. Η κρίση στη Θέουτα το 2021, ωστόσο, πυροδοτήθηκε από μια εθελοντική χαλάρωση των μαροκινών ελέγχων, σε απάντηση στην ιατρική υποδοχή στην Ισπανία του ηγέτη του Μετώπου Πολισάριο, Μπραχίμ Γκάλι.
Στην περίπτωση της μεταναστευτικής κρίσης του 2015, μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η Τουρκία ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη, εκβιάζοντας την ΕΕ για τη χορήγηση κονδυλίων για την κράτηση μεταναστών, κάτι που οδήγησε στη συμφωνία της 18ης Μαρτίου 2016, η οποία εξωτερικοποίησε την ευρωπαϊκή νομοθεσία για το άσυλο στην Τουρκία. Μπορεί επίσης να υποτεθεί ότι η Τουρκία στόχευε επίσης να μετριάσει την κριτική από τα κράτη μέλη της ΕΕ για την πολιτική γεωπολιτικής παρέμβασης στη Συρία.
Ούτε πρέπει να αποκρύπτουμε την ευθύνη των ευρωπαϊκών κρατών που, σε συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν προωθήσει την αλλαγή καθεστώτος και έχουν εμπλακεί σε στρατιωτικές επιχειρήσεις που αποσταθεροποιούν τα κράτη της νότιας Μεσογείου - όπως η επιθετικότητα στο Ιράκ το 2003 και, μετά τις σε μεγάλο βαθμό υποστηριζόμενες από τη Δύση αραβικές επαναστάσεις, η επέμβαση στη Λιβύη το 2011 και η παρέμβαση στη Συρία από την κρίση αυτή μέχρι σήμερα.
Σημαντικές είναι επίσης και οι εσωτερικές αιτίες, όπως η απαίτηση του Ισπανού πρωθυπουργού για παροχή αέρα και η πολιτική του για νομιμοποίηση των παράνομων μεταναστών στην Ισπανία. Η κρίση της Θέουτα δεν εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή ήπειρο, για τον μοναδικό λόγο ότι η Θέουτα είναι ένας θύλακας στη νότια Μεσόγειο. Λίγα χρόνια νωρίτερα, η απόφαση της Άνγκελα Μέρκελ να ανοίξει τα σύνορα της Γερμανίας κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2015 είχε επίσης επιδεινώσει την κατάσταση, και οι αρνητικές επιπτώσεις εξακολουθούν να είναι αισθητές σήμερα.
Τέλος, τα κράτη μέλη της ΕΕ παραμένουν ανίσχυρα λόγω της έλλειψης πολιτικής βούλησης να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα, όπως η ανοικοδόμηση των εθνικών συνόρων και η ενίσχυση των ευρωπαϊκών συνόρων, αλλά και η μεταρρύθμιση ή η οριστική αποχώρηση από τη Συμφωνία Σένγκεν, και η αμφισβήτηση της μεταναστευτικής ιδεολογίας που βασίζεται στο φιλελεύθερο και παγκοσμιοποιημένο μοντέλο της ΕΕ, με την προώθηση μιας ανοιχτής κοινωνίας, της ιδεολογίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του φιλελευθερισμού.
Τα κράτη μέλη της ΕΕ είναι επίσης βαθιά διχασμένα σε αυτό το ζήτημα, με ένα σαφές χάσμα μεταξύ της Δυτικής Ευρώπης και της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, αλλά και εντός των κοινωνιών των κρατών μελών, όπου το ζήτημα της μετανάστευσης αποτελεί αντικείμενο αυξανόμενης συζήτησης. Θυμηθείτε τη σύγκρουση μεταξύ Γερμανίας και Ουγγαρίας για τη διαχείριση της μεταναστευτικής κρίσης στη Μεσόγειο το 2015. Όσον αφορά την κρίση της Θέουτα, παρά τις επίσημες δηλώσεις υποστήριξης, τα κράτη μέλη εξακολουθούν να διαφωνούν σε θέματα μετανάστευσης. Η διαφωνία είναι ακόμη πιο έντονη μεταξύ ενός αυξανόμενου αριθμού πολιτών που απορρίπτουν τη μαζική μετανάστευση και κυβερνήσεων, επηρεασμένων από το φιλελεύθερο και παγκοσμιοποιημένο μοντέλο, που παρακάμπτουν το ζήτημα, αποφεύγουν να λάβουν αποτελεσματικές αποφάσεις ή συμβιβάζονται με αισθητικά μέτρα που αντιμετωπίζουν την κατάσταση απροετοίμαστου για μεταναστευτικές κρίσεις και αρνούνται να εξετάσουν το ενδεχόμενο αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τις μη συνοριακές ιδεολογίες.
Τελικά, οι μεταναστευτικές κρίσεις είναι γεωπολιτικές κρίσεις πριν γίνουν ανθρωπιστικές ή οικονομικές κρίσεις, όπως επιδιώκουν αποκλειστικά να απεικονίσουν οι ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα βαθιά γεωπολιτικά διακυβεύματα συχνά απεικονίζονται ή απλοποιούνται σε πολιτικές και μιντιακές συζητήσεις, επειδή είναι πολιτικά ευαίσθητα. Το συναίσθημα υπερισχύει της σκέψης και οι αποφάσεις λαμβάνονται στο πρίσμα των «πολυπολιτισμικών» και «εξωγήινων» ιδεολογιών που κυριαρχούν στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και επικρατούν μεταξύ των πολιτικών κομμάτων που βρίσκονται στην εξουσία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ωστόσο, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε την «αναγγελία» αυτής της κρίσης για να αποφύγουμε την άρνηση ενόψει των γεωπολιτικών κρίσεων που αναπόφευκτα έρχονται.
Τα γεωπολιτικά διακυβεύματα αυτών των κρίσεων είναι στην πραγματικότητα τα εξής:Το ζήτημα των αντιπαλοτήτων εξουσίας για τον έλεγχο των συνόρων και του εδάφους, ζητήματα που συνδέονται με τα πρωταρχικά συμφέροντα των εθνών, αλλά ένας έλεγχος που πλήττεται από την ΕΕ και το ολοκληρωτικό της σχέδιο, ιδεολογικά προσανατολισμένο, όπως έχει ειπωθεί, από την ανοιχτή φιλελεύθερη κοινωνία.Η ασφάλεια των εθνών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επειδή η αποσύνθεση των ευρωπαϊκών κοινωνιών που προκαλείται από την ανεξέλεγκτη και μη αφομοιωμένη μετανάστευση ανοίγει τον δρόμο για μελλοντικές συγκρούσεις στο έδαφός τους, ειδικά εάν αυτές οι κρίσεις και τα ρήγματα εκμεταλλευτούν τρίτες χώρες, όπως συμβαίνει πάντα.Η βιωσιμότητα της ίδιας της ουσίας των ευρωπαϊκών εθνών, και επομένως του ευρωπαϊκού πολιτισμού, επειδή η ανεξέλεγκτη και συνεχώς αυξανόμενη εισροή πληθυσμών από περιοχές που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες ή διέρχονται από συγκρούσεις, όπως το Μαγκρέμπ, η Μέση Ανατολή, η Νοτιοδυτική Ασία ή με συνεχώς αυξανόμενους πληθυσμούς, όπως η Αφρική, θέτει σε κίνδυνο την ισορροπία μεταξύ των ιθαγενών Ευρωπαίων και των μη ευρωπαϊκών πληθυσμών που ενσωματώνονται και αφομοιώνονται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου