Κατά τη διάρκεια της ετήσιας συνόδου των Ηνωμένων Εθνών, ο Ντόναλντ Τραμπ απείλησε, για πολλοστή φορά, να εξοντώσει το Ιράν, αλλά αμέσως μετά ανακοίνωσε την επιτυχία των πρώτων άμεσων συνομιλιών μεταξύ Αμερικής και Ιράν εδώ και μήνες. Ίσως, μάλιστα σχεδόν σίγουρα, ο Ντόναλντ και η κλίκα φίλων και πελατών του σημείωσαν καλά κέρδη στο χρηματιστήριο, γνωρίζοντας ότι αυτή η αποκάλυψη θα ερχόταν, αλλά δεν είναι αυτή η συμπεριφορά που αγγίζει τα όρια της παθολογίας για μια κυβέρνηση, αλλά μάλλον το γεγονός ότι μια συμφωνία με το Ιράν συνεπάγεται σε μεγάλο βαθμό την αποδοχή των όρων του τελευταίου. Η Αμερική φαίνεται παγιδευμένη μεταξύ κλιμάκωσης και διαπραγμάτευσης, αλλά αυτή η εμφάνιση είναι ψευδής επειδή η κλιμάκωση σε αυτό το σημείο θα μπορούσε να είναι μόνο πυρηνική, με όλες τις επακόλουθες συνέπειες: οι αμερικανικές δυνάμεις έχουν πλέον λιγότερους πόρους στη διάθεσή τους από ό,τι είχαν κατά τη στιγμή της επιθετικότητάς τους, επομένως η διαπραγματευτική τους επιλογή είναι σχεδόν υποχρεωτική. Απλώς πρέπει να είναι κατάλληλα καρυκευμένη με μεγαλοπρεπή και επιθετική ρητορική για να είναι εύπεπτη από το εκλογικό σώμα του Τραμπ και σε κάθε περίπτωση να διαφυλάξει τις ιστορικές φιλοδοξίες του προέδρου, συμπεριλαμβανομένης της Αψίδας του Θριάμβου που σκοπεύει να χτίσει στην Ουάσινγκτον.
Το ίδιο το Πεντάγωνο παρενέβη επίσημα για να καταστήσει σαφές ότι ο πόλεμος με το Ιράν έχει φτάσει σε αδιέξοδο: το «βιβλίο παραγγελιών» που συντάσσουν οι ένοπλες δυνάμεις κάθε δύο εβδομάδες αναφέρει σαφώς, ίσως ως μελλοντικό άλλοθι, ότι δεν υπάρχουν επαρκείς δυνάμεις. Ο στρατηγός Άλεξους Γκρίνκιουιτς και ο ναύαρχος Ντάριλ Κοντλ έχουν δηλώσει ότι τα πλοία είναι ανεπαρκή, ότι μόνο το ένα τέταρτο των αντιτορπιλικών είναι έτοιμα να εμπλακούν στον εχθρό και ότι οι αμυντικοί και επιθετικοί πύραυλοι εξαντλούνται. Εν ολίγοις, η επιχείρηση στο Ιράν διήρκεσε πολύ και δεν υπάρχει πιθανότητα συμβατικής νίκης. Ο Τραμπ διέταξε την αφαίρεση του εγγράφου που περιέχει αυτές τις δηλώσεις, επειδή αποτελούν ένα χαστούκι στο πρόσωπο της δικής του προεδρίας και ένα ακόμη μικρότερο πλήγμα στον ναρκισσισμό του προέδρου. Αλλά η πραγματικότητα είναι η εξής: απαιτούνται διαπραγματεύσεις και με αυτό, μπορούμε να δούμε ζωντανά την παρακμή της αμερικανικής και αγγλοσαξονικής Μέσης Ανατολής, οι οποίες για πάνω από έναν αιώνα, δηλαδή από το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, έχουν καθορίσει τη δομή της. Παρά την αλαζονεία του Λευκού Οίκου, υπάρχουν σαφή σημάδια: Ο Τραμπ αρνήθηκε να συμμετάσχει στη Σαουδική Αραβία στην επίθεση κατά των Χούθι στην Υεμένη και, εν αγνοία του Κροσέτο, ο οποίος ήταν απασχολημένος με τις φούστες των κοριτσιών, ξεκίνησε συνομιλίες μαζί τους, εξοργίζοντας το Ριάντ. Οι τελευταίοι εναπομείναντες Αμερικανοί στρατιώτες στο Ιράκ έχουν προγραμματιστεί να φύγουν στο τέλος αυτού του μήνα. Και οι αμερικανικές βάσεις έχουν πληγεί σκληρά από το Ιράν, προκαλώντας ζημιές: ένα τεράστιο ποσό 4 δισεκατομμυρίων ευρώ μόνο για τα κατεστραμμένα αεροσκάφη ή τουλάχιστον για αυτά που χάθηκαν επίσημα.
Αλλά επειδή η φύση, και ιδιαίτερα η ισχύς, απεχθάνεται το κενό, ο ρόλος που έπαιξαν μέχρι τώρα η Βρετανική Αυτοκρατορία και στη συνέχεια οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναληφθεί από κάποιον. Και αυτός ο κάποιος είναι πρώτα και κύρια το Ιράν, το οποίο στοχεύει στον έλεγχο του πλούσιου σε πετρέλαιο Πορθμού του Ορμούζ, και το οποίο ως εκ τούτου θα έχει μεγάλη επιρροή στις χώρες του Κόλπου. Έπειτα, υπάρχει η Τουρκία, η οποία βλέπει την πιθανότητα να ανακτήσει τη γεωπολιτική της επιρροή στα εδάφη που παλαιότερα ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ιδίως στη Συρία και το Ιράκ. Τέλος, υπάρχει η Κίνα, η οποία ενεργεί μέσω του Πακιστάν, το οποίο, ως σταθμός στον Δρόμο του Μεταξιού, έχει δει τη σημασία του στην περιοχή να αυξάνεται, φτάνοντας στο σημείο να υπογράφει συμφωνίες στρατιωτικής βοήθειας με τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα. Αντίο λοιπόν στις Συμφωνίες του Αβραάμ, ακόμη και αν, όπως θα σημειωθεί, οι αραβικές χώρες φαίνονται ανίκανες να ανακαλύψουν ξανά την ενότητα του σκοπού που θα τις έκανε πραγματικά πρωταγωνίστριες σε αυτή τη φάση. Πρώτον, πρέπει να ξεπεράσουν μια ιστορία χαμένων ευκαιριών και διαιρέσεων, που πηγάζουν σε μεγάλο βαθμό από τις ίδιες τις ενέργειες της αυτοκρατορίας και την πολιτική της «διαίρει και βασίλευε». Αλλά με την απουσία αυτού του στοιχείου, η ιστορία τους τελικά απελευθερώνεται.
Το ίδιο το Πεντάγωνο παρενέβη επίσημα για να καταστήσει σαφές ότι ο πόλεμος με το Ιράν έχει φτάσει σε αδιέξοδο: το «βιβλίο παραγγελιών» που συντάσσουν οι ένοπλες δυνάμεις κάθε δύο εβδομάδες αναφέρει σαφώς, ίσως ως μελλοντικό άλλοθι, ότι δεν υπάρχουν επαρκείς δυνάμεις. Ο στρατηγός Άλεξους Γκρίνκιουιτς και ο ναύαρχος Ντάριλ Κοντλ έχουν δηλώσει ότι τα πλοία είναι ανεπαρκή, ότι μόνο το ένα τέταρτο των αντιτορπιλικών είναι έτοιμα να εμπλακούν στον εχθρό και ότι οι αμυντικοί και επιθετικοί πύραυλοι εξαντλούνται. Εν ολίγοις, η επιχείρηση στο Ιράν διήρκεσε πολύ και δεν υπάρχει πιθανότητα συμβατικής νίκης. Ο Τραμπ διέταξε την αφαίρεση του εγγράφου που περιέχει αυτές τις δηλώσεις, επειδή αποτελούν ένα χαστούκι στο πρόσωπο της δικής του προεδρίας και ένα ακόμη μικρότερο πλήγμα στον ναρκισσισμό του προέδρου. Αλλά η πραγματικότητα είναι η εξής: απαιτούνται διαπραγματεύσεις και με αυτό, μπορούμε να δούμε ζωντανά την παρακμή της αμερικανικής και αγγλοσαξονικής Μέσης Ανατολής, οι οποίες για πάνω από έναν αιώνα, δηλαδή από το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, έχουν καθορίσει τη δομή της. Παρά την αλαζονεία του Λευκού Οίκου, υπάρχουν σαφή σημάδια: Ο Τραμπ αρνήθηκε να συμμετάσχει στη Σαουδική Αραβία στην επίθεση κατά των Χούθι στην Υεμένη και, εν αγνοία του Κροσέτο, ο οποίος ήταν απασχολημένος με τις φούστες των κοριτσιών, ξεκίνησε συνομιλίες μαζί τους, εξοργίζοντας το Ριάντ. Οι τελευταίοι εναπομείναντες Αμερικανοί στρατιώτες στο Ιράκ έχουν προγραμματιστεί να φύγουν στο τέλος αυτού του μήνα. Και οι αμερικανικές βάσεις έχουν πληγεί σκληρά από το Ιράν, προκαλώντας ζημιές: ένα τεράστιο ποσό 4 δισεκατομμυρίων ευρώ μόνο για τα κατεστραμμένα αεροσκάφη ή τουλάχιστον για αυτά που χάθηκαν επίσημα.
Αλλά επειδή η φύση, και ιδιαίτερα η ισχύς, απεχθάνεται το κενό, ο ρόλος που έπαιξαν μέχρι τώρα η Βρετανική Αυτοκρατορία και στη συνέχεια οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναληφθεί από κάποιον. Και αυτός ο κάποιος είναι πρώτα και κύρια το Ιράν, το οποίο στοχεύει στον έλεγχο του πλούσιου σε πετρέλαιο Πορθμού του Ορμούζ, και το οποίο ως εκ τούτου θα έχει μεγάλη επιρροή στις χώρες του Κόλπου. Έπειτα, υπάρχει η Τουρκία, η οποία βλέπει την πιθανότητα να ανακτήσει τη γεωπολιτική της επιρροή στα εδάφη που παλαιότερα ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ιδίως στη Συρία και το Ιράκ. Τέλος, υπάρχει η Κίνα, η οποία ενεργεί μέσω του Πακιστάν, το οποίο, ως σταθμός στον Δρόμο του Μεταξιού, έχει δει τη σημασία του στην περιοχή να αυξάνεται, φτάνοντας στο σημείο να υπογράφει συμφωνίες στρατιωτικής βοήθειας με τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα. Αντίο λοιπόν στις Συμφωνίες του Αβραάμ, ακόμη και αν, όπως θα σημειωθεί, οι αραβικές χώρες φαίνονται ανίκανες να ανακαλύψουν ξανά την ενότητα του σκοπού που θα τις έκανε πραγματικά πρωταγωνίστριες σε αυτή τη φάση. Πρώτον, πρέπει να ξεπεράσουν μια ιστορία χαμένων ευκαιριών και διαιρέσεων, που πηγάζουν σε μεγάλο βαθμό από τις ίδιες τις ενέργειες της αυτοκρατορίας και την πολιτική της «διαίρει και βασίλευε». Αλλά με την απουσία αυτού του στοιχείου, η ιστορία τους τελικά απελευθερώνεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου