από Daniele Perra
Πηγή: Ντανιέλε Πέρα
Παραφράζοντας τη συνέντευξη Τύπου του Hegseth, θα μπορούσαμε να δηλώσουμε με ειλικρίνεια ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχασαν (ή χάνουν) εναντίον του Ιράν, αλλά σαφώς κερδίζουν εναντίον της Ευρώπης. Ο πραγματικός στόχος των ΗΠΑ, για τουλάχιστον μερικές δεκαετίες, ήταν η καταστροφή του οικονομικού και βιομηχανικού ιστού της Ευρώπης. Ας δούμε μερικά παραδείγματα. Το 1999, το ενιαίο ηπειρωτικό νόμισμα βαφτίστηκε από την επιθετικότητα του ΝΑΤΟ εναντίον της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Αυτή η επιθετικότητα βασίστηκε σε στοιχεία γενοκτονίας που ήταν μάλλον αμφίβολα εκείνη την εποχή και αργότερα αποκαλύφθηκαν ψευδή. Το αποτέλεσμα: 400 δισεκατομμύρια δολάρια έφυγαν από την Ευρώπη για τις ΗΠΑ και το Χονγκ Κονγκ (που πρόσφατα επέστρεψαν στην κινεζική κυριαρχία). Ο «τυχαίος» βομβαρδισμός της κινεζικής πρεσβείας στο Βελιγράδι έκανε τα υπόλοιπα, φέρνοντας επίσης κεφάλαια από την Κίνα πίσω στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2003, ήταν η σειρά του Ιράκ, ένοχο επειδή επέλεξε το ευρώ στις συναλλαγές πετρελαίου και για τη συμμετοχή ευρωπαϊκών εταιρειών στη διαχείριση του πόρου. Θα μπορούσαμε επίσης να αναφέρουμε την ελληνική κρίση χρέους, η οποία τροφοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τους οίκους αξιολόγησης με έδρα τη Wall Street, και την βιομηχανική κατασκοπεία που στόχευε τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία. ή οι επιθέσεις στη Λιβύη (η οποία έχει μετατραπεί σε μια μαύρη τρύπα στο έλεος πολιτοφυλακών και εγκληματιών διαφόρων ειδών στα ανοικτά των ακτών μας, με την εξίσου εγκληματική συνενοχή της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου)· η επιθετικότητα κατά της Συρίας (χρήσιμη για τη δημιουργία ενός τόξου αστάθειας στα σύνορά μας)· ή το «αριστούργημα» του πραξικοπήματος της Euromaidan (με την ουκρανική σύγκρουση να προστίθεται σε αυτό) και η καταστροφή των εμπορικών σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης (που ενισχύθηκε περαιτέρω από τον πρόσφατο Νόμο Graham, ο οποίος μάλιστα χειροκροτήθηκε από τις έκπληκτες -αν όχι συνεργαζόμενες- ευρωπαϊκές κυβερνήσεις). Ας στραφούμε στο Ιράν. Η Ευρώπη, με την άσεμνη άρχουσα τάξη της, είχε ήδη καταφέρει να εκτροχιάσει το πρόγραμμα παράκαμψης των αμερικανικών κυρώσεων όταν η πρώτη κυβέρνηση Τραμπ επέλεξε να αποσυρθεί μονομερώς από την JCPOA. Σήμερα, το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ και η υποχώρηση των ΗΠΑ από τον Περσικό Κόλπο (σε συνδυασμό με τον έλεγχο του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ από την Ansarullah) αναμφίβολα αντιπροσωπεύουν μια στρατηγική αποτυχία των ΗΠΑ και μια σοβαρή ζημιά στην εικόνα μιας δύναμης που ήδη βρίσκεται σε σοβαρή παρακμή (αυτό έχει συζητηθεί επανειλημμένα). Ωστόσο, όπως ορθώς επισημαίνει ο Χέγκεθ, το Στενό του Ορμούζ (το οποίο ο πρόεδρος των ΗΠΑ είχε ήδη άστοχα μετονομάσει σε «Στενό Τραμπ») είναι πιο σημαντικό για εμάς (τους Ευρωπαίους) παρά για αυτούς. Φυσικά, το κάνει αυτό και για να προσπαθήσει να καλύψει την προφανή καταστροφή τους, αλλά το γεγονός είναι σαφές: ο πόλεμος των ΗΠΑ είναι πρώτα και κύρια εναντίον της Ευρώπης και για να ξεφορτωθεί το βάρος της τρομακτικής συστημικής τους κρίσης στον υπόλοιπο κόσμο. Οι «υποτιθέμενοι» σύμμαχοι είναι απλώς συνεργοί· και οι Σαουδάραβες (στους οποίους συνεχίζουμε να πουλάμε τις βόμβες με τις οποίες κατέστρεψαν την Υεμένη),Σε αυτό το σημείο (το τελευταίο που εγκαταλείφθηκε), θα έπρεπε να το είχαν καταλάβει καλά. Σε όλα αυτά, οι δηλώσεις στρατιωτικών και πολιτικών ηγετών που φαίνεται να ζητούν προληπτικά πλήγματα κατά της Ρωσίας, την αναγκαιότητα/αναπόφευκτο του πολέμου, την «ολοκληρωτική ήττα» της Ρωσίας (κυριολεκτικά αδύνατη) στην Ουκρανία και άλλα παρόμοια πράγματα είναι ανατριχιαστικά.
Αυτά τα άτομα δεν εξυπηρετούν με κανέναν τρόπο τα συμφέροντα του ευρωπαϊκού λαού. Η πλήρης απομάκρυνσή τους από τα καθήκοντά τους φαίνεται να είναι η μόνη λύση για την αποφυγή της καταστροφής. Και η Ευρώπη, αν δεν κυβερνιόταν από αυτή την αισχρή πολιτική τάξη, θα έπρεπε να ενεργήσει ανεξάρτητα το συντομότερο δυνατό για να επιλύσει την κρίση μέσω διαπραγματεύσεων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου