Το φεστιβάλ του κρετινισμού μαίνεται αυτό το Σάββατο στο χωριό που είναι η Δύση. Και αναρωτιέται κανείς γιατί άνθρωποι που πιθανότατα θα το έβρισκαν ανυπέρβλητο να εργάζονται ως ταμίες σούπερ μάρκετ ή που χρειάζονται επειγόντως να θεραπεύσουν τις ναρκισσιστικές τους παθολογίες, κυκλοφορούν ανάμεσα στην παγκοσμιοποιημένη διανόηση, καταστρέφοντας δάση για να παράγουν μελανωμένο χαρτί ή κομμάτια, με τις παραλογότητές τους. Αλλά θα ήταν ένα άσκοπο ερώτημα γιατί αυτό ακριβώς θέλει η εξουσία: να φτιάχνει σαπουνόφουσκες για να μπορούμε να θαυμάσουμε τους περίεργους ιριδισμούς τους, ενώ αυτοί ασχολούνται με την κοινωνική μηχανική. Κι όμως, φτάνουμε στον πάτο επειδή μια Γερμανίδα ονόματι Βέρα Μπρούνσβαϊγκερ, μια λεγόμενη αντιγεννητική φεμινίστρια, εμφανίζεται γυμνή στη σκηνή της ανοησίας, γράφει βιβλία, συζητά- ή μάλλον, θα μπορούσε κανείς να πει, χτυπιέται ουρλιάζοντας - ενώ ασκεί ένα άθλημα τόσο εύκολο όσο είναι διαδεδομένο μεταξύ διανοούμενων ή αυτοαποκαλούμενων διανοούμενων: αυτό της καταπολέμησης των προκαταλήψεων κατασκευάζοντας αντιπροκαταλήψεις. Η λογική λείπει, γιατί τελικά είναι ένα παιχνίδι καθαρής τύχης, και όσο καλά κατασκευασμένο κι αν είναι, είναι χάσιμο χρόνου. Έτσι, σε μια συνέντευξη το περασμένο Σαββατοκύριακο σε μια μεγάλη αυστραλιανή ειδησεογραφική ιστοσελίδα, η Brunschweiger ισχυρίστηκε ότι οι δεξιοί Δυτικοί πολιτικοί «θέλουν οι γυναίκες να κάνουν όλο και περισσότερα λευκά παιδιά» , ώστε να μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ως πρόσχημα για να απορρίψουν πρόσφυγες από τον «Παγκόσμιο Νότο». Κατά την άποψή της, αυτή είναι «μια πραγματικά επικίνδυνη εξέλιξη». Αντίθετα, δηλώνει, οι δυτικές χώρες έχουν «ηθικό καθήκον» να καλωσορίσουν όσο το δυνατόν περισσότερους πρόσφυγες και να σταματήσουν να κάνουν δικά τους παιδιά.
Λοιπόν, εκτός από το γεγονός ότι η μαμά της δεν της έχει αποκαλύψει ακόμη τα μυστικά της ζωής, δηλαδή ότι ο Νότος δεν είναι πλέον ο Τρίτος Κόσμος που ήταν κάποτε, αυτή η ανοησία έρχεται αμέσως αντιμέτωπη με μια αντίφαση. Αυτή η γυναίκα ισχυρίζεται ότι οι γυναίκες « είναι ολοκληρωμένες χωρίς παιδιά » και παρατηρεί ότι το να μην έχουν παιδιά κάνει τις γυναίκες πολύ πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους «απλώς επειδή έχουν περισσότερο χρόνο να αναπτύξουν τις δικές τους προσωπικότητες. Το ίδιο ισχύει και για τους πατέρες: Προτιμώ πολύ περισσότερο έναν άντρα χωρίς παιδιά από έναν μπαμπά! Πιθανότατα έχει πολύ περισσότερες συναρπαστικές ιστορίες να πει». Τώρα, αυτή η κυρία πιθανότατα δεν καταλαβαίνει τη μέση ηλικία στην οποία αναπαράγονται οι άνθρωποι σήμερα, η οποία είναι ήδη η ηλικία στην οποία είτε έχεις γίνει ενδιαφέρων και καλλιεργημένος είτε δεν θα είσαι ποτέ ξανά, αλλά επίσης δεν συνειδητοποιεί ότι υπάρχουν πολλές άτεκνες πόρνες. Και ίσως θα μπορούσε να συμπεριληφθεί και η ίδια σε αυτήν την κατηγορία: απλώς ρίξτε μια ματιά στην ιστοσελίδα της και θαυμάστε τις συνηθισμένες φωτογραφίες glamour που, προφανώς, οι φεμινιστές σχολιαστές θεωρούν απαραίτητο συστατικό της αυτοπροβολής. Σε όλα αυτά προστίθεται μια σημαντική ανησυχία: το γεγονός ότι τα παιδιά αποτελούν σημαντική πηγή και παράγουν τεράστια ποσότητα CO2: «Μακράν η μεγαλύτερη επίδραση είναι το να έχεις ένα παιδί λιγότερο, κάτι που οι ερευνητές λένε ότι ισοδυναμεί με μείωση 58 τόνων CO2 για κάθε χρόνο που ζει ένας γονέας. Και μιλάμε για εκπομπές από την Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Ιαπωνία. ... Διαπίστωσαν ότι η εγκατάλειψη ενός αυτοκινήτου εξοικονόμησε μόνο 2,4 τόνους ετησίως, αποφεύγοντας μια υπερατλαντική πτήση μετ' επιστροφής 1,6 τόνους και η χορτοφαγία 0,8 τόνους ετησίως. Αυτή ήταν η επιφοίτησή μου, καθώς προσπαθώ όσο μπορώ να ελαχιστοποιήσω το αποτύπωμα άνθρακα μου». Ακόμα και η βλακεία μπορεί να έχει ένα αφοπλιστικό μεγαλείο.
Το πρόβλημα, επιστρέφοντας στην αρχή, είναι ότι αν αυτά είναι τα προβλήματα, δεν είναι σαφές ποιο νόημα υπάρχει στο να μην κάνουν πλέον παιδιά οι λεγόμενοι λευκοί, ενώ οι λεγόμενοι πρόσφυγες έχουν πολύ υψηλότερο ποσοστό γεννήσεων: λοιπόν, ποιο νόημα θα είχε όλο αυτό; Ίσως οι γυναίκες που προέρχονται από αλλού δεν χρειάζεται να γίνουν ενδιαφέρουσες, ή ίσως τα παιδιά τους παράγουν λιγότερο CO2. Έτσι, μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα πώς αυτός ο ναυαγός της νοημοσύνης, στη σχεδία της Μέδουσας, μας δείχνει την τελευταία εξέλιξη της δεξιάς: μια μορφή πολιτικά ορθού λευκού υπερεθνικισμού που είναι απολύτως αποδεκτή από τις πανεπιστημιακές αίθουσες μέχρι τα καταστήματα σαμπουάν: μόνο εμείς οι Δυτικοί είμαστε τόσο εξελιγμένοι ώστε να πιστεύουμε ότι η δημογραφική αυτοκτονία είναι κάτι καλό. Η έλλειψη συνοχής της είναι το μόνο ενδιαφέρον πράγμα σε αυτή τη λαμπερή κυρία που παίρνει όλες τις απαραίτητες ιδεολογίες του παγκοσμιισμού και τις πετάει όλες ταυτόχρονα. Αν έχω σπαταλήσει μερικές γραμμές συζητώντας αυτή την πολλοστή ανοησία, είναι μόνο για να δείξω την τεχνητότητα ορισμένων θέσεων και την γελοία επιδίωξη του ριζοσπαστισμού της ανοησίας, μέσω της συνέργειας μεταξύ ενός συγκεκριμένου αναγκαστικού μεταναστευτικού, ενός συγκεκριμένου φεμινισμού, ακόμη και της κλιματικής καταστροφής. Όσο περισσότερα έχεις, τόσο περισσότερα βάζεις... όπως ακριβώς στον κάδο αταξινόμητων απορριμμάτων.
Λοιπόν, εκτός από το γεγονός ότι η μαμά της δεν της έχει αποκαλύψει ακόμη τα μυστικά της ζωής, δηλαδή ότι ο Νότος δεν είναι πλέον ο Τρίτος Κόσμος που ήταν κάποτε, αυτή η ανοησία έρχεται αμέσως αντιμέτωπη με μια αντίφαση. Αυτή η γυναίκα ισχυρίζεται ότι οι γυναίκες « είναι ολοκληρωμένες χωρίς παιδιά » και παρατηρεί ότι το να μην έχουν παιδιά κάνει τις γυναίκες πολύ πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους «απλώς επειδή έχουν περισσότερο χρόνο να αναπτύξουν τις δικές τους προσωπικότητες. Το ίδιο ισχύει και για τους πατέρες: Προτιμώ πολύ περισσότερο έναν άντρα χωρίς παιδιά από έναν μπαμπά! Πιθανότατα έχει πολύ περισσότερες συναρπαστικές ιστορίες να πει». Τώρα, αυτή η κυρία πιθανότατα δεν καταλαβαίνει τη μέση ηλικία στην οποία αναπαράγονται οι άνθρωποι σήμερα, η οποία είναι ήδη η ηλικία στην οποία είτε έχεις γίνει ενδιαφέρων και καλλιεργημένος είτε δεν θα είσαι ποτέ ξανά, αλλά επίσης δεν συνειδητοποιεί ότι υπάρχουν πολλές άτεκνες πόρνες. Και ίσως θα μπορούσε να συμπεριληφθεί και η ίδια σε αυτήν την κατηγορία: απλώς ρίξτε μια ματιά στην ιστοσελίδα της και θαυμάστε τις συνηθισμένες φωτογραφίες glamour που, προφανώς, οι φεμινιστές σχολιαστές θεωρούν απαραίτητο συστατικό της αυτοπροβολής. Σε όλα αυτά προστίθεται μια σημαντική ανησυχία: το γεγονός ότι τα παιδιά αποτελούν σημαντική πηγή και παράγουν τεράστια ποσότητα CO2: «Μακράν η μεγαλύτερη επίδραση είναι το να έχεις ένα παιδί λιγότερο, κάτι που οι ερευνητές λένε ότι ισοδυναμεί με μείωση 58 τόνων CO2 για κάθε χρόνο που ζει ένας γονέας. Και μιλάμε για εκπομπές από την Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Ιαπωνία. ... Διαπίστωσαν ότι η εγκατάλειψη ενός αυτοκινήτου εξοικονόμησε μόνο 2,4 τόνους ετησίως, αποφεύγοντας μια υπερατλαντική πτήση μετ' επιστροφής 1,6 τόνους και η χορτοφαγία 0,8 τόνους ετησίως. Αυτή ήταν η επιφοίτησή μου, καθώς προσπαθώ όσο μπορώ να ελαχιστοποιήσω το αποτύπωμα άνθρακα μου». Ακόμα και η βλακεία μπορεί να έχει ένα αφοπλιστικό μεγαλείο.
Το πρόβλημα, επιστρέφοντας στην αρχή, είναι ότι αν αυτά είναι τα προβλήματα, δεν είναι σαφές ποιο νόημα υπάρχει στο να μην κάνουν πλέον παιδιά οι λεγόμενοι λευκοί, ενώ οι λεγόμενοι πρόσφυγες έχουν πολύ υψηλότερο ποσοστό γεννήσεων: λοιπόν, ποιο νόημα θα είχε όλο αυτό; Ίσως οι γυναίκες που προέρχονται από αλλού δεν χρειάζεται να γίνουν ενδιαφέρουσες, ή ίσως τα παιδιά τους παράγουν λιγότερο CO2. Έτσι, μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα πώς αυτός ο ναυαγός της νοημοσύνης, στη σχεδία της Μέδουσας, μας δείχνει την τελευταία εξέλιξη της δεξιάς: μια μορφή πολιτικά ορθού λευκού υπερεθνικισμού που είναι απολύτως αποδεκτή από τις πανεπιστημιακές αίθουσες μέχρι τα καταστήματα σαμπουάν: μόνο εμείς οι Δυτικοί είμαστε τόσο εξελιγμένοι ώστε να πιστεύουμε ότι η δημογραφική αυτοκτονία είναι κάτι καλό. Η έλλειψη συνοχής της είναι το μόνο ενδιαφέρον πράγμα σε αυτή τη λαμπερή κυρία που παίρνει όλες τις απαραίτητες ιδεολογίες του παγκοσμιισμού και τις πετάει όλες ταυτόχρονα. Αν έχω σπαταλήσει μερικές γραμμές συζητώντας αυτή την πολλοστή ανοησία, είναι μόνο για να δείξω την τεχνητότητα ορισμένων θέσεων και την γελοία επιδίωξη του ριζοσπαστισμού της ανοησίας, μέσω της συνέργειας μεταξύ ενός συγκεκριμένου αναγκαστικού μεταναστευτικού, ενός συγκεκριμένου φεμινισμού, ακόμη και της κλιματικής καταστροφής. Όσο περισσότερα έχεις, τόσο περισσότερα βάζεις... όπως ακριβώς στον κάδο αταξινόμητων απορριμμάτων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου