Πηγή: Άντρεα Ζοκ
Σήμερα το πρωί, μου ήρθε στο μυαλό μια ανάμνηση. Θυμάται κανείς τι ήταν το «Cartel de los Soles», που παρουσιάστηκε ως υπαρξιακή απειλή για την αμερικανική νεολαία, μεγάλης κλίμακας εξαγωγείς ναρκωτικών, με την υποστήριξη των ηγετών της κυβέρνησης της Βενεζουέλας του Μαδούρο;
Μόλις ο Μαδούρο συνελήφθη και ρίχτηκε σε ένα κελί χωρίς δίκη - Χώρα των Ελεύθερων, με τον αληθινό τρόπο της Χώρας των Ελεύθερων - το Cartel de los Soles εξαφανίστηκε. Διαλύθηκε.
Θυμάμαι στοχαστικές σκέψεις για τα μέσα ενημέρωσης που έδιναν αξιοπιστία σε αυτήν την οντότητα - παρά την προφανή κατασκευή της.
Θυμάμαι διαδικτυακές συζητήσεις με λεγεώνες ηλιθίων που - όπως κάνουν με όλα τα διαπιστευμένα από τα μέσα ενημέρωσης σκουπίδια - ισχυρίζονταν την πιθανότητα ο Μαδούρο να είναι επικεφαλής ενός καρτέλ ναρκωτικών («Γιατί όχι; Άλλωστε, είναι κακός. Και μπορείς να περιμένεις τα πάντα από διεθνείς κακούς»).
Σε αυτό το σημείο, εμφανίστηκε μια άλλη ανάμνηση. Αυτή του Ρεπουμπλικάνου βουλευτή Τόμας Μάσι, ο οποίος, αφού εκπροσώπησε το Κεντάκι χωρίς αντίπαλο για 13 χρόνια στη Βουλή των Αντιπροσώπων, είχε την ατυχή ιδέα να πάρει θέση σε δύο ζητήματα: τους Φακέλους Έπσταϊν (θυμάστε τους Φακέλους Έπσταϊν;), την πλήρη δημοσίευση των οποίων είχε απαιτήσει επίμονα, και τον πόλεμο στο Ιράν, στον οποίο είχε αντιταχθεί, αντιτιθέμενος στην υπερβολική ισραηλινή επιρροή στην αμερικανική πολιτική.
Αφού πήρε αυτές τις δύο θέσεις, ο Μάσι έπεσε από τη χάρη, έγινε στόχος εκστρατειών δυσφήμισης των μέσων ενημέρωσης, και στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν αντίπαλο που συγκέντρωσε μαγικά το μεγαλύτερο χρηματικό ποσό στις τοπικές εκλογές των ΗΠΑ για να υποστηρίξει την υποψηφιότητά του. Εκατομμύρια δολάρια διοχετεύτηκαν στην καμπάνια του αντιπάλου του από ισραηλινά λόμπι. Το αποτέλεσμα: Ο Μάσι εκδιώχθηκε υπέρ ενός εντελώς άγνωστου (Εντ Γκαλράιν).
Και εδώ, ο αναπροσανατολισμός των μέσων ενημέρωσης, υποστηριζόμενος από σωρούς δολαρίων, ήταν καθοριστικός.
Τίποτα πιο περίπλοκο από αυτό. Ο μετρημένος μηχανισμός των μέσων ενημέρωσης σε όλο τον Δυτικό κόσμο αναπροσανατολίζει τη μάζα της άσχετης κοινής γνώμης έναντι αμοιβής, κατασκευάζοντας ad hoc αφηγήσεις που διαρκούν μόνο όσο χρειάζεται για να φτάσουν σε ένα συγκεκριμένο σημείο (στρατιωτική επέμβαση, εκλογές κ.λπ.), και στη συνέχεια, αφού το δείτε, το έχετε δει, και συνεχίζετε στο επόμενο παραμύθι.
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας:
Υπάρχουν πολλά προβληματικά καθεστώτα στον κόσμο, το καθένα με τα δικά του ελαττώματα.
Είναι σωστό να αναλογιζόμαστε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά τους.
Αρκεί κανείς να μην τολμά να αντιπαραβάλει αυτά τα συστήματα, που είναι πάντα ικανά για βελτίωση, με τις ένδοξες αρετές του Δυτικού Καρτέλ, που παρουσιάζονται ως Δημοκρατία.
Το δυτικό πολιτικό σύστημα είναι μάλλον οργανικό, καθώς περιλαμβάνει πολυάριθμες χώρες και περίπου το ένα όγδοο του παγκόσμιου πληθυσμού.
Μέσα σε αυτό —με σποραδικές εξαιρέσεις—
η νομοθετική εξουσία ανήκει σε χρηματοοικονομικά λόμπι,
η δικαστική εξουσία ανήκει στο σύστημα των μέσων ενημέρωσης
και η εκτελεστική εξουσία ανήκει σε άσχετους, δευτερεύοντες παράγοντες και ανεξέλεγκτους μισθοφόρους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου