Πηγή: Μαρτίνο Μόρα
Ο Ζαν Μπατίστ Σε, ο ιδρυτής της πολιτικής οικονομίας στη Γαλλία, το δήλωσε αυτό στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα: «Η ευτυχία ενός ατόμου είναι ανάλογη με τον αριθμό των αναγκών που μπορεί να ικανοποιήσει, ή μάλλον, η ευτυχία είναι ανάλογη με την ποσότητα των προϊόντων που μπορεί να διαθέσει».
Ο φιλελεύθερος οικονομολόγος Σε, Γάλλος μαθητής του Άνταμ Σμιθ και προσωπικός φίλος του Ντέιβιντ Ρικάρντο, συνόψισε έτσι την υλιστική αντίληψη της ευτυχίας που ο παραδοσιακός Καθολικός ιστορικός Γκονζάγκ ντε Ρενόλντ όρισε περιφρονητικά, ακολουθώντας τον Τόμας Καρλάιλ, ως «τη φιλοσοφία των χοίρων».
Ακριβώς αυτή η ευτυχία των χοίρων ενσαρκώνει το όραμα του πρακτικού υλισμού που είναι ευρέως διαδεδομένος στην «κοινωνία της χλιδής» (Γκάλμπρεϊθ) και την καταναλωτική κοινωνία του προηγμένου καπιταλισμού, την κύρια αιτία της αποχριστιανοποίησης των μαζών. Και επομένως του σημερινού μηδενισμού.
Οι μάζες, στην πραγματικότητα, δεν πηγαίνουν πλέον στην εκκλησία, αλλά συρρέουν στο εμπορικό κέντρο, σε εστιατόρια γρήγορου φαγητού και στο γυμναστήριο.
Αυτή είναι η κύρια αιτία, όχι η μόνη. Αμέσως μετά ακολουθεί η φρικτή προδοσία που διαπράττουν οι ιεραρχίες. Καθολικοί από τη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού.
Αλλά δεν ήταν αυτή η προδοσία και μια σταδιακή και τελικά οριστική παράδοση στους νικητές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, και στη συνέχεια και του Ψυχρού Πολέμου, φορείς της ευτυχίας των χοίρων;
Από αυτόν τον οικονομικό υλισμό υπήρχε μόνο ένας δρόμος προς τα κάτω.
Όλο και πιο κάτω: από τον πανερωτισμό του '68 στον παραισθησιογόνο και ναρκωμένο ενστικτώδη των μαζών, από την πανταχού παρούσα πορνογραφία στον ροκ φυλετισμό, από τον τρελό και άγριο φεμινισμό στην ασχήμια του φύλου και, τέλος, στον πιο τρελό τρανσεξουαλικισμό.
Για να μην αναφέρουμε τους άσεμνους τατουάζ μινστρέλ των rave, του ραπ και της τραπ. Και το άσεμνο καρναβάλι του Pride.
Και ας μην ξεχνάμε ότι αν η φιλοσοφία των χοίρων θριαμβεύει στα αριστερά, είναι επίσης πολύ παρούσα στα δεξιά. Δεν ενώνει ίσως έναν Μπάιντεν με έναν Τραμπ; Έναν Μακρόν με έναν Μερτς;
Ή στη χώρα μας έναν Μπερλουσκόνι με έναν Πρόντι, έναν Ρέντσι με έναν Σαλβίνι, έναν Μελόνι με έναν Σάλι; Όλοι τους, αν ήταν ειλικρινείς, θα συμφωνούσαν με τα λόγια του Ζαν Μπατίστ Σε: Το ίδιο ισχύει και για τους εργαζόμενους στα μέσα ενημέρωσης. Ο άθλιος κόσμος της ψυχαγωγίας είναι άσκοπος να συζητηθεί.
Πάνω απ' όλα, η ευτυχία των υπηρέτριων είναι χαρακτηριστική της πλουτοκρατικής ελίτ του μεγάλου κεφαλαίου. Η αληθινή ανεστραμμένη «Επσταϊνική» ιεραρχία που κυβερνά τον δυτικό κόσμο σήμερα,
οδηγώντας τον σε θριαμβευτική και οριστική καταστροφή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου