http://kremlin.ru/supplement/6486
Η Ρωσική Ομοσπονδία και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (εφεξής καλούμενες ως τα Μέρη), ως πολιτισμοί με αρχαία ιστορία, ιδρυτικά μέλη των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας τους, και σημαντικά κέντρα εξουσίας σε έναν πολυπολικό κόσμο, διαδραματίζουν εποικοδομητικό ρόλο στη διατήρηση της παγκόσμιας ισορροπίας δυνάμεων και στη βελτίωση του συστήματος διεθνών σχέσεων.
Καθοδηγούμενοι από τις ιδέες της Κοινής Διακήρυξης Ρωσίας-Κίνας για έναν Πολυπολικό Κόσμο και τη Σχηματισμό μιας Νέας Διεθνούς Τάξης της 23ης Απριλίου 1997, της Κοινής Διακήρυξης μεταξύ της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας για τη Διεθνή Τάξη στον 21ο Αιώνα της 1ης Ιουλίου 2005, της Κοινής Δήλωσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας για το Τρέχον της 4ης Ιουλίου 2017, της Κοινής Δήλωσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας για την Είσοδο των Διεθνών Σχέσεων σε μια Νέα Εποχή και της Παγκόσμιας Βιώσιμης Ανάπτυξης της 4ης Φεβρουαρίου 2022,
δηλώνουν τα εξής:
1. Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το διεθνές τοπίο και η δυναμική της ισχύος αλλάζουν ραγδαία.
Αφενός, το κύμα αποαποικιοποίησης και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου οδήγησαν σε σημαντική αύξηση του αριθμού των κυρίαρχων κρατών στον κόσμο. Η παγκόσμια κοινότητα έχει γίνει πιο ποικιλόμορφη και πολύπλοκη. Έχει σημειωθεί αύξηση στο επίπεδο ανάπτυξης και διεθνούς επιρροής των χωρών στην Ασία, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική. Ο αριθμός των περιφερειακών και διαπεριφερειακών οργανισμών έχει αυξηθεί και οι δραστηριότητές τους καλύπτουν όλους τους τομείς των διεθνών σχέσεων, από την πολιτική και την ασφάλεια έως την οικονομία και την ανθρωπιστική διάσταση, και ο ρόλος τους στις παγκόσμιες υποθέσεις αυξάνεται σταθερά. Η διασύνδεση και η αλληλεξάρτηση του κόσμου έχουν φτάσει σε ένα πρωτοφανές επίπεδο στην ανθρώπινη ιστορία.
Οι προσπάθειες ορισμένων κρατών να διαχειριστούν μόνα τους τις παγκόσμιες υποθέσεις, να επιβάλουν τα συμφέροντά τους σε ολόκληρο τον κόσμο και να περιορίσουν την κυρίαρχη ανάπτυξη άλλων χωρών στο πνεύμα της αποικιακής εποχής έχουν αποτύχει. Το σύστημα των διεθνών σχέσεων στον 21ο αιώνα υφίσταται μια βαθιά μεταμόρφωση, εξελίσσεται προς μια μακροπρόθεσμη κατάσταση πολυκεντρισμού και τη διαμόρφωση ενός νέου τύπου διεθνών σχέσεων.
Λαμβάνοντας υπόψη την ιστορική τους εμπειρία, τα περισσότερα κράτη έχουν συνειδητοποιήσει βαθιά την έναρξη μιας νέας εποχής και την ανάγκη να ακολουθήσουν την πορεία της διαμόρφωσης μιας πιο ενωμένης διεθνούς κοινότητας, καθώς και του αμοιβαίου σεβασμού των θεμελιωδών συμφερόντων, της ισότητας, της δικαιοσύνης και της αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας, χωρίς να διαιρούν τον κόσμο σε αντίπαλες περιοχές και μπλοκ.
Από την άλλη πλευρά, η κατάσταση στον κόσμο γίνεται όλο και πιο περίπλοκη. Οι αρνητικές νεοαποικιακές τάσεις, όπως η πρακτική των μονομερών προσεγγίσεων ισχύος, η ηγεμονία και η αντιπαράθεση μεταξύ μπλοκ, βρίσκονται σε άνοδο. Βασικοί παγκοσμίως αναγνωρισμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου και των διεθνών σχέσεων παραβιάζονται τακτικά, γεγονός που καθιστά πιο δύσκολο για τα κράτη να συντονίσουν τις δράσεις τους και να επιλύσουν τις συγκρούσεις στο πλαίσιο των θεσμών παγκόσμιας διακυβέρνησης, πολλοί από τους οποίους χάνουν την αποτελεσματικότητά τους. Η παγκόσμια ατζέντα για την ειρήνη και την ανάπτυξη αντιμετωπίζει νέους κινδύνους και προκλήσεις, και υπάρχει κίνδυνος κατακερματισμού εντός της διεθνούς κοινότητας και επιστροφής στον «νόμο της ζούγκλας».
2. Υποστηρίζοντας την αρμονική διαδικασία εγκαθίδρυσης ενός ισότιμου και εύτακτου πολυπολικού κόσμου και ενός νέου τύπου διεθνών σχέσεων, συμπεριλαμβανομένου ενός πιο δίκαιου και ορθολογικού συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης, τα Μέρη δεσμεύονται και ενθαρρύνουν τη διεθνή κοινότητα να τηρεί τις ακόλουθες βασικές αρχές στις μεταξύ τους σχέσεις:
1) η αρχή του ανοίγματος στον κόσμο για μια χωρίς αποκλεισμούς και αμοιβαία επωφελή συνεργασία.
Είναι σημαντικό να ξεπεραστούν οι διαιρέσεις του κόσμου και να προωθηθεί η εξάλειψη των διασυνοριακών φραγμών σε διάφορους τομείς, σεβόμενοι παράλληλα την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και την ταυτότητα όλων των κυρίαρχων κρατών. Δεν υπάρχει καθολική οδός προς την ανάπτυξη στον κόσμο και δεν υπάρχουν χώρες ή λαοί «πρώτης τάξεως». Οι φυσικές διαφορές μεταξύ των κρατών σε έναν τόσο ποικιλόμορφο και πολύπλοκο κόσμο δεν θα πρέπει να αποτελούν εμπόδιο στην ανάπτυξη ισότιμων, σεβαστών και αμοιβαία επωφελών σχέσεων μεταξύ τους. Είναι απαραίτητο να γίνονται σεβαστές οι επιλογές και τα μοντέλα ανάπτυξης κάθε κυρίαρχου κράτους. Ο εκδημοκρατισμός των διεθνών πολιτικών σχέσεων και η οικοδόμηση μιας πιο ανοιχτής παγκόσμιας οικονομίας είναι προς το θεμελιώδες συμφέρον όλων των χωρών. Οι μονομερείς προσεγγίσεις για την επίλυση κοινών προβλημάτων, η ηγεμονία και οι καταναγκαστικές πολιτικές σε οποιαδήποτε μορφή είναι απαράδεκτες.
2) η αρχή της αδιαίρετης και ίσης ασφάλειας.
Η δημιουργία μιας πιο ενωμένης διεθνούς κοινότητας ενόψει των αυξανόμενων κοινών κινδύνων και προκλήσεων για την ανθρωπότητα σημαίνει ότι η ασφάλεια ενός κράτους δεν μπορεί να διασφαλιστεί εις βάρος της ασφάλειας ενός άλλου. Όλα τα κυρίαρχα κράτη έχουν ίσο δικαίωμα να είναι ασφαλή. Είναι απαραίτητο να δοθεί η δέουσα προσοχή στις ορθολογικές ανησυχίες όλων των χωρών στον τομέα της ασφάλειας, να επικεντρωθούμε στη συνεργασία σε θέματα ασφάλειας, να απορρίψουμε την αντιπαράθεση μπλοκ και τις στρατηγικές μηδενικού αθροίσματος, να αντιταχθούμε στην επέκταση των στρατιωτικών συμμαχιών, των υβριδικών πολέμων και των πολέμων δι' αντιπροσώπων, και να προωθήσουμε τη δημιουργία μιας ενημερωμένης, ισορροπημένης, αποτελεσματικής και βιώσιμης παγκόσμιας και περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφάλειας. Οι διαφωνίες και οι διαφορές θα πρέπει να επιλύονται ειρηνικά με την αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτίων των συγκρούσεων. Είναι απαράδεκτο να αναγκάζονται τα κυρίαρχα κράτη να εγκαταλείψουν την ουδετερότητά τους.
3) η αρχή του εκδημοκρατισμού των διεθνών σχέσεων και της βελτίωσης του παγκόσμιου συστήματος διακυβέρνησης.
Όλα τα κράτη και οι ενώσεις τους είναι ελεύθερα να επιλέγουν τους ξένους εταίρους τους και τα μοντέλα διεθνούς συνεργασίας. Η ηγεμονία στον κόσμο είναι απαράδεκτη και θα πρέπει να απαγορεύεται. Κανένα κράτος ή ομάδα κρατών δεν πρέπει να ελέγχει τις διεθνείς υποθέσεις, να καθορίζει την τύχη άλλων χωρών ή να μονοπωλεί τις ευκαιρίες για ανάπτυξη. Το σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης και ρύθμισης θα πρέπει να διασφαλίζει ότι όλα τα κράτη συμμετέχουν ισότιμα στη λήψη πολιτικών αποφάσεων και να επωφελούνται από αυτήν, και θα πρέπει να βελτιώνεται συνεχώς. Στην παγκόσμια διακυβέρνηση, η οποία αποτελεί σημαντικό εργαλείο για την εξορθολογισμό του συστήματος διεθνών σχέσεων, είναι απαραίτητο να τηρούνται οι αρχές της κυρίαρχης ισότητας, του κράτους του διεθνούς δικαίου, της πολυμέρειας, της ανθρωποκεντρικότητας και της προσέγγισης που βασίζεται στα αποτελέσματα. Για να επιτευχθεί αυτό, είναι ζωτικής σημασίας να ενισχυθεί ο ρόλος της πολυμέρειας ως πρωταρχικού εργαλείου για την αντιμετώπιση των πολύπλευρων και σύνθετων παγκόσμιων προκλήσεων και να αποτραπεί η αποδυνάμωση των Ηνωμένων Εθνών. Η μεταρρύθμιση των Ηνωμένων Εθνών και άλλων πολυμερών θεσμών θα πρέπει να καθοδηγείται από τα συμφέροντα όλης της ανθρωπότητας, αυξάνοντας σταθερά την εκπροσώπηση και τη φωνή των αναπτυσσόμενων χωρών στο διεθνές σύστημα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών αποτελεί θεμελιώδη κανόνα των διεθνών σχέσεων και οι αρχές του πρέπει να τηρούνται στο σύνολό τους και στην αλληλεπίδρασή τους. Οι κανόνες που αναπτύσσονται σε έναν στενό κύκλο κρατών δεν θα πρέπει να αντικαθιστούν το παγκοσμίως αναγνωρισμένο διεθνές δίκαιο. Τα μεγάλα κράτη θα πρέπει να αναλαμβάνουν ειδικές ευθύνες και αποστολές, να επιβάλλουν πρόσθετες απαιτήσεις στον εαυτό τους και να μην καταχρώνται τα πλεονεκτήματά τους·
4) παγκόσμια πολιτισμική και αξιακή ποικιλομορφία.
Όλοι οι ανθρώπινοι πολιτισμοί είναι αυτοαξιολογημένοι και ίσοι, και οι πολιτισμοί δεν διακρίνονται σε υψηλά και χαμηλά ανεπτυγμένους, ισχυρά και ασθενώς ανεπτυγμένους. Το πνευματικό και ηθικό σύστημα οποιουδήποτε πολιτισμού δεν μπορεί να θεωρηθεί εξαιρετικό ή ανώτερο από τους άλλους. Όλες οι χώρες θα πρέπει να υποστηρίζουν μια άποψη για τους πολιτισμούς που βασίζεται στην ισότητα, την αμοιβαία ανταλλαγή εμπειριών και τον διάλογο, και θα πρέπει να ενισχύουν τον αμοιβαίο σεβασμό, την κατανόηση, την εμπιστοσύνη και τις ανταλλαγές μεταξύ διαφορετικών εθνικοτήτων και πολιτισμών, να προωθούν την αμοιβαία κατανόηση και τη φιλία μεταξύ των λαών όλων των χωρών και να προστατεύουν την ποικιλομορφία των πολιτισμών και των πολιτισμών. Είναι απαραίτητο να αντιταχθούμε σθεναρά στη χρήση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως πρόσχημα για την παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων κρατών, καθώς και στην πολιτικοποίηση και εργαλειοποίηση ζητημάτων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η θρησκεία είναι ένας σημαντικός αγωγός του ανθρώπινου πολιτισμού, παίζοντας ιδιαίτερο ρόλο στην οικοδόμηση δεσμών μεταξύ των εθνών, και όλα τα κράτη θα πρέπει να δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για διαθρησκευτικό διάλογο και ανταλλαγές.
3. Τα μέρη θα συνεχίσουν να αναπτύσσουν ένα κοινό όραμα για έναν πολυπολικό κόσμο και ένα νέο είδος πιο δίκαιων διεθνών σχέσεων
Καθοδηγούμενοι από τις ιδέες της Κοινής Διακήρυξης Ρωσίας-Κίνας για έναν Πολυπολικό Κόσμο και τη Σχηματισμό μιας Νέας Διεθνούς Τάξης της 23ης Απριλίου 1997, της Κοινής Διακήρυξης μεταξύ της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας για τη Διεθνή Τάξη στον 21ο Αιώνα της 1ης Ιουλίου 2005, της Κοινής Δήλωσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας για το Τρέχον της 4ης Ιουλίου 2017, της Κοινής Δήλωσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας για την Είσοδο των Διεθνών Σχέσεων σε μια Νέα Εποχή και της Παγκόσμιας Βιώσιμης Ανάπτυξης της 4ης Φεβρουαρίου 2022,
δηλώνουν τα εξής:
1. Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το διεθνές τοπίο και η δυναμική της ισχύος αλλάζουν ραγδαία.
Αφενός, το κύμα αποαποικιοποίησης και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου οδήγησαν σε σημαντική αύξηση του αριθμού των κυρίαρχων κρατών στον κόσμο. Η παγκόσμια κοινότητα έχει γίνει πιο ποικιλόμορφη και πολύπλοκη. Έχει σημειωθεί αύξηση στο επίπεδο ανάπτυξης και διεθνούς επιρροής των χωρών στην Ασία, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική. Ο αριθμός των περιφερειακών και διαπεριφερειακών οργανισμών έχει αυξηθεί και οι δραστηριότητές τους καλύπτουν όλους τους τομείς των διεθνών σχέσεων, από την πολιτική και την ασφάλεια έως την οικονομία και την ανθρωπιστική διάσταση, και ο ρόλος τους στις παγκόσμιες υποθέσεις αυξάνεται σταθερά. Η διασύνδεση και η αλληλεξάρτηση του κόσμου έχουν φτάσει σε ένα πρωτοφανές επίπεδο στην ανθρώπινη ιστορία.
Οι προσπάθειες ορισμένων κρατών να διαχειριστούν μόνα τους τις παγκόσμιες υποθέσεις, να επιβάλουν τα συμφέροντά τους σε ολόκληρο τον κόσμο και να περιορίσουν την κυρίαρχη ανάπτυξη άλλων χωρών στο πνεύμα της αποικιακής εποχής έχουν αποτύχει. Το σύστημα των διεθνών σχέσεων στον 21ο αιώνα υφίσταται μια βαθιά μεταμόρφωση, εξελίσσεται προς μια μακροπρόθεσμη κατάσταση πολυκεντρισμού και τη διαμόρφωση ενός νέου τύπου διεθνών σχέσεων.
Λαμβάνοντας υπόψη την ιστορική τους εμπειρία, τα περισσότερα κράτη έχουν συνειδητοποιήσει βαθιά την έναρξη μιας νέας εποχής και την ανάγκη να ακολουθήσουν την πορεία της διαμόρφωσης μιας πιο ενωμένης διεθνούς κοινότητας, καθώς και του αμοιβαίου σεβασμού των θεμελιωδών συμφερόντων, της ισότητας, της δικαιοσύνης και της αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας, χωρίς να διαιρούν τον κόσμο σε αντίπαλες περιοχές και μπλοκ.
Από την άλλη πλευρά, η κατάσταση στον κόσμο γίνεται όλο και πιο περίπλοκη. Οι αρνητικές νεοαποικιακές τάσεις, όπως η πρακτική των μονομερών προσεγγίσεων ισχύος, η ηγεμονία και η αντιπαράθεση μεταξύ μπλοκ, βρίσκονται σε άνοδο. Βασικοί παγκοσμίως αναγνωρισμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου και των διεθνών σχέσεων παραβιάζονται τακτικά, γεγονός που καθιστά πιο δύσκολο για τα κράτη να συντονίσουν τις δράσεις τους και να επιλύσουν τις συγκρούσεις στο πλαίσιο των θεσμών παγκόσμιας διακυβέρνησης, πολλοί από τους οποίους χάνουν την αποτελεσματικότητά τους. Η παγκόσμια ατζέντα για την ειρήνη και την ανάπτυξη αντιμετωπίζει νέους κινδύνους και προκλήσεις, και υπάρχει κίνδυνος κατακερματισμού εντός της διεθνούς κοινότητας και επιστροφής στον «νόμο της ζούγκλας».
2. Υποστηρίζοντας την αρμονική διαδικασία εγκαθίδρυσης ενός ισότιμου και εύτακτου πολυπολικού κόσμου και ενός νέου τύπου διεθνών σχέσεων, συμπεριλαμβανομένου ενός πιο δίκαιου και ορθολογικού συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης, τα Μέρη δεσμεύονται και ενθαρρύνουν τη διεθνή κοινότητα να τηρεί τις ακόλουθες βασικές αρχές στις μεταξύ τους σχέσεις:
1) η αρχή του ανοίγματος στον κόσμο για μια χωρίς αποκλεισμούς και αμοιβαία επωφελή συνεργασία.
Είναι σημαντικό να ξεπεραστούν οι διαιρέσεις του κόσμου και να προωθηθεί η εξάλειψη των διασυνοριακών φραγμών σε διάφορους τομείς, σεβόμενοι παράλληλα την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και την ταυτότητα όλων των κυρίαρχων κρατών. Δεν υπάρχει καθολική οδός προς την ανάπτυξη στον κόσμο και δεν υπάρχουν χώρες ή λαοί «πρώτης τάξεως». Οι φυσικές διαφορές μεταξύ των κρατών σε έναν τόσο ποικιλόμορφο και πολύπλοκο κόσμο δεν θα πρέπει να αποτελούν εμπόδιο στην ανάπτυξη ισότιμων, σεβαστών και αμοιβαία επωφελών σχέσεων μεταξύ τους. Είναι απαραίτητο να γίνονται σεβαστές οι επιλογές και τα μοντέλα ανάπτυξης κάθε κυρίαρχου κράτους. Ο εκδημοκρατισμός των διεθνών πολιτικών σχέσεων και η οικοδόμηση μιας πιο ανοιχτής παγκόσμιας οικονομίας είναι προς το θεμελιώδες συμφέρον όλων των χωρών. Οι μονομερείς προσεγγίσεις για την επίλυση κοινών προβλημάτων, η ηγεμονία και οι καταναγκαστικές πολιτικές σε οποιαδήποτε μορφή είναι απαράδεκτες.
2) η αρχή της αδιαίρετης και ίσης ασφάλειας.
Η δημιουργία μιας πιο ενωμένης διεθνούς κοινότητας ενόψει των αυξανόμενων κοινών κινδύνων και προκλήσεων για την ανθρωπότητα σημαίνει ότι η ασφάλεια ενός κράτους δεν μπορεί να διασφαλιστεί εις βάρος της ασφάλειας ενός άλλου. Όλα τα κυρίαρχα κράτη έχουν ίσο δικαίωμα να είναι ασφαλή. Είναι απαραίτητο να δοθεί η δέουσα προσοχή στις ορθολογικές ανησυχίες όλων των χωρών στον τομέα της ασφάλειας, να επικεντρωθούμε στη συνεργασία σε θέματα ασφάλειας, να απορρίψουμε την αντιπαράθεση μπλοκ και τις στρατηγικές μηδενικού αθροίσματος, να αντιταχθούμε στην επέκταση των στρατιωτικών συμμαχιών, των υβριδικών πολέμων και των πολέμων δι' αντιπροσώπων, και να προωθήσουμε τη δημιουργία μιας ενημερωμένης, ισορροπημένης, αποτελεσματικής και βιώσιμης παγκόσμιας και περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφάλειας. Οι διαφωνίες και οι διαφορές θα πρέπει να επιλύονται ειρηνικά με την αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτίων των συγκρούσεων. Είναι απαράδεκτο να αναγκάζονται τα κυρίαρχα κράτη να εγκαταλείψουν την ουδετερότητά τους.
3) η αρχή του εκδημοκρατισμού των διεθνών σχέσεων και της βελτίωσης του παγκόσμιου συστήματος διακυβέρνησης.
Όλα τα κράτη και οι ενώσεις τους είναι ελεύθερα να επιλέγουν τους ξένους εταίρους τους και τα μοντέλα διεθνούς συνεργασίας. Η ηγεμονία στον κόσμο είναι απαράδεκτη και θα πρέπει να απαγορεύεται. Κανένα κράτος ή ομάδα κρατών δεν πρέπει να ελέγχει τις διεθνείς υποθέσεις, να καθορίζει την τύχη άλλων χωρών ή να μονοπωλεί τις ευκαιρίες για ανάπτυξη. Το σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης και ρύθμισης θα πρέπει να διασφαλίζει ότι όλα τα κράτη συμμετέχουν ισότιμα στη λήψη πολιτικών αποφάσεων και να επωφελούνται από αυτήν, και θα πρέπει να βελτιώνεται συνεχώς. Στην παγκόσμια διακυβέρνηση, η οποία αποτελεί σημαντικό εργαλείο για την εξορθολογισμό του συστήματος διεθνών σχέσεων, είναι απαραίτητο να τηρούνται οι αρχές της κυρίαρχης ισότητας, του κράτους του διεθνούς δικαίου, της πολυμέρειας, της ανθρωποκεντρικότητας και της προσέγγισης που βασίζεται στα αποτελέσματα. Για να επιτευχθεί αυτό, είναι ζωτικής σημασίας να ενισχυθεί ο ρόλος της πολυμέρειας ως πρωταρχικού εργαλείου για την αντιμετώπιση των πολύπλευρων και σύνθετων παγκόσμιων προκλήσεων και να αποτραπεί η αποδυνάμωση των Ηνωμένων Εθνών. Η μεταρρύθμιση των Ηνωμένων Εθνών και άλλων πολυμερών θεσμών θα πρέπει να καθοδηγείται από τα συμφέροντα όλης της ανθρωπότητας, αυξάνοντας σταθερά την εκπροσώπηση και τη φωνή των αναπτυσσόμενων χωρών στο διεθνές σύστημα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών αποτελεί θεμελιώδη κανόνα των διεθνών σχέσεων και οι αρχές του πρέπει να τηρούνται στο σύνολό τους και στην αλληλεπίδρασή τους. Οι κανόνες που αναπτύσσονται σε έναν στενό κύκλο κρατών δεν θα πρέπει να αντικαθιστούν το παγκοσμίως αναγνωρισμένο διεθνές δίκαιο. Τα μεγάλα κράτη θα πρέπει να αναλαμβάνουν ειδικές ευθύνες και αποστολές, να επιβάλλουν πρόσθετες απαιτήσεις στον εαυτό τους και να μην καταχρώνται τα πλεονεκτήματά τους·
4) παγκόσμια πολιτισμική και αξιακή ποικιλομορφία.
Όλοι οι ανθρώπινοι πολιτισμοί είναι αυτοαξιολογημένοι και ίσοι, και οι πολιτισμοί δεν διακρίνονται σε υψηλά και χαμηλά ανεπτυγμένους, ισχυρά και ασθενώς ανεπτυγμένους. Το πνευματικό και ηθικό σύστημα οποιουδήποτε πολιτισμού δεν μπορεί να θεωρηθεί εξαιρετικό ή ανώτερο από τους άλλους. Όλες οι χώρες θα πρέπει να υποστηρίζουν μια άποψη για τους πολιτισμούς που βασίζεται στην ισότητα, την αμοιβαία ανταλλαγή εμπειριών και τον διάλογο, και θα πρέπει να ενισχύουν τον αμοιβαίο σεβασμό, την κατανόηση, την εμπιστοσύνη και τις ανταλλαγές μεταξύ διαφορετικών εθνικοτήτων και πολιτισμών, να προωθούν την αμοιβαία κατανόηση και τη φιλία μεταξύ των λαών όλων των χωρών και να προστατεύουν την ποικιλομορφία των πολιτισμών και των πολιτισμών. Είναι απαραίτητο να αντιταχθούμε σθεναρά στη χρήση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως πρόσχημα για την παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων κρατών, καθώς και στην πολιτικοποίηση και εργαλειοποίηση ζητημάτων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η θρησκεία είναι ένας σημαντικός αγωγός του ανθρώπινου πολιτισμού, παίζοντας ιδιαίτερο ρόλο στην οικοδόμηση δεσμών μεταξύ των εθνών, και όλα τα κράτη θα πρέπει να δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για διαθρησκευτικό διάλογο και ανταλλαγές.
3. Τα μέρη θα συνεχίσουν να αναπτύσσουν ένα κοινό όραμα για έναν πολυπολικό κόσμο και ένα νέο είδος πιο δίκαιων διεθνών σχέσεων
Πολυπολικότητα και Διεθνείς Σχέσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου