Για τη Ρωσία, ο πόλεμος δεν αφορά μόνο το παρόν, αλλά και το τοπίο ασφαλείας της Ανατολικής Ευρώπης για τις επόμενες δεκαετίες.
Το Simplicissimus
Σύμφωνα με αυτήν την ερμηνεία, η σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας έχει πλέον ξεπεράσει την εδαφική της διάσταση και έχει λάβει τον χαρακτήρα ενός υπαρξιακού ζητήματος που συνδέεται με τη στρατηγική ασφάλεια της Μόσχας. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η ρωσική ηγεσία θεωρεί αναξιόπιστη οποιαδήποτε συμφωνία που βασίζεται στην απλή ουδετερότητα της Ουκρανίας, πιστεύοντας ότι αποτελεί προτεραιότητα να αποτρέψει τη χρήση του ουκρανικού εδάφους ως στρατιωτικής ή πολιτικής πλατφόρμας εχθρικής προς τα συμφέροντά της. Από αυτή την οπτική γωνία, οι πιθανές τελικές λύσεις στη σύγκρουση θα περιορίζονταν σε σενάρια ικανά να διασφαλίσουν σταθερό έλεγχο της περιοχής: αποτελεσματική εξουδετέρωση, φιλική κυβέρνηση, πολιτική υποταγή ή άμεση ρωσική παρουσία. Αυτή η ανάλυση προσκαλεί σε προβληματισμό σχετικά με τη στρατηγική λογική που καθοδηγεί το Κρεμλίνο και τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει ο πόλεμος για τη μελλοντική ισορροπία δυνάμεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο . (NR)
Είναι πλέον σαφές ότι το ΝΑΤΟ δεν έχει καμία πρόθεση να αφήσει το κόκκαλο, και έτσι η Ρωσία έχει μόνο δύο επιλογές: είτε να δώσει ένα αυστηρό μάθημα στις ευρωπαϊκές χώρες που θέλουν πόλεμο με κάθε κόστος, είτε να καταλάβει ολόκληρη την Ουκρανία, ώστε να μην μπορεί πλέον να χρησιμεύει ως φυλάκιο τρομοκρατών. Οποιαδήποτε συνθήκη ή συμφωνία για μια ουδέτερη Ουκρανία θα ήταν ουσιαστικά άχρηστη, ενώ η απόλυτη προτεραιότητα της Μόσχας είναι να αποτρέψει τη χρήση του υπόλοιπου τμήματος της Ουκρανίας από τη Δύση για επιθέσεις κατά του εδάφους της, των αμάχων της και των υποδομών της. Επομένως, ο ζωτικός στόχος της Ομοσπονδίας είναι να επιτύχει μια οριστική λύση σε αυτή τη σύγκρουση που θα εξαλείψει οριστικά και πλήρως οποιαδήποτε τέτοια απειλή για τα δυτικά σύνορά της από ό,τι έχει απομείνει από την Ουκρανία. Έτσι, η τελική κατάσταση για το υπόλοιπο τμήμα της Ουκρανίας θα είναι αναπόφευκτα αυτή ενός φιλικού κράτους, ενός ουδέτερου κράτους, ενός κράτους-μαριονέτας ή ρωσικής κατοχής. Κάθε ένα από αυτά τα αποτελέσματα θα αποκλείσει την εχθρική χρήση του εδάφους από τη Δύση. Και ένα από αυτά τα αποτελέσματα θα είναι αυτό που θα δούμε στο τέλος αυτού του πολέμου.
Ένα φιλικό κράτος; Ναι, είναι μια πιθανή λύση, και όχι η πιο απομακρυσμένη: οι κάτοικοι της υπόλοιπης Ουκρανίας, τουλάχιστον οι μισοί από τους οποίους μιλούν ρωσικά, αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι έχουν χρησιμοποιηθεί από τη Δύση ως απλά πιόνια στη σύγκρουση μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας, ανελέητα εκμεταλλευόμενοι μέχρι σημείου καταστροφής. Οι αλλαγές στην ουκρανική κοινή γνώμη προς αυτή την κατεύθυνση φαίνεται να κερδίζουν έδαφος. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι το 2019, οι ίδιοι οι Ουκρανοί ψήφισαν συντριπτικά ακριβώς υπέρ αυτού του δρόμου. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η βιαιότητα του πολέμου, η αυξανόμενη λαβή των εξτρεμιστών στην εξουσία, οι αδιάκοπες προσπάθειες των δυτικών δυνάμεων να «κρατήσουν την Ουκρανία στον πόλεμο» και η ηρωική πεισματικότητα των ίδιων των Ουκρανών, φαίνεται να έχουν καταστήσει αδύνατη την απόφαση του 2019. Αλλά η πιθανότητα επανεμφάνισης αυτής της γνώμης δεν είναι τόσο απίθανη. Φυσικά, αυτό απαιτεί μια αλλαγή στον ρυθμό του πολέμου και την εξάλειψη όλων των κέντρων που επιτρέπουν ουσιαστικά την ύπαρξη του τρέχοντος καθεστώτος, καθώς και των εδρών της πολιτικής εξουσίας, έτσι ώστε αυτό το ολοένα και πιο ισχυρό ρεύμα γνώμης να μπορέσει με κάποιο τρόπο να επιστρέψει στη δράση στην Ουκρανία.
Από την έναρξη της ειδικής επιχείρησης, η Ρωσία απέφυγε να χτυπήσει το ουκρανικό σύστημα ηλεκτρικής ενέργειας, πιστεύοντας ότι αυτό θα απέτρεπε την πιθανότητα άμεσης σύγκρουσης με το ΝΑΤΟ. Ωστόσο, δεδομένης της τρέχουσας κατάστασης και της αδυναμίας επίτευξης πραγματικής συμφωνίας, αυτό το δόγμα πρέπει να αλλάξει και πολλές φωνές στη Ρωσία το υποστηρίζουν τώρα. Τις τελευταίες ημέρες, παρέθεσα ένα βιβλίο του επιδραστικού διανοούμενου Σεργκέι Καραγκάνοφ, αλλά δεν είναι μυστικό ότι και ο πρώην Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ κρατά παρόμοιες θέσεις. Οι Ρώσοι πιθανότατα περιμένουν μέχρι να μπορέσουν να αναπτύξουν όλα τα νέα τους όπλα για να αποκτήσουν ένα αποφασιστικό στρατηγικό πλεονέκτημα πριν κάνουν τις τελικές κινήσεις για να ματάρουν την ισχύ του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία και ενδεχομένως να χτυπήσουν ορισμένες θέσεις εκτόξευσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών, πιθανώς στις χώρες της Βαλτικής: την κατασκευή ενός επαρκούς αριθμού Oreshnik, ενός σημαντικού αποθέματος υπερηχητικών πυραύλων και πλατφορμών από τις οποίες θα τους εκτοξεύσουν. Ένα από αυτά είναι το πυρηνοκίνητο καταδρομικό Admiral Nakhimov, το οποίο είναι εξοπλισμένο με μια τεράστια γκάμα επιθετικών και αμυντικών όπλων και είναι ικανό να βυθίσει ολόκληρους εθνικούς στόλους μόνο του. Άλλα σκάφη υφίστανται παρόμοιο εκσυγχρονισμό και ακόμη πιο προηγμένα βρίσκονται υπό κατασκευή. Σε εκείνο το σημείο, δεν θα υπάρχει πλέον δισταγμός, και η Ρωσία θα είναι ακόμη σε θέση να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο ενός παγκόσμιου πολέμου μετά την καταστροφή των κέντρων του ΝΑΤΟ εκτός Ουκρανίας
Συντακτικό Προσωπικό
Ένα φιλικό κράτος; Ναι, είναι μια πιθανή λύση, και όχι η πιο απομακρυσμένη: οι κάτοικοι της υπόλοιπης Ουκρανίας, τουλάχιστον οι μισοί από τους οποίους μιλούν ρωσικά, αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι έχουν χρησιμοποιηθεί από τη Δύση ως απλά πιόνια στη σύγκρουση μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας, ανελέητα εκμεταλλευόμενοι μέχρι σημείου καταστροφής. Οι αλλαγές στην ουκρανική κοινή γνώμη προς αυτή την κατεύθυνση φαίνεται να κερδίζουν έδαφος. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι το 2019, οι ίδιοι οι Ουκρανοί ψήφισαν συντριπτικά ακριβώς υπέρ αυτού του δρόμου. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η βιαιότητα του πολέμου, η αυξανόμενη λαβή των εξτρεμιστών στην εξουσία, οι αδιάκοπες προσπάθειες των δυτικών δυνάμεων να «κρατήσουν την Ουκρανία στον πόλεμο» και η ηρωική πεισματικότητα των ίδιων των Ουκρανών, φαίνεται να έχουν καταστήσει αδύνατη την απόφαση του 2019. Αλλά η πιθανότητα επανεμφάνισης αυτής της γνώμης δεν είναι τόσο απίθανη. Φυσικά, αυτό απαιτεί μια αλλαγή στον ρυθμό του πολέμου και την εξάλειψη όλων των κέντρων που επιτρέπουν ουσιαστικά την ύπαρξη του τρέχοντος καθεστώτος, καθώς και των εδρών της πολιτικής εξουσίας, έτσι ώστε αυτό το ολοένα και πιο ισχυρό ρεύμα γνώμης να μπορέσει με κάποιο τρόπο να επιστρέψει στη δράση στην Ουκρανία.
Από την έναρξη της ειδικής επιχείρησης, η Ρωσία απέφυγε να χτυπήσει το ουκρανικό σύστημα ηλεκτρικής ενέργειας, πιστεύοντας ότι αυτό θα απέτρεπε την πιθανότητα άμεσης σύγκρουσης με το ΝΑΤΟ. Ωστόσο, δεδομένης της τρέχουσας κατάστασης και της αδυναμίας επίτευξης πραγματικής συμφωνίας, αυτό το δόγμα πρέπει να αλλάξει και πολλές φωνές στη Ρωσία το υποστηρίζουν τώρα. Τις τελευταίες ημέρες, παρέθεσα ένα βιβλίο του επιδραστικού διανοούμενου Σεργκέι Καραγκάνοφ, αλλά δεν είναι μυστικό ότι και ο πρώην Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ κρατά παρόμοιες θέσεις. Οι Ρώσοι πιθανότατα περιμένουν μέχρι να μπορέσουν να αναπτύξουν όλα τα νέα τους όπλα για να αποκτήσουν ένα αποφασιστικό στρατηγικό πλεονέκτημα πριν κάνουν τις τελικές κινήσεις για να ματάρουν την ισχύ του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία και ενδεχομένως να χτυπήσουν ορισμένες θέσεις εκτόξευσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών, πιθανώς στις χώρες της Βαλτικής: την κατασκευή ενός επαρκούς αριθμού Oreshnik, ενός σημαντικού αποθέματος υπερηχητικών πυραύλων και πλατφορμών από τις οποίες θα τους εκτοξεύσουν. Ένα από αυτά είναι το πυρηνοκίνητο καταδρομικό Admiral Nakhimov, το οποίο είναι εξοπλισμένο με μια τεράστια γκάμα επιθετικών και αμυντικών όπλων και είναι ικανό να βυθίσει ολόκληρους εθνικούς στόλους μόνο του. Άλλα σκάφη υφίστανται παρόμοιο εκσυγχρονισμό και ακόμη πιο προηγμένα βρίσκονται υπό κατασκευή. Σε εκείνο το σημείο, δεν θα υπάρχει πλέον δισταγμός, και η Ρωσία θα είναι ακόμη σε θέση να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο ενός παγκόσμιου πολέμου μετά την καταστροφή των κέντρων του ΝΑΤΟ εκτός Ουκρανίας
Συντακτικό Προσωπικό ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΩΝ ΘΗΣΑΥΡΩΝ ΤΟΥ ΥΠΕΔΑΦΟΥΣ ΠΛΕΟΝ. ΣΗΜΕΡΑ ΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΟΠΗ ΤΟΥ ΑΜΥΘΗΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ. ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΙ ΟΙ ΡΩΣΟΙ. Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΞΕΝΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου