Κωνσταντινούπολη delenda est / Η Κωνσταντινούπολη έπρεπε να καταστραφεί – Constantinopolis aeterna est / Η Κωνσταντινούπολη είναι αιώνια
Είναι η άλωση της Κωνσταντινούπολης της 29ης Μαΐου του 1453 η μεγαλύτερη συμφορά του ελληνισμού; Για να σας προλάβω θα ήθελα να σας αναφέρω πως έχει ήδη υποστηριχθεί ότι η τραγωδία του 1922 ήταν πιο εκτεταμένη. Εκτεταμένη και ανάμεικτη με ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά, αφού περιλαμβάνει έναν πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπινων απωλειών -πέραν από τις συμβολικές, εθνικές διαστάσεις κτλ.
Οι θλιβερές απώλειες των ανθρώπινων ψυχών αφορούν κατοίκους της Ιωνίας, και μάλιστα όλων των ηλικιών και φύλων, αφού ανάμεσά τους βρίσκονται και γυναικόπαιδα που δοκιμάστηκαν αγρίως, αλλά και αυτούς που πολέμησαν για την απελευθέρωσή της.
Και, βεβαίως, ανάμεσα στις απώλειες θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και τις εκατοντάδες χιλιάδες γενοκτονικές και εθνοκαθαρτικές από τις τουρκικές θηριωδίες που προηγήθηκαν.
Στην Μικρασία, λοιπόν, είχαμε ολική εκκαθάριση και εκδίωξη των Ελλήνων από τα χώματά τους. Μέρη καθόλα ελληνικά που ακόμη και η πλειονότητα των οθωμανών κατοίκων της ήταν και είναι ελληνικής καταγωγής από Ρωμιούς οι οποίοι εξώμοσαν για να επιβιώσουν στις νέες συνθήκες που διαμόρφωσαν οι κατακτητές.
Όλα αυτά έφεραν τον πλήρη αφελληνισμό ενός εκτεταμένου πολιτισμικού και πνευματικού ψηφιδωτού με ποικιλομορφία φανερωμάτων πολιτισμού, προφανέστατα ελληνικού, από την Καππαδοκία, τον Πόντο, όλη την ενδοχώρα της Μικράς Ασίας μέχρι την κοσμοπολίτικη Σμύρνη.
Και εκεί, πλέον, σ’ αυτήν την ευρεία ελληνική έρημο και ερημιά όπου ο πανάρχαιος πολιτισμός και όλη η μετέπειτα συνέχειά του δεν μπορούσε να κρυφτεί, έμειναν, μόνον, να κελαηδούν ως νυκτόβια καλλικέλαδα αηδόνια οι Κρυπτοχριστιανοί. «Μηρυκάζοντας» νοερά στα ελληνικά χριστιανικές ευχές, προσευχές και ακολουθίες. Ευλογώντας και επανασφραγίζοντας την γη και τον ατιμασμένο και μυκτηρισμένο τόπο με ικετήριες χριστιανικές λαλιές ζυμωμένες με την φωνή του Ομήρου!
Δεν πρέπει, βεβαίως, να ξεχνάμε και τον ελληνισμό της Ανατολικής Θράκης ο οποίος ξεκληρίστηκε κάτω από παρόμοιες, αν όχι ίδιες συνθήκες, μέσα στην τραγική κατάληξη της μικρασιατικής εκστρατείας.
Η μικρασιατική καταστροφή ήταν ολοκληρωτική, ολική. Και αν θέλουμε να δούμε την δραματική της διάσταση θα πρέπει να υπογραμμίσουμε την τραγικότητα που την διέπει.
Η περιπέτεια της Μικρασίας είναι περιβεβλημένη την τραγικότητα, φέροντας όλα τα χαρακτηριστικά της με πράξεις, παραλείψεις και ιδιαίτερα άστοχες ενέργειες και ιδιαίτερα φορτισμένη και από τα πολιτικά πάθη της εποχής, δηλαδή τα μίση του εθνικού διχασμού που οδήγησαν σε λάθος τακτικές κινήσεις.
Ας έλθουμε τώρα στην σημερινή επέτειο, την αποφράδα ημέρα της 29ης Μαΐου του 1453, ημέρα άλωσης της Κωνσταντινούπολης, της Πόλης, της κορωνίδας των Πόλεων.
Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε, όμως, πως ουσιαστικά η αυτοκρατορία είχε αλωθεί προ πολλού. Και αυτό σήμαινε πάρα πολλά για όλους τους εμπλεκόμενους: πολιορκητές, πολιορκημένους, αλλά και πιθανούς υποψήφιους συμπαραστάτες στους ολίγους ή ολίγιστους υπερασπιστές της Πόλης.
Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η οποία έγραψε τη δική της ξεχωριστή ιστορία και δημιούργησε έναν μεγαλειώδη πολιτισμό, ως τρόπο ζωής και ανάλογα ποικίλα καλλιτεχνικά φανερώματα για 11 αιώνες, περιβαλλόταν από εχθρούς οι οποίοι συνεχώς επιβουλεύονταν τα εδάφη της. Και όχι μόνον αυτά, αλλά εξεστράτευαν και κατευθείαν εναντίον της Βασιλεύουσας για να την καταλάβουν. Και μάλιστα από αρκετά μακριά.
Η Κωνσταντινούπολη ήταν το ολοφάνερο φωτεινό σημείο του πόθου τους. Ήταν η πόλη φως πολύ πριν από την πόλη του φωτός, το Παρίσι. Άλλωστε αυτό αφορούσε τον δημόσιο φωτισμό των δρόμων.
Οι προσπάθειες άλωσης Πόλης είχαν αρχίσει από τον 7ο αιώνα. Είναι γνωστό πως ο Ακάθιστος ύμνος είναι συνδεδεμένος με το γεγονός αυτό και φυσικά ο ύμνος «Τη υπερμάχω Στρατηγώ» αποτελεί και τον διαχρονικό εθνικό ύμνο του Γένους και η Παναγία Θεοτόκος ήταν πάντα η προστάτιδα.
Πάντως, όπως και να το κάνουμε, η Κωνσταντινούπολη… προκαλούσε. Ήταν πόλη επάνω σε όρος κτισμένη και στην πραγματικότητα επάνω σε επτά λόφους, εξ ου και Επτάλοφος. Ήταν αφ’ εαυτής πρόκληση και όχι μόνον για τα θεμέλια της και την ανάπτυξή της στους επτά λόφους, αλλά και για τον ίδιο τον πολιτισμό ο οποίος την ανέπτυξε, εξωράισε και την έκανε ιδιαίτερα περίοπτη.
Έτσι ήταν εκεί για να… προκαλεί κάθε κατσαπλιά από Ανατολή και Δύση που δεν ήθελε μόνον να την αλώσει, αλλά και να την δηώσει, να την λεηλατήσει! Και οι πιο «πολιτισμένοι» κατσαπλιάδες οι οποίοι πρώτοι κατάφεραν και την εκπόρθησαν σκορπώντας τον θάνατο, συλώντας τους πνευματικούς και υλικούς θησαυρούς της ήταν οι Δυτικοί Σταυρο – «φόροι» (1204)! Αν όχι σκέτο φόροι ή Δύσφοροι, αφού προκάλεσαν απρόκλητα μια τόσο εγκληματική ανθρωπιστική και πολιτισμική καταστροφή. Για όλους αυτούς η Κωνσταντινούπολη delenda est, (η Κωνσταντινούπολη έπρεπε να καταστραφεί)!
Και πλάι σε όλους αυτούς που ορέγονταν την Πόλη των Πόλεων δεν έλειπαν και οι εσωτερικές, εμφύλιες διαμάχες για την άλωση και επικράτηση στην εξουσία της αυτοκρατορίας. Και ως προς αυτό, θα μπορούσαν, άνετα, να ισχυριστούν πως «Έλληνες εσμέν»! Και με το δίκιό τους…
Και εδώ θυμόμαστε τον σοφό Μακρυγιάννη και τα λόγιά του προς τον Ντερνί, τον γάλλο ναύαρχο Δεριγνί: «Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Ιμπραΐμη, παρηγοριόμαστε μ’ έναν τρόπον, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιότερα και τώρα, όλα τα θηρία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε· τρώνε από μας, μένει και μαγιά».
Όταν υπάρχει μαγιά αυτή ζυμώνει όλο το φύραμα. Έτσι «δένει» ο άρτος, το ψωμί. Αν και, όπως μας έλεγαν αγιορείτες πατέρες πριν μερικά χρόνια, όταν δεν έχουν μαγιά χρησιμοποιούν αγιασμό! Κάτι που προσωπικά μου θυμίζει νεκρανάσταση.
Ας δούμε τώρα την «μαγιά» της Πόλης που ως «κρίσιμο», «ζωντανό», «ανήσυχο», αλλά και «εκρηκτικό» υλικό βρισκόταν σε συνεχές αναβρασμό. Αυτό μας πάει στις διεργασίες που επιτελούνταν από καιρό στους κόλπους της αυτοκρατορικής αυλής, των λοιπών πολιτικών, των στρατιωτικών, των εκκλησιαστικών και των πολιτών της κραταιάς πάλαι ποτέ Βασιλεύουσας για να αποτρέψουν την άλωσή της.
Εξάλλου, με την άλωση και της βασιλεύουσας η ορφάνια των λοιπών κατεκτημένων εδαφών και κυρίως των υπηκόων της Αυτοκρατορίας θα ήταν πλήρης.
Πάντως, η πιο παράδοξη για ορισμένους εκρηκτική διαμάχη μέσα στην Πόλη ήταν το θέμα της ένωσης της Ανατολικής Εκκλησίας με την Δυτική. Ορισμένοι θεωρούν πως αυτός ήταν ένας από τους σημαντικότερους λόγους για τους οποίους η Κωνσταντινούπολη έπεσε. Αυτό, όμως, μπορούσαν να το ισχυριστούν και οι δύο πλευρές για πράξεις και παραλείψεις της άλλης πλευράς.
Ή ακόμη και τον συμβολισμό της προσβολής της ιδιαίτερης πνευματικής ιδιοπροσωπίας τους, όπως αυτή διαμορφώθηκε σε εκείνα τα χώματα και εντός των τειχών της Πόλης, μέσα στην Αγία Σοφία.
Θυμίζω, όμως, και το τελευταίο και ιδιαίτερα κρίσιμο θέμα της υπεράσπισης του Ησυχασμού και τη δυνατότητα της μετοχής του ανθρώπου στις θείες ενέργειες στο άκτιστο και Θείο φως! (Μπορούμε να αποκαλέσουμε την Κωνσταντινούπολη γι’ αυτό το θέμα και φως εκ Φωτός);
Να μην ξεχνάμε, όμως, πως η υπεράσπιση και η ανάδειξη του θέματος αυτού, το οποίο δεν ήταν διόλου άμοιρο από τις αντίθετες απόψεις της Δυτικής Εκκλησίας, ξεκίνησε από την Πρώτη μετά την Πρώτη, δηλαδή από την Θεσσαλονίκη. Γι’ αυτό μπορούμε να δούμε και την συμβασιλεύουσαν να καταυγάζεται από τις ακτίνες του ακτίστου φωτός.
Όσο για την προσβολή που υπαινιχθήκαμε πιο πάνω αφορούσε στην λειτουργία των Καθολικών στην Αγία Σοφία, κάτι που αποτελούσε μια κρίσιμη δοκιμή για την αποδοχή ή όχι της ένωσης ή της υποταγής της εμπερίστατης Ανατολικής Εκκλησίας στην Δυτική.
Αυτό ήταν μια συμβολική προϋπόθεση για την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας από την Δύση. Αν και στην ουσία, μάλλον, δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα και πολύ περισσότερο διάθεση για αποστολή στρατιωτικής βοήθειας. Εκτός, ίσως, αν ήταν για μια νέα επικράτηση, όπως αυτή του 1204. Πράγμα ιδιαίτερα δύσκολο.
Όπως και να έχει, η ευρύτερη λαϊκή συζήτηση μεταξύ ενωτικών και ανθενωτικών και μάλιστα υπό προσβλητικούς και άμεσα απειλητικούς όρους μοιάζει να αποτελεί ένδειξη πως η μαγιά ήταν ενεργή και όχι ξεθυμασμένη.
Δηλαδή, ήταν ακόμη μαγιά!
Κάτι που συνέβαινε και στις καρδιές και τις ψυχές και των λοιπών Ελλήνων Ρωμιών που ήδη βρίσκονταν στην δίνη της τουρκοκρατίας. Αυτή η πνευματική μαγιά κράτησε τους σκλαβωμένους ρωμαλέους και αξιώθηκαν είτε να μαρτυρήσουν όταν ήλθε η στιγμή της προσωπικής πρόκλησης «με ποιον να παν και ποιον να αφήσουν» είτε να επαναστατούν συνεχώς και να προδιαγράψουν, τελικά, το δικό τους ελεύθερο κράτος.
Έτσι και αν ακόμη η Πόλη έπρεπε να καταστραφεί ή «έπεσε για τις αμαρτίες μας» όπως λέει το παλαιό απόφθεγμα, οι Ρωμιοί διέσωσαν μέσα τους την μαγιά που ζυμώνει τη δημιουργική… μαγκιά τους.
Και αυτό έφερε την νεκρανάσταση του Ελληνισμού.
Όσο για την Κωνσταντινούπολη και η ίδια διασώζει την πνευματική της μαγιά και στα σπλάχνα της υπάρχει το Οικουμενικό Πατριαρχείο που δεν σταμάτησε ποτέ να αποτελεί φως στην Οικουμένη -παρ’ όλο που βρίσκεται εν αιχμαλωσία!
29 Μαΐου σήμερα επέτειος άλωσης της Πόλης, αλλά και διαρκής μνήμη της Κωνσταντίνου Πόλης!
Της πνευματικής αρχοντιάς και κορωνίδας των Πόλεων!
Εσαεί!
Constantinopolis aeterna est / Η Κωνσταντινούπολη είναι αιώνια!
Είναι η άλωση της Κωνσταντινούπολης της 29ης Μαΐου του 1453 η μεγαλύτερη συμφορά του ελληνισμού; Για να σας προλάβω θα ήθελα να σας αναφέρω πως έχει ήδη υποστηριχθεί ότι η τραγωδία του 1922 ήταν πιο εκτεταμένη. Εκτεταμένη και ανάμεικτη με ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά, αφού περιλαμβάνει έναν πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπινων απωλειών -πέραν από τις συμβολικές, εθνικές διαστάσεις κτλ.
Οι θλιβερές απώλειες των ανθρώπινων ψυχών αφορούν κατοίκους της Ιωνίας, και μάλιστα όλων των ηλικιών και φύλων, αφού ανάμεσά τους βρίσκονται και γυναικόπαιδα που δοκιμάστηκαν αγρίως, αλλά και αυτούς που πολέμησαν για την απελευθέρωσή της.
Και, βεβαίως, ανάμεσα στις απώλειες θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και τις εκατοντάδες χιλιάδες γενοκτονικές και εθνοκαθαρτικές από τις τουρκικές θηριωδίες που προηγήθηκαν.
Στην Μικρασία, λοιπόν, είχαμε ολική εκκαθάριση και εκδίωξη των Ελλήνων από τα χώματά τους. Μέρη καθόλα ελληνικά που ακόμη και η πλειονότητα των οθωμανών κατοίκων της ήταν και είναι ελληνικής καταγωγής από Ρωμιούς οι οποίοι εξώμοσαν για να επιβιώσουν στις νέες συνθήκες που διαμόρφωσαν οι κατακτητές.
Όλα αυτά έφεραν τον πλήρη αφελληνισμό ενός εκτεταμένου πολιτισμικού και πνευματικού ψηφιδωτού με ποικιλομορφία φανερωμάτων πολιτισμού, προφανέστατα ελληνικού, από την Καππαδοκία, τον Πόντο, όλη την ενδοχώρα της Μικράς Ασίας μέχρι την κοσμοπολίτικη Σμύρνη.
Και εκεί, πλέον, σ’ αυτήν την ευρεία ελληνική έρημο και ερημιά όπου ο πανάρχαιος πολιτισμός και όλη η μετέπειτα συνέχειά του δεν μπορούσε να κρυφτεί, έμειναν, μόνον, να κελαηδούν ως νυκτόβια καλλικέλαδα αηδόνια οι Κρυπτοχριστιανοί. «Μηρυκάζοντας» νοερά στα ελληνικά χριστιανικές ευχές, προσευχές και ακολουθίες. Ευλογώντας και επανασφραγίζοντας την γη και τον ατιμασμένο και μυκτηρισμένο τόπο με ικετήριες χριστιανικές λαλιές ζυμωμένες με την φωνή του Ομήρου!
Δεν πρέπει, βεβαίως, να ξεχνάμε και τον ελληνισμό της Ανατολικής Θράκης ο οποίος ξεκληρίστηκε κάτω από παρόμοιες, αν όχι ίδιες συνθήκες, μέσα στην τραγική κατάληξη της μικρασιατικής εκστρατείας.
Η μικρασιατική καταστροφή ήταν ολοκληρωτική, ολική. Και αν θέλουμε να δούμε την δραματική της διάσταση θα πρέπει να υπογραμμίσουμε την τραγικότητα που την διέπει.
Η περιπέτεια της Μικρασίας είναι περιβεβλημένη την τραγικότητα, φέροντας όλα τα χαρακτηριστικά της με πράξεις, παραλείψεις και ιδιαίτερα άστοχες ενέργειες και ιδιαίτερα φορτισμένη και από τα πολιτικά πάθη της εποχής, δηλαδή τα μίση του εθνικού διχασμού που οδήγησαν σε λάθος τακτικές κινήσεις.
Ας έλθουμε τώρα στην σημερινή επέτειο, την αποφράδα ημέρα της 29ης Μαΐου του 1453, ημέρα άλωσης της Κωνσταντινούπολης, της Πόλης, της κορωνίδας των Πόλεων.
Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε, όμως, πως ουσιαστικά η αυτοκρατορία είχε αλωθεί προ πολλού. Και αυτό σήμαινε πάρα πολλά για όλους τους εμπλεκόμενους: πολιορκητές, πολιορκημένους, αλλά και πιθανούς υποψήφιους συμπαραστάτες στους ολίγους ή ολίγιστους υπερασπιστές της Πόλης.
Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η οποία έγραψε τη δική της ξεχωριστή ιστορία και δημιούργησε έναν μεγαλειώδη πολιτισμό, ως τρόπο ζωής και ανάλογα ποικίλα καλλιτεχνικά φανερώματα για 11 αιώνες, περιβαλλόταν από εχθρούς οι οποίοι συνεχώς επιβουλεύονταν τα εδάφη της. Και όχι μόνον αυτά, αλλά εξεστράτευαν και κατευθείαν εναντίον της Βασιλεύουσας για να την καταλάβουν. Και μάλιστα από αρκετά μακριά.
Η Κωνσταντινούπολη ήταν το ολοφάνερο φωτεινό σημείο του πόθου τους. Ήταν η πόλη φως πολύ πριν από την πόλη του φωτός, το Παρίσι. Άλλωστε αυτό αφορούσε τον δημόσιο φωτισμό των δρόμων.
Οι προσπάθειες άλωσης Πόλης είχαν αρχίσει από τον 7ο αιώνα. Είναι γνωστό πως ο Ακάθιστος ύμνος είναι συνδεδεμένος με το γεγονός αυτό και φυσικά ο ύμνος «Τη υπερμάχω Στρατηγώ» αποτελεί και τον διαχρονικό εθνικό ύμνο του Γένους και η Παναγία Θεοτόκος ήταν πάντα η προστάτιδα.
Πάντως, όπως και να το κάνουμε, η Κωνσταντινούπολη… προκαλούσε. Ήταν πόλη επάνω σε όρος κτισμένη και στην πραγματικότητα επάνω σε επτά λόφους, εξ ου και Επτάλοφος. Ήταν αφ’ εαυτής πρόκληση και όχι μόνον για τα θεμέλια της και την ανάπτυξή της στους επτά λόφους, αλλά και για τον ίδιο τον πολιτισμό ο οποίος την ανέπτυξε, εξωράισε και την έκανε ιδιαίτερα περίοπτη.
Έτσι ήταν εκεί για να… προκαλεί κάθε κατσαπλιά από Ανατολή και Δύση που δεν ήθελε μόνον να την αλώσει, αλλά και να την δηώσει, να την λεηλατήσει! Και οι πιο «πολιτισμένοι» κατσαπλιάδες οι οποίοι πρώτοι κατάφεραν και την εκπόρθησαν σκορπώντας τον θάνατο, συλώντας τους πνευματικούς και υλικούς θησαυρούς της ήταν οι Δυτικοί Σταυρο – «φόροι» (1204)! Αν όχι σκέτο φόροι ή Δύσφοροι, αφού προκάλεσαν απρόκλητα μια τόσο εγκληματική ανθρωπιστική και πολιτισμική καταστροφή. Για όλους αυτούς η Κωνσταντινούπολη delenda est, (η Κωνσταντινούπολη έπρεπε να καταστραφεί)!
Και πλάι σε όλους αυτούς που ορέγονταν την Πόλη των Πόλεων δεν έλειπαν και οι εσωτερικές, εμφύλιες διαμάχες για την άλωση και επικράτηση στην εξουσία της αυτοκρατορίας. Και ως προς αυτό, θα μπορούσαν, άνετα, να ισχυριστούν πως «Έλληνες εσμέν»! Και με το δίκιό τους…
Και εδώ θυμόμαστε τον σοφό Μακρυγιάννη και τα λόγιά του προς τον Ντερνί, τον γάλλο ναύαρχο Δεριγνί: «Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Ιμπραΐμη, παρηγοριόμαστε μ’ έναν τρόπον, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιότερα και τώρα, όλα τα θηρία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε· τρώνε από μας, μένει και μαγιά».
Όταν υπάρχει μαγιά αυτή ζυμώνει όλο το φύραμα. Έτσι «δένει» ο άρτος, το ψωμί. Αν και, όπως μας έλεγαν αγιορείτες πατέρες πριν μερικά χρόνια, όταν δεν έχουν μαγιά χρησιμοποιούν αγιασμό! Κάτι που προσωπικά μου θυμίζει νεκρανάσταση.
Ας δούμε τώρα την «μαγιά» της Πόλης που ως «κρίσιμο», «ζωντανό», «ανήσυχο», αλλά και «εκρηκτικό» υλικό βρισκόταν σε συνεχές αναβρασμό. Αυτό μας πάει στις διεργασίες που επιτελούνταν από καιρό στους κόλπους της αυτοκρατορικής αυλής, των λοιπών πολιτικών, των στρατιωτικών, των εκκλησιαστικών και των πολιτών της κραταιάς πάλαι ποτέ Βασιλεύουσας για να αποτρέψουν την άλωσή της.
Εξάλλου, με την άλωση και της βασιλεύουσας η ορφάνια των λοιπών κατεκτημένων εδαφών και κυρίως των υπηκόων της Αυτοκρατορίας θα ήταν πλήρης.
Πάντως, η πιο παράδοξη για ορισμένους εκρηκτική διαμάχη μέσα στην Πόλη ήταν το θέμα της ένωσης της Ανατολικής Εκκλησίας με την Δυτική. Ορισμένοι θεωρούν πως αυτός ήταν ένας από τους σημαντικότερους λόγους για τους οποίους η Κωνσταντινούπολη έπεσε. Αυτό, όμως, μπορούσαν να το ισχυριστούν και οι δύο πλευρές για πράξεις και παραλείψεις της άλλης πλευράς.
Ή ακόμη και τον συμβολισμό της προσβολής της ιδιαίτερης πνευματικής ιδιοπροσωπίας τους, όπως αυτή διαμορφώθηκε σε εκείνα τα χώματα και εντός των τειχών της Πόλης, μέσα στην Αγία Σοφία.
Θυμίζω, όμως, και το τελευταίο και ιδιαίτερα κρίσιμο θέμα της υπεράσπισης του Ησυχασμού και τη δυνατότητα της μετοχής του ανθρώπου στις θείες ενέργειες στο άκτιστο και Θείο φως! (Μπορούμε να αποκαλέσουμε την Κωνσταντινούπολη γι’ αυτό το θέμα και φως εκ Φωτός);
Να μην ξεχνάμε, όμως, πως η υπεράσπιση και η ανάδειξη του θέματος αυτού, το οποίο δεν ήταν διόλου άμοιρο από τις αντίθετες απόψεις της Δυτικής Εκκλησίας, ξεκίνησε από την Πρώτη μετά την Πρώτη, δηλαδή από την Θεσσαλονίκη. Γι’ αυτό μπορούμε να δούμε και την συμβασιλεύουσαν να καταυγάζεται από τις ακτίνες του ακτίστου φωτός.
Όσο για την προσβολή που υπαινιχθήκαμε πιο πάνω αφορούσε στην λειτουργία των Καθολικών στην Αγία Σοφία, κάτι που αποτελούσε μια κρίσιμη δοκιμή για την αποδοχή ή όχι της ένωσης ή της υποταγής της εμπερίστατης Ανατολικής Εκκλησίας στην Δυτική.
Αυτό ήταν μια συμβολική προϋπόθεση για την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας από την Δύση. Αν και στην ουσία, μάλλον, δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα και πολύ περισσότερο διάθεση για αποστολή στρατιωτικής βοήθειας. Εκτός, ίσως, αν ήταν για μια νέα επικράτηση, όπως αυτή του 1204. Πράγμα ιδιαίτερα δύσκολο.
Όπως και να έχει, η ευρύτερη λαϊκή συζήτηση μεταξύ ενωτικών και ανθενωτικών και μάλιστα υπό προσβλητικούς και άμεσα απειλητικούς όρους μοιάζει να αποτελεί ένδειξη πως η μαγιά ήταν ενεργή και όχι ξεθυμασμένη.
Δηλαδή, ήταν ακόμη μαγιά!
Κάτι που συνέβαινε και στις καρδιές και τις ψυχές και των λοιπών Ελλήνων Ρωμιών που ήδη βρίσκονταν στην δίνη της τουρκοκρατίας. Αυτή η πνευματική μαγιά κράτησε τους σκλαβωμένους ρωμαλέους και αξιώθηκαν είτε να μαρτυρήσουν όταν ήλθε η στιγμή της προσωπικής πρόκλησης «με ποιον να παν και ποιον να αφήσουν» είτε να επαναστατούν συνεχώς και να προδιαγράψουν, τελικά, το δικό τους ελεύθερο κράτος.
Έτσι και αν ακόμη η Πόλη έπρεπε να καταστραφεί ή «έπεσε για τις αμαρτίες μας» όπως λέει το παλαιό απόφθεγμα, οι Ρωμιοί διέσωσαν μέσα τους την μαγιά που ζυμώνει τη δημιουργική… μαγκιά τους.
Και αυτό έφερε την νεκρανάσταση του Ελληνισμού.
Όσο για την Κωνσταντινούπολη και η ίδια διασώζει την πνευματική της μαγιά και στα σπλάχνα της υπάρχει το Οικουμενικό Πατριαρχείο που δεν σταμάτησε ποτέ να αποτελεί φως στην Οικουμένη -παρ’ όλο που βρίσκεται εν αιχμαλωσία!
29 Μαΐου σήμερα επέτειος άλωσης της Πόλης, αλλά και διαρκής μνήμη της Κωνσταντίνου Πόλης!
Της πνευματικής αρχοντιάς και κορωνίδας των Πόλεων!
Εσαεί!
Constantinopolis aeterna est / Η Κωνσταντινούπολη είναι αιώνια!
Η ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΗΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΑΖΑΡΟ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΕΛΑΣΕ ΠΟΤΕ!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου