Κάθε μέρα κάτι νέο συμβαίνει, οι ελπίδες για ειρήνη ταλαντεύονται σαν σχοινοβάτες σε τεντωμένο σχοινί, αλλά κάθε μέρα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, βλέπουμε αποδείξεις του ολέθριου ρόλου της ΕΕ έναντι των χωρών και των λαών στους οποίους έχει επιτεθεί με τα κοφτερά δόντια των οικονομικών ολιγαρχιών. Κάθε μέρα, μια νέα υποκρισία, μια νέα τρέλα, ή, στην καλύτερη περίπτωση, μια νέα κοινοτοπία, φωτίζει τον έρημο κόσμο στον οποίο ζούμε, την τελετουργική περιθωριοποίηση της δημοκρατίας, τις απόκρυφες αφηγήσεις της εξουσίας. Το τελευταίο κόλπο είναι οι κυρώσεις κατά του Ισραηλινού υπουργού Ασφαλείας Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ για την κακομεταχείριση που επιβλήθηκε στα μέλη του στολίσκου που προσπαθούσαν, έστω και ερασιτεχνικά, να βοηθήσουν τον λαό της Γάζας. Και γιατί μόνο ένας υπουργός και όχι ο πρωθυπουργός στο Τελ Αβίβ, όπως θα ήταν λογικό και εύλογο, ειδικά αφού αυτή η προσωπικότητα είναι απαραίτητη για την επιβίωση του Νετανιάχου; Αφού παρείχαν όπλα και πολιτική κάλυψη για εθνοκάθαρση, αφού, έστω και άτυπα, παρέβησαν την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου που καταδίκασε τον Μπίμπι για γενοκτονία, διατάσσοντας τη σύλληψή του, τώρα προσποιούνται ότι αντιδρούν στον τρόπο λειτουργίας της ισραηλινής κυβέρνησης, προσπαθώντας να σώσουν και κατσίκες και λάχανα, επιτιθέμενοι μόνο σε έναν υπουργό.
Ταυτόχρονα, γινόμαστε μάρτυρες της αγαλλίασης μιας χαμηλού επιπέδου πολιτικής τάξης των Βρυξελλών, ακόμη και των κυβερνήσεων ορισμένων πρωτευουσών, για τρομοκρατικές επιθέσεις που αποδίδονται επίσημα στην Ουκρανία, αλλά σαφώς ενορχηστρώνονται από το ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας. Και με το πρόσχημα του πολέμου και της υποστήριξης του ναζιστικού καθεστώτος στο Κίεβο, οι λογαριασμοί ενέργειας αυξάνονται παράλογα, κάτι που, φυσικά, βαραίνει όλο και περισσότερο τους ώμους των εργατικών τάξεων. Εξοικονόμηση καυσίμων, εγκατάλειψη του αυτοκινήτου, ζωή σαν αρουραίος της γειτονιάς, πληρωμή πανάκριβων λογαριασμών για υποτιθέμενες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που, ωστόσο, είναι ταυτόχρονα ανεπαρκείς, αναποτελεσματικές και εξαιρετικά ακριβές. Αλλά πρέπει να σώσουμε τον πλανήτη, ξοδεύοντας λίγα από τα δικά μας χρήματα για να πληρώσουμε για έναν μηχανισμό προπαγάνδας, και πάνω απ 'όλα, πρέπει να σώσουμε τις κυρίαρχες ολιγαρχίες που αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη απειλή τους: την πτώση του ποσοστού κέρδους. Δεν είναι εδώ το κατάλληλο μέρος για να δείξουμε πώς η βασική αιτία των πολέμων που βλέπουμε να ξεσπούν επανειλημμένα (όπως και με εκείνους του 20ού αιώνα) είναι ακριβώς η προοδευτική μείωση των παραγωγικών αμοιβών, η οποία, αφενός, επιδιώκει την καταστροφή με μοναδικό σκοπό την ανοικοδόμηση και, επομένως, την επανασυσσώρευση κεφαλαίου, και αφετέρου, τη δημιουργία τεχνητών επενδυτικών ευκαιριών που μπορούν να γεμίσουν τα ταμεία των ισχυρών εις βάρος των πολιτών. Το έπος της κλιματικής αλλαγής είναι ακριβώς ένα τέτοιο πρόσχημα, όπως και η συνεχής επανεμφάνιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης που χρησιμεύουν για να στρατιωτικοποιήσουν την κοινωνία και να την καταστήσουν λιγότερο ελεύθερη, μάλιστα, ουσιαστικά υπνωτισμένη.
Αγωνιζόμαστε ενάντια σε ένα αποτυχημένο έργο που έχει αναλάβει πλήρως το στίγμα του νεοφιλελευθερισμού, στο οποίο η οικονομία δεν θεωρείται πλέον ως εργαλείο για τη γενική ευημερία, αλλά ως μέσο πλουτισμού των λίγων, βασισμένο αποκλειστικά στην ανάπτυξη και την λεγόμενη ανταγωνιστικότητα, η οποία τότε οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στο πάγωμα των μισθών. Αλλά όλα αυτά λειτούργησαν όσο το σύστημα παραγωγής απολάμβανε ενέργεια χαμηλού κόστους. Τώρα αυτή η λογική έχει ανατραπεί από τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων στην Ουκρανία και τις κυρώσεις που αποδείχθηκαν θανατηφόρες για όσους τις επέβαλαν. Έτσι, πλοηγούμαστε στο σκοτάδι, προσπαθώντας να αναρριχηθούμε ξανά στην κορυφή μέσω της ανάπτυξης όπλων και της δελτίωσης των ενεργειακών πόρων που είναι το εγγύς μέλλον μας. Τα αποθέματα φυσικού αερίου είναι τώρα λίγο πάνω από 32% και πριν από τον χειμώνα θα πρέπει να επανέλθουν στο 90%, με αστρονομικό κόστος δεδομένου του κόστους που μας επιβάλλουν οι ΗΠΑ. Έτσι, εξετάζουν ένα σχέδιο για την παραγωγή φυσικού αερίου από κοπριά, μια ακόμη από τις πολλές αυταπάτες που διαπερνούν ένα πολιτικό περιβάλλον χωρίς κατεύθυνση, ιδέες και αυτονομία. Ω, Θεέ μου, κοιτάζοντας τη διαφθορά που υπάρχει μεταξύ Κιέβου και Βρυξελλών και εξετάζοντας όλα τα μέτρα που λαμβάνονται, όχι επειδή είναι χρήσιμα, αλλά επειδή καθοδηγούνται από λόμπι, θα πίστευε κανείς ότι υπάρχει άφθονο υλικό για να μετατραπεί σε φυσικό αέριο, αλλά η διαδικασία είναι αργή και, επιπλέον, ακριβή. Είναι μια ακόμη αφήγηση που στοχεύει να μας κάνει να ζούμε σε μια εμπόλεμη ζώνη. Και με την ελπίδα να φιμώσει τη φωνή της λογικής.
Ταυτόχρονα, γινόμαστε μάρτυρες της αγαλλίασης μιας χαμηλού επιπέδου πολιτικής τάξης των Βρυξελλών, ακόμη και των κυβερνήσεων ορισμένων πρωτευουσών, για τρομοκρατικές επιθέσεις που αποδίδονται επίσημα στην Ουκρανία, αλλά σαφώς ενορχηστρώνονται από το ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας. Και με το πρόσχημα του πολέμου και της υποστήριξης του ναζιστικού καθεστώτος στο Κίεβο, οι λογαριασμοί ενέργειας αυξάνονται παράλογα, κάτι που, φυσικά, βαραίνει όλο και περισσότερο τους ώμους των εργατικών τάξεων. Εξοικονόμηση καυσίμων, εγκατάλειψη του αυτοκινήτου, ζωή σαν αρουραίος της γειτονιάς, πληρωμή πανάκριβων λογαριασμών για υποτιθέμενες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που, ωστόσο, είναι ταυτόχρονα ανεπαρκείς, αναποτελεσματικές και εξαιρετικά ακριβές. Αλλά πρέπει να σώσουμε τον πλανήτη, ξοδεύοντας λίγα από τα δικά μας χρήματα για να πληρώσουμε για έναν μηχανισμό προπαγάνδας, και πάνω απ 'όλα, πρέπει να σώσουμε τις κυρίαρχες ολιγαρχίες που αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη απειλή τους: την πτώση του ποσοστού κέρδους. Δεν είναι εδώ το κατάλληλο μέρος για να δείξουμε πώς η βασική αιτία των πολέμων που βλέπουμε να ξεσπούν επανειλημμένα (όπως και με εκείνους του 20ού αιώνα) είναι ακριβώς η προοδευτική μείωση των παραγωγικών αμοιβών, η οποία, αφενός, επιδιώκει την καταστροφή με μοναδικό σκοπό την ανοικοδόμηση και, επομένως, την επανασυσσώρευση κεφαλαίου, και αφετέρου, τη δημιουργία τεχνητών επενδυτικών ευκαιριών που μπορούν να γεμίσουν τα ταμεία των ισχυρών εις βάρος των πολιτών. Το έπος της κλιματικής αλλαγής είναι ακριβώς ένα τέτοιο πρόσχημα, όπως και η συνεχής επανεμφάνιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης που χρησιμεύουν για να στρατιωτικοποιήσουν την κοινωνία και να την καταστήσουν λιγότερο ελεύθερη, μάλιστα, ουσιαστικά υπνωτισμένη.
Αγωνιζόμαστε ενάντια σε ένα αποτυχημένο έργο που έχει αναλάβει πλήρως το στίγμα του νεοφιλελευθερισμού, στο οποίο η οικονομία δεν θεωρείται πλέον ως εργαλείο για τη γενική ευημερία, αλλά ως μέσο πλουτισμού των λίγων, βασισμένο αποκλειστικά στην ανάπτυξη και την λεγόμενη ανταγωνιστικότητα, η οποία τότε οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στο πάγωμα των μισθών. Αλλά όλα αυτά λειτούργησαν όσο το σύστημα παραγωγής απολάμβανε ενέργεια χαμηλού κόστους. Τώρα αυτή η λογική έχει ανατραπεί από τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων στην Ουκρανία και τις κυρώσεις που αποδείχθηκαν θανατηφόρες για όσους τις επέβαλαν. Έτσι, πλοηγούμαστε στο σκοτάδι, προσπαθώντας να αναρριχηθούμε ξανά στην κορυφή μέσω της ανάπτυξης όπλων και της δελτίωσης των ενεργειακών πόρων που είναι το εγγύς μέλλον μας. Τα αποθέματα φυσικού αερίου είναι τώρα λίγο πάνω από 32% και πριν από τον χειμώνα θα πρέπει να επανέλθουν στο 90%, με αστρονομικό κόστος δεδομένου του κόστους που μας επιβάλλουν οι ΗΠΑ. Έτσι, εξετάζουν ένα σχέδιο για την παραγωγή φυσικού αερίου από κοπριά, μια ακόμη από τις πολλές αυταπάτες που διαπερνούν ένα πολιτικό περιβάλλον χωρίς κατεύθυνση, ιδέες και αυτονομία. Ω, Θεέ μου, κοιτάζοντας τη διαφθορά που υπάρχει μεταξύ Κιέβου και Βρυξελλών και εξετάζοντας όλα τα μέτρα που λαμβάνονται, όχι επειδή είναι χρήσιμα, αλλά επειδή καθοδηγούνται από λόμπι, θα πίστευε κανείς ότι υπάρχει άφθονο υλικό για να μετατραπεί σε φυσικό αέριο, αλλά η διαδικασία είναι αργή και, επιπλέον, ακριβή. Είναι μια ακόμη αφήγηση που στοχεύει να μας κάνει να ζούμε σε μια εμπόλεμη ζώνη. Και με την ελπίδα να φιμώσει τη φωνή της λογικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου