Η αμεσότητα με την οποία οι ηγέτες των Βρυξελλών υπακούουν στις εντολές του Νετανιάχου είναι ανησυχητική. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν η Τουρκία να εγείρει την υποψία ότι ήταν ο επόμενος στόχος του Ισραήλ, για να ανακαλύψει ξαφνικά η κ. φον ντερ Λάιεν ότι όχι μόνο η Ρωσία και η Κίνα είναι εχθροί της Ευρώπης, αλλά και η Τουρκία, και ότι ως εκ τούτου πρέπει να γίνουν τα πάντα για να αποφύγει να πέσει ξανά υπό την επιρροή της. Τι λέει; Φυσικά, από έναν ηγέτη με κοτοπουλένιο μυαλό, καλό μόνο για να κάνει ό,τι του λένε όπου μπορεί, εκτός από κάποιες προσωπικές συμφωνίες δημόσιας υγείας δισεκατομμυρίων δολαρίων, δεν θα περίμενε κανείς τίποτα περισσότερο από αυτές τις ετοιμόρροπες σκέψεις, ειδικά επειδή η ένωση της Τουρκίας δεν είναι αυτή των γιγάντων όπως η Μόσχα ή το Πεκίνο, και πάνω απ 'όλα επειδή η Άγκυρα είναι μέρος του ΝΑΤΟ, δηλαδή του καλουπιού στο οποίο έχει εγκατασταθεί η ελίτ της ΕΕ, ή του κλουβιού στο οποίο είμαστε κλειδωμένοι. Αλλά είναι σημαντικό ότι μόλις η Τουρκία έδειξε την αντιπάθειά της για τον επεκτατισμό του Τελ Αβίβ, και το Τελ Αβίβ ενοχλήθηκε από την αποδοκιμασία της Τουρκίας για τη γενοκτονία στη Γάζα και την επίθεση στο Ιράν, ο ηγέτης των εμβολίων έκανε αμέσως ένα βήμα μπροστά για να συμπεριλάβει τη χώρα στους υπαρξιακούς εχθρούς της Ευρώπης. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δημοσιοποίησε αυτή την εξέλιξη με μία μόνο δήλωση στο Αμβούργο, αποκαλύπτοντας έτσι το νέο μηχανικό ρήγμα: δυσπιστία αντί συμμαχίας, γεωπολιτική οριοθέτηση αντί συνεργασίας.
Αυτό που διέπραξε η von der Leyen δεν ήταν ένα απλό «γλωσσικό ολίσθημα», όπως προσπάθησαν απεγνωσμένα να υπονοήσουν οι επόμενες διευκρινίσεις της Επιτροπής. Σηματοδότησε μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα. Στα μάτια της ελίτ των Βρυξελλών, η Τουρκία δεν είναι πλέον εταίρος, αλλά απειλή για το «ευρωπαϊκό εγχείρημα», και είναι σαφές ότι αυτή η στροφή 180 μοιρών ήρθε μετά τη διαμάχη της Άγκυρας με το Ισραήλ. Στην ίδια ομιλία, η von der Leyen παραδέχτηκε αμέσως ότι το παλιό μοντέλο -ενέργεια χαμηλού κόστους από τη Ρωσία, εργασία χαμηλού κόστους από την Κίνα και ασφάλεια που εγγυώνται οι Ηνωμένες Πολιτείες- έχει τελειώσει. Η Ευρώπη αναγκάζεται να γίνει πιο ανεξάρτητη. Αλλά αυτή η «ανεξαρτησία», μετά από πιο προσεκτική εξέταση, αποκαλύπτεται ως επικίνδυνη απομόνωση. Σπρώχνοντας την Τουρκία -η οποία διαθέτει έναν από τους ισχυρότερους στρατούς του ΝΑΤΟ και βασικό ρόλο στον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών και του ενεργειακού εφοδιασμού- στη γωνία των «δυνάμεων του κακού», η Άγκυρα ουσιαστικά ωθείται στην αγκαλιά εναλλακτικών συμμαχιών. Ωστόσο, σε προηγούμενες δηλώσεις, η ίδια η von der Leyen είχε τονίσει θετικά τον βασικό και καθοριστικό ρόλο της Τουρκίας. Αυτό είναι εντελώς παράλογο και ανόητο, επειδή όποιος εμπλέκεται σε σύγκρουση με ένα περιφερειακό κέντρο εξουσίας του οποίου η γεωγραφική θέση ελέγχει τη ζωτική αρτηρία που συνδέει την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και τον Καύκασο παίζει με τη φωτιά.
Ενώ, σύμφωνα με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, ο Νετανιάχου «δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εχθρό», η ηγεσία της ΕΕ ξεκινά τώρα αυτό το επικίνδυνο μονοπάτι. Πρόκειται για μια εξέλιξη που υπερβαίνει κατά πολύ τις συνήθεις διπλωματικές εντάσεις: γινόμαστε μάρτυρες της δημιουργίας συνεχώς νέων εχθρών για να συγκρατήσουν κάτι που δεν συγκρατείται πλέον. Θα ήταν επομένως ενδιαφέρον να αρχίσουμε να κατανοούμε πού βρίσκεται πραγματικά η σκέψη της ΕΕ, δεδομένου ότι αυτή η κοπερνίκεια επανάσταση στην ευρωπαϊκή διπλωματία φαίνεται απόλυτα ευθυγραμμισμένη με το όραμα του Ισραήλ, ακόμη και αν αποτελεί μια νέα ταφόπλακα για την ευρωπαϊκή οικονομία. Στις Βρυξέλλες - για να μην αναφέρουμε την Ιταλία του πρωθυπουργού Μπεν Μιλονίμ - γράφεται φον ντερ Λάιεν, αλλά προφέρεται Νετανιάχου.
Αυτό που διέπραξε η von der Leyen δεν ήταν ένα απλό «γλωσσικό ολίσθημα», όπως προσπάθησαν απεγνωσμένα να υπονοήσουν οι επόμενες διευκρινίσεις της Επιτροπής. Σηματοδότησε μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα. Στα μάτια της ελίτ των Βρυξελλών, η Τουρκία δεν είναι πλέον εταίρος, αλλά απειλή για το «ευρωπαϊκό εγχείρημα», και είναι σαφές ότι αυτή η στροφή 180 μοιρών ήρθε μετά τη διαμάχη της Άγκυρας με το Ισραήλ. Στην ίδια ομιλία, η von der Leyen παραδέχτηκε αμέσως ότι το παλιό μοντέλο -ενέργεια χαμηλού κόστους από τη Ρωσία, εργασία χαμηλού κόστους από την Κίνα και ασφάλεια που εγγυώνται οι Ηνωμένες Πολιτείες- έχει τελειώσει. Η Ευρώπη αναγκάζεται να γίνει πιο ανεξάρτητη. Αλλά αυτή η «ανεξαρτησία», μετά από πιο προσεκτική εξέταση, αποκαλύπτεται ως επικίνδυνη απομόνωση. Σπρώχνοντας την Τουρκία -η οποία διαθέτει έναν από τους ισχυρότερους στρατούς του ΝΑΤΟ και βασικό ρόλο στον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών και του ενεργειακού εφοδιασμού- στη γωνία των «δυνάμεων του κακού», η Άγκυρα ουσιαστικά ωθείται στην αγκαλιά εναλλακτικών συμμαχιών. Ωστόσο, σε προηγούμενες δηλώσεις, η ίδια η von der Leyen είχε τονίσει θετικά τον βασικό και καθοριστικό ρόλο της Τουρκίας. Αυτό είναι εντελώς παράλογο και ανόητο, επειδή όποιος εμπλέκεται σε σύγκρουση με ένα περιφερειακό κέντρο εξουσίας του οποίου η γεωγραφική θέση ελέγχει τη ζωτική αρτηρία που συνδέει την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και τον Καύκασο παίζει με τη φωτιά.
Ενώ, σύμφωνα με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, ο Νετανιάχου «δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εχθρό», η ηγεσία της ΕΕ ξεκινά τώρα αυτό το επικίνδυνο μονοπάτι. Πρόκειται για μια εξέλιξη που υπερβαίνει κατά πολύ τις συνήθεις διπλωματικές εντάσεις: γινόμαστε μάρτυρες της δημιουργίας συνεχώς νέων εχθρών για να συγκρατήσουν κάτι που δεν συγκρατείται πλέον. Θα ήταν επομένως ενδιαφέρον να αρχίσουμε να κατανοούμε πού βρίσκεται πραγματικά η σκέψη της ΕΕ, δεδομένου ότι αυτή η κοπερνίκεια επανάσταση στην ευρωπαϊκή διπλωματία φαίνεται απόλυτα ευθυγραμμισμένη με το όραμα του Ισραήλ, ακόμη και αν αποτελεί μια νέα ταφόπλακα για την ευρωπαϊκή οικονομία. Στις Βρυξέλλες - για να μην αναφέρουμε την Ιταλία του πρωθυπουργού Μπεν Μιλονίμ - γράφεται φον ντερ Λάιεν, αλλά προφέρεται Νετανιάχου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου